nummer van 08/01/2013 door

‘Blank Generation’ van Richard Hell & The Voidoids

Niet weggelegd voor een muzikale carrière

Richard Hell and the Voidoids: Blank Generation

The New York Dolls was de reden dat de beginnende poëzieschrijver Richard Hell uiteindelijk een basgitaar oppakte. Thuis zat hij soms in zijn eentje uren te zweten op een paar regels tekst, maar tijdens het concert van The Dolls in het New Yorkse Mercer Arts Center ergens eind jaren zestig realiseerde hij zich dat rock-‘n-roll veel opwindender was. Hij zag de band samen met zijn beste vriend Tom Verlaine die al af en toe in kleine barretjes in Manhattan optrad. Hell vond de liedjes van Verlaine goed en met overredingskracht haalde Hell hem over een band te beginnen. “Maar dan ga jij bas spelen”, zei Verlaine en hij leerde Hell – die nog nooit een gitaar had aangeraakt – de beginselen. Niet veel later richtten ze de band Neon Boys op.

CBGB’s

Het was een wilde en spannende tijd in New York in de beginjaren zeventig. Rock werd er, geïnspireerd door The Stooges, wilder en spannender dan het ooit was. Neon Boys werd al snel Television gedoopt en de bandleden haalden de eigenaar van een bluesclub over om daar regelmatig concerten te organiseren voor zichzelf en bevriende bands. Zo werd CBGB’s de plek waar Television, Patti Smith en Ramones steeds meer mensen trokken en er een heuse scene om hen heen ontstond.

Television begin jaren zeventig met links Hell en in het midden Verlaine.

Television begin jaren zeventig met links Hell en in het midden Verlaine.

Hoewel Television later een van de belangrijkste rockplaten ooit zou maken, Marquee Moon (1977), zat Richard Hell tegen die tijd al niet meer in de band. Het was 1975 en in dezelfde week dat The New York Dolls stopte, stapte Hell uit Television. Hij en zijn beste vriend Verlaine leefden al een tijdje op gespannen voet. Verlaine vond dat Hell te weinig oefende. Hell op zijn beurt vond dat Verlaine te veel kapsones kreeg en dat de band veel te pretentieus werd. Waar was die opwindende rock-‘n’roll gebleven die hij en Verlaine na dat Dolls-concert een paar jaar eerder wilden maken?

Debiele tekst

In mei 1975 had Hell al een nieuwe band met Johnny Thunders en Jerry Nolan van The New York Dolls: The Heartbrakers. Maar ook dat avontuur was geen lang leven beschoren. Een klein jaar later stapte hij ook weer uit deze band, voordat de band de inmiddels klassieke rockplaat LAMF uitbracht (ook in 1977, net als Televisions Marquee Moon). De reden? Volgens de andere bandleden dacht Hell dat hij de frontman zou worden, maar die strijd verloor hij met Johnny Thunders. Zelf gaf Hell als reden dat hij de liedjes nogal ‘debiel’ vond. “Ik bedoel, die teksten: ‘Going steady, can’t keep my eyes off you, can’t keep my eyes on you.’ Ik snapte daar niks van.”

Het begint er rond die tijd op te lijken dat een muzikale carrière niet is weggelegd voor Richard Hell. Inmiddels zit hij alweer zes jaar in bands in een levendige scene met veel talent, veel competitie en veel mogelijkheden om iets op poten te zetten. Maar hem lukte het maar niet. Zelf had hij dat ook door. “Van binnen voelde ik me een rockster, hahaha. Ik dacht dat ik dat al mijn hele leven was. Maar ik vond optreden niks aan. Al die mensen die naar je kijken. Dat was niks voor mij eigenlijk.”

Wel inspireert hij in die tijd met zijn opvallende uiterlijk – kapot T-shirt met ‘please kill me’ er op, kort warrig en stekelig haar – Malcolm McClaren, de man die later de Sex Pistols lanceerde, het imago van Hell in zijn winkel in Londen verkocht als punk en het tot een van de bekendste beeldmerken zou verheffen. Maar dat was pas later.

Eigen band

Blank Generation (1977)

Blank Generation (1977)

Toch moest Hell laten zien wat hij in zijn mars had en richtte daarom in 1976 zijn eigen band op: Richard Hell & The Voidoids. Het was duidelijk wie de baas was in deze band. Geen getouwtrek om de frontman, geen gekibbel over de muzikale richting, geen teksten die hem niet aanspraken. Gewoon een band zoals hij wilde dat die was. En eveneens in 1977 kwam zíjn plaat uit, Blank Generation, samen met die van zijn vorige bands. Een fantastische plaat. “Een van de krachtigste platen van de eerste punkgolf”, aldus Allmusic.com. “Een opwindende en onwaarschijnlijk ontroerende luisterervaring”, volgens BBC Music in 2007. Hell haalde zijn revanche, maar net zoals hij zich realiseerde dat hij geen échte rockmusicus was, wist hij dat dit eens maar nooit meer was. “Ik had met deze plaat mijn kruid verschoten wat muziek betreft. Mijn hart klopte er niet meer voor.” Toch kwam er in 1982 nog een niet heel slechte plaat uit, Destiny Street, maar het was geen Blank Generation. Daarna legde Hell zich op schrijven en film toe en maakte weinig muziek meer.

Hell in 2008 in zijn huis in Manhattan.

Hell in 2008 in zijn huis in Manhattan.

Onbehagen

Het titelnummer ‘Blank Generation’ is Hell zijn statement. Hiermee leek hij te willen zeggen dat hij zich eigenlijk niet thuis voelde op een podium en in een band. Dat het hem niet zoveel interesseerde. Dat liet hij ook blijken uit iets banaals als zijn kledingstijl, dat later hét punkuniform zou worden. Hij kleedde zich zoals hij wilde, of voelde. Ook zijn optredens waren atypisch. “Hij zong voor zichzelf”, zegt rockjournalist Lester Bangs daarover. “Hij hoefde ook niet in zijn eigen vlees te snijden zoals Iggy Pop of Stiv Bators van Dead Boys om een aura van pijn en simpel onbehagen uit te stralen.” Dat deed hij uit zichzelf al.

Een uniek artiest, waarvan het bijna leek alsof hij nooit op een plaat zou verschijnen. Zelf zegt hij: “Als iemand het nummer of mij probeerde te analyseren aan de hand van de plaat, nam ik altijd het tegenovergestelde standpunt in. Maar nadat de discussies klaar waren, ging ik altijd naar een grondhouding die ik had: dat ik er eigenlijk allemaal niks om gaf.”[1]

  1. [1]Alle quotes komen uit het boek: Please Kill Me, the uncensored oral history of punk; Legs McNeil en Gillian McCain.

Tags: , , , , , , , , , , , , , , ,

-->