nummer van 27/01/2013 door Maarten van Hooft

‘Soundtrack Of My Summer’ van Mike Viola

Zeker met dit weer…

Gastblogger Maarten van Hooft is naast copywriter ook popquizmaster. Als presentator en samensteller van De Enige Echte Bossche Popquiz geniet hij enige bekendheid onder die muzieknerds die hun kennis geregeld testen met een popquiz. Maarten organiseerde ook popquizzen op onder andere Pinkpop, Noorderslag, Appelpop, Lowlands en Paaspop. Voor Lowlands is hij redactielid van The Daily Paradise en voor Paaspop verricht hij al sinds jaar en dag de nodige hand-en-span-pr-diensten.

Mike Viola – Soundtrack of My Summer

Ik ben verslaafd aan koortjes. Geef me meerstemmige zang en de kans is groot dat ik het geweldig ga vinden. Dat kan natuurlijk liggen aan mijn katholieke opvoeding en mijn lidmaatschap van het kinderkoor, maar ik denk dat mijn liefde voor samenzang terug te voeren is tot het passend zijn bij al mijn stemmingen. Ben ik vrolijk dan stemt een Beatlesque oehoeh me nóg vrolijker en ben ik in een melancholieke bui dan is datzelfde aahaah-gezang perfect passend bij mijn wat sombere bui.

In de donkere dagen van grunge, ergens begin jaren negentig, was ‘Dream All Day‘ van The Posies dan ook een aangename verrassing tussen alle doemdenkerij van de Soundgardens en Alices In Chains van deze wereld. Natuurlijk was er een zelfde dosis gitaren te horen, maar de goeie verstaander hoorde ook een puntig liedje in de beste traditie van The Hollies, The Beatles en The Kinks. De song, maar zeker ook de koortjes stemden me vrolijk en het besef dat ik inderdaad de hele dag kon dromen! Ik was fan. Van net die ene band uit Seattle die jammerlijk zou mislukken. En ook daar heb ik een zwak voor.

The Wonders

Een mooie omweg

Hoe kom ik dan van The Posies uit bij Mike Viola? Dat is te herleiden tot mijn verslaving aan weetjes. Ik slurp feitjes, pluis de cd-boekjes door en ik wil weten in welke band die ene gastmuzikant van dat b-kantje zit en of dat dan wellicht ook iets voor mij is. Zo breng ik muzikale steden in kaart, zoek ik dwarsverbanden tussen genres en breid mijn collectie uit met nog meer van die vrolijk stemmende liederen. Dus toen de drummer van The Posies op de trommels ging slaan bij Fountains Of Wayne, ging ik die band aan een nader onderzoek onderwerpen. Leuk dat de drummer de maat mocht aangeven, maar wie schreven de songs? Dat bleken Chris Collingwood en Adam Schlesinger te zijn. Die laatste, de basgitarist ter zake, heeft wellicht het beste sixtiesnummer in de jaren negentig geschreven. Want voor ‘That Thing You Do‘ ontving hij zowel een Golden Globe- als Oscarnominatie. De film That Thing You Do handelt over de snelle opkomst en ondergang van eendagsvlieg The Wonders en regisseur Tom Hanks wilde daarvoor een nieuw nummer dat moest klinken als een eenmalig succesje uit 1964. Het gelijknamige nummer is geschreven door de bassist van Fountains Of Wayne en de zanger is ene Mike Viola. Kom er maar in Candy Butchers!

Waren The Posies geen vrolijk verhaal als ‘mislukkende band’, Candy Butchers piste helemaal naast het potje. Bevriend met Fountains Of Wayne zou het bandje van Mike het nog veel harder gaan maken. Ware het niet dat toen Fountains Of Wayne haar eerste hitjes scoorde en enige bekendheid kreeg op MTV, Mike & The Candy Butchers van doen hadden met een failliete platenbaas. Dag opnames, dag debuutplaat, dag spetterende carrière. Die eerste plaat, de Blue Thumb Record, vernoemd naar het verloren gegane platenlabel, werd pas in 2012 in beperkte oplage uitgebracht en prijkt natuurlijk in mijn platenkast. Want na die stem van Mike Viola gehoord te hebben, ging ik op zoek naar alles van de beste man. Uiteindelijk kwamen er toch Candy Butchers-platen en werd er zelfs opgetreden bij Conan O’Brien, maar zo groot als de vriendjes van de Fountains zouden Mike en consorten niet worden.

Mike Viola – Just Before Dark

Mike de zakenman

Dat bleek wel toen ik zijn plaat Just Before Dark wilde bestellen. Dat mocht ik doen bij Good Morning Monkey Records, het label dat Mike zelf heeft opgericht. Nogmaals de verkeerde platenmaatschappij, dat zal hem niet gebeuren.  De plaat kostte een schamele vijftien dollar. Met een prettige koers van de euro zou ik voor net iets maar dan een tientje zowel een vinyl- als een cd-versie van het album in huis hebben. Ik betaalde met mijn PayPal-account en vervolgens zou het een kwestie van drie weken wachten zijn, vooraleer ik de laatste Mike Viola in huis zou hebben.

Een dag later kreeg ik een mailtje. Good Morning Monkey Records was tot een schrikbarende ontdekking gekomen: ik kwam uit Europa en daar hadden ze niet echt rekening mee gehouden. En het daar naartoe versturen was toch iets meer dan dat ik ervoor betaald had. Of ik wellicht niet nog eens vijftien dollar wilde bij betalen. Ik dacht er eens over na en vond het eigenlijk van de zotte dat de plaat me evenveel zou kosten als de verzendkosten. Waarop ik dus antwoordde dat ik het niet van plan was. Ik stelde voor het geld terug te storten op mijn account en dat de plaat in de States mocht blijven. Een hobby is leuk, maar het moet niet te duur worden.

Weer een dag later kreeg ik nog een mail. Van Mike zelf. Hij had het pakketje al op de post gedaan en was allang blij dat er ook in het oude continent fans waren van zijn muziek. Wie weet krijgt ie als Nummer Van De Dag er nog wat fans bij…

Tags: , , , , , , , , , , , , ,

-->