nummer van 15/01/2013 door

‘Pushin’ Forward Back’ van Temple Of The Dog

Zelfs vanuit het graf beïnvloedde Andrew Wood de scene in Seattle nog

Temple of The Dog – Pushin' Forward Back (Lyrics) HD

Ruim een week geleden schreef gastblogger Maarten Scheer hier over Mother Love Bone. Een band waar ik eveneens mooie herinneringen aan heb en ook het verhaal over de soundtrack van de film Singles was zeer herkenbaar. De dood van zanger Andrew Wood werd kort aangehaald, waarna ik me weer eens besefte wat voor sleutelrol deze onvolprezen zanger eigenlijk heeft gespeeld in het Seattle van de vroege jaren negentig. Zo plaveide zijn band Malfunkshun de weg die later succesvol zou worden bewandeld door groepen als Soundgarden, Nirvana en Stone Temple Pilots.[1] En zoals bekend is Pearl Jam natuurlijk ooit begonnen als doorstart van Mother Love Bone na het overlijden van Wood.

De carrière die al sneuvelde voordat die van de grond kwam

Misschien dat we Pearl Jam wel nooit hadden gekend als de grootse plannen van Mother Love Bone waarheid waren geworden. De band werkte in 1989 aan debuutalbum Apple, waar reikhalzend naar werd uitgekeken. Tijdens de opnames bleken de drugsproblemen van zanger Andrew Wood echter al schrikbarende vormen aan te nemen. Maar toen hij terugkeerde uit de afkickkliniek en vervolgens in Seattle met zijn band een geweldige show gaf leek niets een glorieuze toekomst nog in de weg te staan. Twee weken voor de release van de plaat werd Wood in zijn appartement gevonden. Hij lag in coma als gevolg van een overdosis heroïne en zou een paar dagen later in het ziekenhuis overlijden.

Mother Love Bone, met in het midden Andrew Wood

Mother Love Bone, met in het midden Andrew Wood

Wie ooit documentaires van bijvoorbeeld Nirvana, Soundgarden of Pearl Jam heeft gezien, weet hoe hecht de muziekscene van Seattle in die jaren was. Iedereen speelde in minstens drie bandjes met elkaar en een stamboom van de bands uit die stad laat een wirwar aan onderlinge connecties zien. Het was dan ook niet meer dan logisch dat dit verlies muzikaal verwerkt zou gaan worden. Goede vriend en oud-huisgenoot Chris Cornell was met zijn band Soundgarden op tournee in Europa toen hij het verschrikkelijke nieuws hoorde en schreef in de dagen erna de nummers ‘Reach Down’ en ‘Say Hello 2 Heaven’. Eenmaal terug in Seattle vroeg hij Woods oude bandmakkers Stone Gossard en Jeff Ament of ze die nummers niet met hem wilden opnemen om een single uit te brengen.

De premature supergroep

Cornell nam Soundgarden-drummer Matt Cameron mee naar de oefensessies, waarna ook Mike McCready aanhaakte die op dat moment al wat jamde met Gossard en Ament. Dat tweetal was al bezig een volgende band op te richten, waarvoor ene Eddie Vedder auditie had gedaan. Nog maar net aangenomen als zanger bij wat later Pearl Jam zou gaan heten, rolde Vedder zo zijn volgende project al in: Temple Of The Dog. De sessies bleken vruchtbaar en al snel had de band genoeg materiaal voor een volledig album, dat op 16 april 1991 uitkwam. Het album wordt geopend met de twee nummers die Cornell als eerste schreef. Vedder neemt voornamelijk de achtergrondzang voor zijn rekening, maar vanwege Cornells stemproblemen draaide ‘Hunger Strike’ uiteindelijk uit op een duet tussen de twee zangers. Het werd het favoriete nummer van vele fans, al had dat wel even tijd nodig want voor zowel Soundgarden als Pearl Jam moest op dat moment het echte succes nog komen.

TempleOfTheDogMijn keuze gaat echter uit naar ‘Pushin’ Forward Back’, één van de hardere nummers op de enige plaat die Temple Of The Dog uitbracht. Hoe sacraal ‘Say Hello 2 Heaven’ ook mag zijn en hoe geniaal die solo van Mike McCready in ‘Reach Down’ ook is, in dit nummer komt volgens mij het beste van alle afzonderlijke leden samen. Cornell klinkt alsof de duivel ‘m op de hielen zit, waarbij Vedder hem in de refreinen nog even net dat extra zetje geeft. Ament en Cameron zouden pas jaren later weer samen in een band spelen, maar klinken hier al als een onverwoestbare ritmesectie terwijl Gossard en McCready elkaar constant het vuur aan de schenen leggen met hun gitaren. Het is een nummer waarin even het verdriet om Wood niet meer op de voorgrond staat, maar er gewoon keihard gerockt wordt om alles te vergeten.

  1. [1] Tijdens zijn bestaan bracht Malfunkshun nooit een album uit, maar Pearl Jams Stone Gossard verzamelde de opnames en bracht deze in 1995 alsnog uit onder de titel Return To Olympus.

Tags: , , , , , , ,

-->