nummer van 31/01/2013 door

‘By The Time I Get To Phoenix’ van Glen Campbell

‘The greatest torch song ever written’

Glen Campbell – By The Time I Get To Phoenix

Op een gegeven moment had ik genoeg van Glen Campbell. Dag in, dag uit zat ik op een muf kantoortje van de gemeente Amsterdam bouwtekeningen te categoriseren. Met nog wat anderen voorzagen we ze van barcodes, scanden de tekeningen in het systeem en beschreven ze. Echt uitdagend was het werk niet, helemaal niet als je op een gegeven moment wel het verschil zag tussen constructietekeningen en plattegronden. Dus verdeden we onze tijd met muziek draaien (of zoals onze leidinggevende met heel veel potjes Patience en blauwe pakjes Gauloises).

By The Time I Get To Phoenix (1967)

By The Time I Get To Phoenix (1967)

Eentje was fan van Mahler, de andere van zachte en moeilijke indie en nog iemand anders genoot het meest van de Melvins op standje tien. Ik zette Ornette Coleman op, maar daar werd een van de collega’s dan weer zenuwachtig van. Het was dus sappelen om wat airtime te krijgen, maar ook om een gemeenschappelijke deler te vinden. Niet te harde muziek, want er moest wel gewerkt worden. Niet te suf, want we moesten onszelf niet in slaap laten wiegen. Iets toegankelijks en waar we het snel over eens waren dat het ‘lekker’ klinkt en dat je er fijn bij kunt werken. Maar het mocht ook weer niet té nietszeggend worden. En zo kwam Glen Campbell in mijn leven toen hij de soundtrack werd van die maandjes ploeteren met grote vellen bouwtekeningen, waarvan sommige de Eerste Wereldoorlog nog hadden meegemaakt.

Genoeg

Maar op een gegeven moment had ik er weer genoeg van. ‘Rhinestone Cowboy’ kon ik wel dromen en wat voor genre Campbell ook vertolkte, zijn handelsmerk leek wel dat hij overal kitsch van maakte. Dus nam ik weer afscheid van Campbell, met het idee hem eigenlijk nooit meer tegen te komen.

Maar dat bleek nog verdomde lastig. Wat ik toen niet wist, en nu wel, is dat Campbell zo’n 70 platen heeft gemaakt en er zo’n 45 miljoen heeft verkocht. Om nog maar niet te spreken over de prijzen die hij daarvoor kreeg. Behalve zijn eigen muziek was hij ook nog eens een gewild gastmuzikant. Zo is hij te horen op Pet Sounds van The Beach Boys en op platen van Elvis, Frank Sinatra en The Monkees. En tot mijn grote verrassing zag ik hem vorig jaar aan de zijde van John Wayne schitteren in de film True Grit (1969).  Blijkt hij dus ook nog eens een verdienstelijk acteur. En om het dan af te maken, hij is ook bekend van zijn The Glen Campbell Goodtime hour, een muzikaal en komisch variété dat door hem werd gepresenteerd eind jaren zestig/begin jaren zeventig.

Glen Campbell

Glen Campbell

Het is eigenlijk grappig hoe makkelijk zoiets langs je heen kan gaan. Ik heb weken naar die man geluisterd, er van genoten, maar nooit de moeite gedaan om even iets op te zoeken over hem. En door de kitscherige muziek had ik niet het idee dat het hier een van de grotere betrof.

Prijsjes

‘By The Time I Get To Phoenix’ is geschreven door de songsmid Jimmy Webb. Hoewel het eerder al was opgenomen door Johnny Rivers, maakte Glen Campbell het nummer in 1967 beroemd. Hij opende er zijn gelijknamige plaat mee en een jaar later stond het op nummer 2 in de Amerikaanse hitparades. En de slagroom op de taart was dat hij maar liefst twee Grammy Awards won voor het nummer. En terecht.

Het nummer gaat over een man die op een briefje aan zijn vrouw schrijft dat hij haar verlaat. Op dat briefje beschrijft hij aan haar wat zij aan het doen is, terwijl hij steeds op verschillende plekken aankomt.

By the time I get to Phoenix, she’ll be rising
By the time I make Albuquerque she’ll be working
and
By the time I make Oklahoma she’ll be sleepin’

Frank Sinatra noemde het nummer ‘the greatest torch song ever written’. En dan te bedenken dat ik het nog af wilde doen als kitsch.

Tags: , , , , , , , , , ,

-->