nummer van 29/01/2013 door

‘Red Balloon’ door Mark Lanegan

Uren nieuw luisterplezier dankzij één nummer

Mark Lanegan – Red Balloon (Tim Hardin cover)

Ja, ik weet het. Mark Lanegan is hier om uiteenlopende redenen al vaker gelauwerd en geroemd. De ene keer vanwege een nieuwe plaat van zijn eigen Mark Lanegan Band, een andere keer weer om zijn samenwerking met Greg Dulli bij The Twilight Singers. Zijn bijdrage aan de soundtrack van de film Lawless was eveneens reden genoeg voor een stukje en ook kan hij natuurlijk niet onvermeld blijven als we het over Queens Of The Stone Age hebben. En als het nou een enorme aandachtstrekker was, dan had ik het ook echt vertikt om nog één letter over hem te schrijven. Maar nee, Lanegan is de bescheidenheid zelve. Hij zal nooit de spotlight opzoeken om te pochen en uit interviews blijkt vooral een enorme liefde voor muziek in plaats van geldingsdrang.

Ook al ben ik er niet eens naar op zoek, toch komt Lanegan steeds weer op mijn pad met iets bijzonders. Zoals vorige week, toen een nieuw akoestisch nummer opdook: ‘Red Balloon’. Het bleek zijn bijdrage aan Reason to Believe: The Songs of Tim Hardin, een verzamelalbum waarop ook Alela Diane, Okkervil River en The Phoenix Foundation te horen zijn. Het eerste wat opvalt is dat Lanegan niet met de typische zwarte diepte van zijn stem zingt, maar het wat hoger dan gebruikelijk opzoekt.  Iets wat ook al te horen was op de soundtrack van Lawless en doet herinneren aan zijn tijd als frontman van Screaming Trees. Een interessante ontwikkeling waardoor je je afvraagt of dit kenmerkend gaat zijn voor zijn werk in de nabije toekomst. Die reünie ging er niet komen, zei hij vorig jaar toch nog?

Nog een heel oeuvre om uit te pluizen

Maar hoewel Mark Lanegan de directe aanleiding is, gaat dit blog eigenlijk over Tim Hardin. Ik moet bekennen dat ik tot het horen van Lanegans eerbetoon nauwelijks iets van de man wist. Ja, zijn ‘If I Were A Carpenter’ had ik wel eens gehoord in de uitvoering van Johnny Cash en June Carter, maar dat was het eigenlijk ook wel. En aan ‘Red Balloons’ te horen had ik blijkbaar nogal wat gemist. Op onderzoek uit dus. Dat begint uiteraard op Wikipedia, waar ik lees over een weinig succesvolle schoolcarrière, een legertijd in Vietnam en de bijbehorende ontluikende heroïneverslaving die uiteindelijk in 1980 tot zijn dood zal leiden. Een tragisch verhaal, waarvan er in de muziekwereld helaas meer dan genoeg voorbeelden zijn. Wat wel uitzonderlijk is, is het grote aantal artiesten dat Tim Hardins werk in de loop der jaren bewerkt heeft.

Artiesten die zo massaal gecoverd worden als Hardin hebben meestal een fenomenaal talent als songschrijver, maar ontberen het vaak aan de kwaliteiten als uitvoerder. Gek genoeg is dat bij Tim Hardin absoluut niet het geval. Alles wat ik tot nu toe gehoord heb smaakt naar meer en ook het beeldmateriaal van Woodstock laat zien dat hij op het podium in zijn eentje probleemloos zijn nummers over wist te brengen, al gaat het verhaal dat hij een enorme plankenkoorts zou hebben gehad.

https://youtube.com/devicesupport

Zijn nummers kennen vaak dubbele bodems, waarbij een zwartgallig verhaal door een wonderschone melodie toch nog weer een sprankje hoop krijgt, of juist net andersom. ‘Red Balloons’ is daar een typisch voorbeeld van, waardoor ik me Lanegans keuze voor dit nummer goed voor kan stellen. Wie oppervlakkig naar de tekst luistert, hoort misschien een melancholisch verhaal met vervlogen jeugdherinneringen. Luister ernaar met Hardins heroïneverslaving in je achterhoofd en je begrijpt dat de rode ballon niets anders is dan een dagelijkse fix en de blue surprise de onvermijdelijke drugskater voorstelt. Lanegan kende tijdens zijn heroïneverslaving de nodige ellende en leefde zelfs een tijd op straat. Zonder twijfel is hij de persoon die op Reason to Believe: The Songs of Tim Hardin zich het meest kan verplaatsen in het gevoel dat Hardin destijds bij zijn nummers had. Het album verschijnt op 12 februari.

Tags: , , , , , , , , , , ,

-->