nummer van 04/01/2013 door

‘Old Town’ van Phil Lynott

This boy has broke down

Phil Lynott – Old Town [HQ Music Video]

Het is vandaag precies 27 jaar geleden dat Thin Lizzy-frontman Philip (Phil) Lynott overleed. Ruim een week voor zijn dood, 25 december 1985 om precies te zijn, was Phil al opgenomen in het ziekenhuis met ernstige lichamelijke klachten die waren veroorzaakt door zijn jarenlange heroïneverslaving. Nee, een prettig einde was dat niet. Helemaal niet voor zijn moeder Philomena, die hem bewusteloos aantrof in zijn huis en achteraf pas leerde over het fervente drugsgebruik van haar zoon. Hoewel hij in het ziekenhuis korte tijd bij bewustzijn kwam, net genoeg om enkele woorden met zijn moeder te wisselen, werden een bloedvergiftiging, longontsteking én ernstig hartfalen hem uiteindelijk fataal. Phil Lynott werd 36 jaar.

Een jonge Phil LynottVals

Phils ouders – de Ierse Philomena Lynott en de Afro-Guyanese Cecil Parris – ontmoetten elkaar in 1948. Cecil was al uit zicht toen Philomena van Phil beviel en een tehuis voor ongehuwde moeders in Birmingham betrok. Geen tehuis dat prettige herinneringen oproept, aldus Philomena in een interview: “They put me out to work in the shed because I was the lowest of the lowest – because I had a black baby.”[1] Hoewel Cecil Philomena en hun zoon nog enkele jaren zou ondersteunen, en de relatie tussen de ouders nog enkele jaren aanhield, zag hij zijn nakomeling pas weer terug in jaren zeventig. Phil groeide evenwel niet op in een traditioneel gezin; jongere broer James Arthur en zus Jeanette Parris, die Philomena tijdens haar knipperlichtrelatie met Cecil kreeg maar ter adoptie had opgegeven, heeft hij nooit gekend.[2] Maar Phil wist niet beter en groeide op als een normale jongen, een populaire zelfs. Hij raakte al vroeg geïnteresseerd in muziek, verafgoodde Elvis Presley en Jimi Hendrix. Zong in verschillende bandjes, als tiener in The Black Eagles, later naast een zestienjarige Gary Moore bij Skid Row, en dompelde zich onder in het Dublin van de jaren zestig. Lynott, slank, lang en gezegend met een weelderige haardos, toonde zich een perfect frontman, totdat bandlid Brendan Ian “Brush” Shiels hem de deur wees; hij zong te vals. Shiels voelde zich echter zo schuldig om het feit dat hij Lynott, een van zijn beste vrienden, zo resoluut zijn band uit had gezet, dat hij de charismatische jongen die tot dan toe alleen kon zingen basgitaar leerde spelen.

Thin Lizzy

Het begin van Thin Lizzy was er. Maar niet voordat zanger (en nu ook basgitarist) Phil Lynott met Brian Downey, een jeugdvriend en drummer waarmee hij altijd al plannen smeedde voor nieuwe muzikale projecten, de band Orphanage oprichtte. Al was deze band ook geen lang leven gegund. Het was namelijk rond deze tijd dat Lynott en Downey gitarist Eric Bell ontmoetten, die al een tijdje aan het jammen was met organist Eric Wrixon. De vier mannen vormden Thin Lizzy in 1969 en bleven tot hun afscheidsconcert op 4 september 1983 grote internationale hits als ‘The Boys Are Back In Town’,  ‘Jailbreak’ en de Ierse traditional ‘Whiskey In The Jar’ spelen. De band was gedurende de jaren zeventig enorm populair in Groot-Brittanië, Ierland, Scandinavië en Duitsland, maar Amerika bleef tijdens de hoogtijdagen Lynotts ultieme doel.

