nummer van 11/01/2013 door

‘Sussudio’ van Phil Collins

Slechte playback, slechte videoclip, een Prince-riff en een onzintekst

Phil Collins – Sussudio (Official Video)

‘Sussudio’ is misschien wel het enige nummer dat ik tegelijk onweerstaanbaar en onuitstaanbaar vind. Mijn hoofd zegt nee, mijn hart staat heupwiegend op het midden van de dansvloer. Om het een guilty pleasure te noemen zal velen – met name natuurlijk verstokte Collinsfans – te ver gaan, maar er is wel erg veel fout aan deze hit uit 1985. En omdat dansbaarheid het enige argument vóór is, gaat de rest van dit stuk over de schaduwkant van ‘Sussudio’. Omdat die het nummer vreemd genoeg misschien nog wel leuker maakt.

Paars kostuum

Te beginnen met de videoclip, een welgemeend WTF. De eerste uithaal waaraan Collins zich in zijn paarse kostuum waagt (1:04) is wel zo godsgruwelijk slecht geplaybackt dat dit moment de inspiratiebron voor het ontstaan van Milli Vanilli lijkt te zijn geweest. Maar voor het zover is, moet je je door een saaie intro van een minuut heenworstelen. En wanneer de iets te blije drummer dan eindelijk die beat inzet, word je getrakteerd op een hoofdthema dat rechtstreeks is gejat van Princes ‘1999’. Phils reactie? “I’m a huge fan of Prince.”

My Ding-A-Ling

Het grootste probleem vind ik eigenlijk nog wel dat ‘Sussudio’ geen woord is. Dat zou nog niet zo vervelend zijn als Phil met ‘Paperlate’ en ‘ABACAB’ niet al zeker twee nummers had geschreven die niets betekenen. Volgens Rock Town Hall, een rockblog dat ik immer op haar woord geloof, overschrijdt hij hiermee zijn My-Ding-A-Ling-quotum ruimschoots. Ik zal dit toelichten. We zijn allemaal bekend met de ‘Ob-La-Di’s en de ‘De Doo Doo Doo’s van de popgeschiedenis. Soms bewust dom gemaakte teksten met een specifiek doel, maar vaker nog het werk van een tekstschrijver die tijdelijk zonder inspiratie zat. Paul McCartney stelde ooit dat dit prima was, zolang je je als muzikant máximaal één keer in je carrière schuldig maakte aan dit soort luiigheden. Volgens Paul heeft iedereen recht op zijn eigen ‘My Ding-A-Ling’, refererend naar het enige onzinliedje waar Chuck Berry zich ooit aan waagde. Netjes aan je quotum gehouden, Chuck.

Chuck Berry – My Ding-A-Ling (1972)

Maximum

Phil Collins is dus ruim over zijn maximum aantal My-Ding-A-Lings heen. Een schande. Maar wat me misschien wel bozer maakt, is dat ik, alle terechte kritiek ten spijt, nog steeds compleet schaamteloos uit mijn bol ga op ‘Sussudio’.

Tags: , , , , , , , ,

-->