nummer van 22/01/2013 door Martijn Koetsier

‘Shake-Her’ van Bettie Serveert

Hoe je na 21 jaar doodleuk alsnog je hardste plaat maakt

Bettie Serveert – Shake-Her

Vol verbazing luister ik al een kleine twee weken naar Oh, Mayhem!, het tiende album van Neerlands alternatieve trots Bettie Serveert. Verbaasd omdat de band zich na 21 jaar in een hardere richting heeft ontwikkeld. Nu stonden de gitaren bij de Betties natuurlijk altijd wel voorop, maar zo rauw en to the point als dat op hun nieuwste plaat het geval is heb ik het niet eerder gehoord. En dat terwijl voorganger Pharmacy Of Love (2010) nou ook niet bepaald hun meest brave plaatje was. Tien nummers lang geniet ik van een band die al genoeg klassiekers op zijn naam heeft staan, maar na al die tijd vuriger klinkt dan ooit. En ik vraag me af waarom, of vooral eigenlijk hoe een band zo’n ontwikkeling doormaakt. Een paar hypotheses:

Het is de schuld van de drummer!

In maart 2010 zag ik Bettie Serveert voor het eerst met drummer Joppe Molenaar, die de band even daarvoor uit hun voorprogramma Voicst had geplukt. Pharmacy Of Love had ik nog niet gehoord en ik kwam eigenlijk ook vooral om oud werk van platen als Palomine (1992) en Lamprey (1995) te horen. Maar op het podium stond geen band die zin had om te teren op oude roem. De ongeremde energie klapte als een zweep over de zaal en eenmaal bekomen van deze verrassing zag ik dat het middelpunt daarvan achter de drumkit zat. De grootse gebaren die strak getimed en vooral loeihard op de drums neerkwamen bleven me de hele show fascineren. Voor de band zelf werkte het duidelijk ook inspirerend en op Oh, Mayhem! vervult Molenaar die rol opnieuw met verve. Probeer openingstrack ‘Shake-Her’ maar eens te luisteren zonder te air-drummen.

Bettie Serveert - Oh Mayhem

Haastige spoed, altijd goed

Als je voor een plaat gaat waar de rauwe energie van afspat, heeft het weinig zin dat in de puntjes voor te gaan bereiden. Spontaniteit laat zich niet plannen, dus kun je maar het beste zo onbezonnen mogelijk aan een plaat beginnen. Bettie Serveert ging dan ook niet met een compleet uitgedachte plaat de studio in om Oh, Mayhem! op te nemen. Sterker nog, een groot deel van de nummers werd pas in de studio geschreven. Durf dat nog maar eens aan in een tijd zonder enorme voorschotten van platenmaatschappijen, waarbij dus iedere minuut studiotijd kostbaar is. Het leverde in ieder geval mooie dingen op. Zo werd zomerhit in spe ‘Had2Byou’ in slechts drie kwartier geschreven. Ook nummer van de dag ‘Shake-Her’ rolde op die manier binnen een uur uit de pen, zo valt te lezen in een interview op KindaMuzik.

De bevrijdende onafhankelijkheid

Na het verschijnen van debuutalbum Palomine werd Bettie Serveert al snel getekend door Matador Records, een toonaangevend alternatief platenlabel dat in die tijd ook bands als Pavement, Superchunck en Teenage Fanclub uitbracht. Het bracht de band succes, tournees in Amerika en een volgende plaat die met niemand minder dan producer Daniel Lanois (Bob Dylan, Neil Young, U2) werd opgenomen. Na gesteggel met Matador Records richt de band in 2000 het eigen label Palomine Records op. Een sabbatical geeft de bandleden tijd om zich weer op te laden en zangeres Carol van Dyk neemt een plaat op onder de naam Chitlin’ Fooks. In de jaren erna wisselen eigen platen zich af met projecten als Shadowgraphic City en Me & Stupid. De bandleden doen precies waar ze zin in hebben en laten daarbij de liefde voor muziek vooropstaan. En dat is exact wat je in ieder nummer op Oh, Mayhem! hoort.

Bettie ServeertNatuurlijk is het onbegonnen werk om te proberen te doorgronden waarom het kwartje van deze plaat nou precies zo hard valt bij mij. Maar leuk is het wel en ik kan uren naar Oh, Mayhem! luisteren en me er van alles bij voorstellen. Hoe Joppe Molenaar zijn bandleden omver blaast met die beukende roffels in het couplet van ‘Shake-Her’. Hoe gitarist Peter Visser het in zijn hoofd haalt om bijna het hele nummer door gewoon één lange riff te spelen. Hoe bassist Herman Bunskoeke braaf maar brommend en ronkend meewandelt en de voor de hand liggende neiging om tegen de gitaarlijn in te gaan weerstaat. En vooral hoe Carol van Dyk met die muur aan geluid achter haar toch altijd weer de meest verleidelijk zanglijnen weet te bedenken.

Tags: , , , , , , , , , , , , ,

Leave a Reply

-->