Thin Lizzy

In de lente van 1977 tourde Thin Lizzy dan eindelijk door de VS, als support act voor Queen, en Lynott kon zijn geluk niet op. Geboeid observeerde hij de dynamiek en energie van Queens shows, tegelijkertijd verlangend naar de luxe levensstijl waarmee Freddie & co zich hadden omgeven. Lynott vond zichzelf en zijn band ook groot genoeg om in limousines rondgereden te worden en in de beste hotels te verblijven. Een beetje rockster in de seventies liet natuurlijk zijn geld rollen. Het cliché wil echter dat het losbandige leven van diezelfde rockster ook de nodige drank, drugs en groupies aantrok; het cliché wil ook dat Lynott er met volle teugen van genoot. “Only The Good Die Young” zong Billy Joel in 1977, waarmee ‘good’ in Lynotts geval kan worden vertaald met ‘extreem’. Hoewel hij een geestige en charmante jongen was – Lynott was prettig gezelschap en geliefd bij zijn vrienden – had hij een vurig temperament dat nogal eens voor conflicten zorgde. De wereld zag weliswaar een meer dan coole frontman met het soort bravoure dat hemelhoog reikte, maar verlegen en kwetsbaar was hij nog altijd; racistische opmerkingen konden hem diep kwetsen. Drugs boden hem een kans om over zijn onzekerheden heen te stappen, maar zoals verwacht ging dat ook bij deze rockster te ver. Begin jaren tachtig kon Phil Lynott zowel als muzikant als cocaïne- en heroïneverslaafde worden gezien. Zijn vrouw Caroline, met wie hij in 1980 trouwde en twee dochters kreeg, had er in 1984 schoon genoeg van.[3]

The Phil Lynott AlbumSolo

Te midden van het hectische maar succesvolle leven dat spelen in Thin Lizzy betekende, kreeg Phil de wens een soloplaat op te nemen. Solo in Soho kwam uit in 1980 en een hele rits bekenden, waaronder Thin Lizzy-drummer Brian Downey en oud bandmakker Gary Moore, leverden hun bijdrage. Het werd een album vol relevante rocksterren, een album met een heerlijke opener: ‘Dear Miss Lonely Hearts’. Het nummer ‘King’s Call’, met Dire Straits’ Mark Knopfler op gitaar, is een ode aan Elvis Presley. Het titelnummer een schaamteloze kopie van Elvis Costello’s ‘Watching The Detectives’, maar evengoed liet Lynott zien wat hij in huis had, hoe veelzijdig hij was, hoeveel schrijftalent hij bezat. Een tweede album liet dan ook niet lang op zich wachten. Die deed het beduidend minder goed in de charts, hoewel ‘Yellow Pearl’ het tot begintune van het populaire muziekprogramma Top of the Pops schopte. Ook het prachtige ‘Old Town’ (bekender bij de jongere generatie als hit van de Ierse band The Corrs) staat op Lynotts tweede album The Philip Lynott Album (1982). Het nummer ontkracht in veel opzichten Lynotts gedwongen vertrek uit een van zijn eerste bands, Skid Row. Het laat namelijk boven alles zijn groei horen, zijn ontwikkeling als muzikant en liedjesschrijver. Wie durft nog te zeggen dat hij vals zingt? Zijn soulvolle stem in dit liedje representeerde de man die Phil Lynott begin jaren tachtig, ondanks de overdaad aan drugs, was geworden. Van een ambitieuze jongen tot een gerespecteerd muzikant, die zich compleet overgaf aan zijn muziek. Zijn fans missen het multitalent dat veel te vroeg stierf, moeder Philomena mist vooral haar dierbare zoon, met wie ze een hechte band had.

I wish he was still here. I’d love to see him with white hair. I can’t believe it is 60 years ago when I gave birth to him. Just as he came into the world they decided to take pictures of him. That was probably the beginning of his stardom.[4]

  1. [1]Bron.
  2. [2]Bron.
  3. [3]Bron.
  4. [4]Bron.

Tags: , , , , , , , , , , , , , , , ,

-->