nummer van 19/01/2013 door

‘Shame, shame, shame’ van Shirley & Company

Luister naar Sylvia

Shame Shame Shame (shirley and company)

Can’t stop me now
Hear what I say
My feet want to move, so…
Get out my way

Wat zou schrijfster Sylvia Robinson aan het doen zijn geweest toen de tekst van ‘Shame, shame, shame’ in haar op kwam? Dansen? Ja, laten we zeggen van wel. Het zou zomaar kunnen dat ze er al een tijdje over nadacht een nummer te schrijven over dansen. We zitten immers middenin de jaren 70, disco was the word en dansen was… relevant. Midden op de New Yorkse gekleurde disco-dansvloer komt deze zin in haar op: “Can’t stop me now, hear what I say” had. “Get out my way” kan niet ver meer zijn.

I’m gonna have my say
I’m going to every discotheque
I’m gonna dance, dance, dance
‘Till the break of day

Sylvia schreef het nummer in 1974 en haalde haar vriendin Shirley Goodman, van de disco-groep Shirley & Company, over het te zingen. Dat was, om het zacht uit te drukken, een hele aardige vriendendienst. Het nummer stond een week op één in de Amerikaanse soul-charts, vier weken op één in de discolijsten en werd ook één van de eerste internationale disco-hits. En terecht. De tekst, het ritmische gitaartje, Shirley’s grappige geknepen stem, Jesus Alvarez’ geweldige soulstem (0:40!); het nummer is nog maar net begonnen of je norse oom Ralf, die al drie jaar met gefronste wenkbrauwen in een rolstoel zit, staat al midden op de dansvloer met zijn vingertjes het ‘schaam’-teken uit te beelden en uitbundig met zijn heupen van links naar rechts te zwieren (samen met Gijs?).[1] Dat is wat ‘Shame, shame, shame’ voor elkaar kan krijgen. Als je niet minstens één keer in je leven met Shirley en Jesus op dit nummer gedanst hebt, schaam je…

Helaas zat er na ‘Shame, shame, shame’ niet veel meer in voor Shirley en haar gezelschap. Ze deden in 1975 nog een poging met ‘Cry, cry, cry‘, een grijze versie van ‘Shame’, maar voor die truc viel niemand. ‘Cry’ leek natuurlijk teveel op zijn voorganger om niet een halve grap van het duo te zijn geweest, maar echt heel grappig was het niet, en jammer genoeg ook niet heel goed. “You’re gonna cry, cry, cry when I’m gone, and it won’t be long.” Ze schreven hun eigen geschiedenis.

Het verloop van Sylvia Robinsons carrière is een heel ander verhaal. Van zangeres, componist en producer, tot platenbaas en CEO van één van de grootste hiphop-labels, Sugar Hill Records. Sylvia is (onder andere) de vrouw achter ‘The message‘ van Grandmaster Flash and the Furious Five en ‘Rapper’s delight‘ van de Sugar Hill Gang. Nog beter: ze wordt de moeder van moderne hiphop genoemd. Opeens lijkt die tekst van ‘Shame, shame, shame’ niet meer zo licht te zijn; het was puur autobiografisch werk van Sylvia’s hand.

If you really think you’re fast
Try to catch me if you can

  1. [1]Alle gelijkenis met echte personen of gebeurtenissen zijn volledig op het toeval berust, en heel gaaf!

Tags: , , , , , , ,

-->