nummer van 20/01/2013 door David Brinks

‘Arlandria’ van Foo Fighters

Acht mooie uren in Parijs

Hoewel David Brinks tegenwoordig vooral druk is als copywriter, schreef hij meer dan tien jaar over muziek bij magazines als Rock Tribune, OppositeZine en Asice.net. Als het op muziek aankomt is hij tegenwoordig vooral liefhebber, maar als hij echt enthousiast wordt wil hij er toch nog wel weer eens graag over schrijven.

Foo Fighters – Arlandria

Ik heb nooit veel gehad met de Foo Fighters. Echte fans weten namelijk dat je Foo Fighters schrijft zonder ‘de’ ervoor. Dave Grohl heb ik echter altijd een sympathieke gast gevonden. Zeker nadat hij in de documentaire over Lemmy de legendarische tekst uitsprak over Keith Richards (zie hier de trailer, Dave’s commentaar is te horen vanaf 28 seconden). Maar goed, toen in 1995 de drummer van Nirvana ineens als zanger/gitarist een nieuw bandje had, was ik niet wildenthousiast. Toegegeven, dat titelloze debuut was best goed, maar het leunde nog behoorlijk op Nirvana, waar ik ook al niet zo’n fan van was.

Foo FightersKlassiekers gemist

In de volgende platen heb ik me nog minder verdiept, waardoor ik ‘Everlong’ en ‘The Pretender’, toch klassiekers voor vele rockliefhebbers, pas jaren later hoorde. Toch begon het Foo Fighters-vuur in 2011 uiteindelijk te branden binnen in me. Dat kwam door mijn goede vriend Sven. Hij was in de tussentijd nog wel stug blijven luisteren naar de band. Toen er een nieuwe plaat van de band werd aangekondigd, ‘Wasting Light’, volgde er een Europese tour en Sven vroeg me of ik mee wilde naar een concert van de Foo’s. In Parijs. Tuurlijk wilde ik dat. Road trip!

Maar goed, dan wilde ik natuurlijk wel een beetje voorbereid zijn. De oude nummers die ik ken, waren al zestien jaar oud. Bwoah, dat betekent dat we zelf ook al best oud worden. Ach ja, twee dertigers in een Volvo op weg naar Parijs, dat gaat er heel volwassen aan toe. We nemen zelf brie, croissants en stokbrood uit Nederland (want dat hebben ze daar niet), we schreeuwen mee met ‘Burn My Eyes’ van Machine Head, we gaan op de foto met een vrachtwagen waar ‘De Rocker’ opstaat en we maken een foto van een Belgisch kenteken met de combinatie ‘1 BEF 925’. Anyway, op muzikaal vlak zijn we best volwassen. Vooral Sven dan. Die is geluidstechnicus met een eigen studio. Daarom was hij ook zo enthousiast over het opnameproces van ‘Wasting Light’. Analoog opgenomen in de thuisstudio van Dave Grohl. Daardoor was ik wel benieuwd hoe de plaat klonk. Serieus, ik heb hem een week lang non-stop geluisterd. Dat is nog nooit eerder gebeurd sinds de tijd dat ik naar cassettebandjes luisterde op weg naar mijn middelbare school. ‘Wasting Light’ werd dan ook per direct mijn favoriete album van 2011. Hij staat zelfs in mijn top 10 aller tijden (denk ik). Vooral het nummer ‘Arlandria’ vind ik geweldig. Al vanaf de eerste keer dat ik het nummer hoorde. Catchy, krachtig en toch subtiel op sommige momenten.

Ik ga naar Parijs en neem mee...

Ik ga naar Parijs en neem mee…

Rock en Seine

Het concert in Parijs was onderdeel van het festival Rock en Seine. Inderdaad, een rockfestival aan de Seine. Best een groot festival ook: 108.000 toeschouwers in totaal. Rond 15.00 uur vertrokken uit Nederland, om 21.00 uur ingecheckt in ons hotel en vervolgens op zoek naar het festivalterrein. De Foo Fighters waren namelijk headliner en zouden een uurtje later beginnen. Na een stressvolle zoektocht (uiteraard kwamen we uit aan de kant van het terrein waar geen ingang was), stonden we nog geen minuut op het veld of Dave Grohl en kornuiten kwamen op. We waren precies op tijd voor een grandioze set. Ruim anderhalf uur genieten was het. De energie van de band, de goede nummers, de reactie vanuit het publiek: alles was mooi. Gelukkig kwamen er veel nummers van ‘Wasting Light’ voorbij, dus ik kende nog een flink deel van de set.

In totaal zijn we maar een uur of acht in Parijs geweest, want om o4.30 uur ging de wekker al wegens verplichtingen thuis de volgende dag. Maar die show, die road trip en mijn nieuwbakken enthousiasme voor de Foo Fighters pakt niemand me meer af. Daar denk ik elke keer weer aan terug als ik ‘Arlandria’ hoor. En de rest van dit heerlijke album.

Tags: , , , ,

-->