nummer van 30/12/2012 door Gijs van de Burgt

‘Christine’s Tune (aka Devil In Disguise)’ van The Flying Burrito Brothers

Gram Parsons bijna vier decennia dood, tijd voor een eerbetoon

Druk baasje, onze gastblogger van vandaag. Zo speelt Gijs van de Burgt tegenwoordig bas bij D Deadly, dat tot voor kort door het leven ging als Denvis & The Real Deal. Ook plukte hij snaren bij de Def Americans en schreef hij voor verschillende websites en magazines over muziek. Na het verzorgen van de PR voor Paaspop, Speedfest en de Effenaar, houdt hij zich tegenwoordig vooral bezig met het promoten van bands en werkt hij voor Uit In Eindhoven.

Flying Burrito Brothers – Christine's Tune

Nu de oude Maya’s het niet bij het rechte eind bleken te hebben en er de laatste weken al genoeg is teruggeblikt op het afgelopen jaar, meen ik met een gerust hart alvast een voorschot te kunnen nemen op het aanstaande nieuwe jaar. Paradoxaal genoeg wil ik in deze context vooruitblikken op een datum in 2013 die de nodige importantie geniet vanwege een gebeurtenis uit het verleden. Dan heb ik het niet per se over de tiende sterfdag van Johnny Cash op 12 september aanstaande, hoewel dat natuurlijk ook een gedenkwaardige dag wordt. Zeker voor m’n voormalige bandmaatjes van Def Americans, die nog steeds wekelijks stad en land afstruinen om het werk van Cash live op uiteenlopende podia in binnen- en soms buitenland te presenteren. Zij zullen deze datum ongetwijfeld niet ongemerkt voorbij laten gaan. Zeven dagen daarna echter is het veertig jaar geleden dat een andere countrygrootheid het aardse bestaan voor gezien hield …

Keith Richards en Gram Parsons

Fascinatie voor een cultheld

Ik had al vaker van de naam Gram Parsons gehoord, maar ging me begin 2011 grondiger in zijn werk verdiepen nadat ik in die periode over hem las in Life, de autobiografie van Keith Richards.  We hadden met Def Americans een speciale Johnny Cash Birthday Show samengesteld − de geboortedag van Cash is 26 februari 1932 − en die voerden we in die periode vier dagen achter elkaar op, op verschillende plekken door heel Nederland. De vele loze uurtjes voor en na die shows heb ik grotendeels doorgebracht met m’n neus in de anekdotes van Ome Keith. Die vertelt in zijn boek over Gram Parsons, omdat ze destijds goede maatjes waren en Keith Gram en zijn werk erg hoog heeft zitten. Ze maakten samen veel muziek tijdens veelal nachtelijke jamsessies, inclusief de onlosmakelijk daaraan verbonden gewoontes wat betreft drank- en drugsgebruik. Heel verwonderlijk is het dan ook niet dat Parsons als gevolg van een overdosis om het leven is gekomen. Op 26-jarige leeftijd overigens, waardoor hij net niet tot de Club van 27 is gaan behoren, wat hem nog meer cult maakt. Hoewel een cultstatus het werk van de artiest in kwestie welbeschouwd niet direct beter of slechter maakt, wakkert het doorgaans wel de interesse en het enthousiasme van de bovengemiddelde muziekliefhebber nog eens extra aan, daarop vorm ik geen uitzondering.

Over enthousiast zijn over muzikanten met een cultstatus gesproken: Tim Knol en JB Meijers kregen laatst bij Matthijs van Nieuwkerk aan tafel nadrukkelijk de kans om de DWDD-anchorman en zijn toehoorders ervan te overtuigen dat Big Star de beste en grootste band ter wereld zou zijn geweest als de Amerikanen niet zoveel pech hadden gehad in het begin van hun carrière. Gram Parsons heeft minstens zoveel pech gehad, maar had vooral ook minstens zoveel talent. Effectief heeft zijn carrière nog geen tien jaar geduurd, des te indrukwekkender is al het kwalitatief hoogstaand materiaal wat hij in die relatief korte tijd heeft geschreven en/of waar hij aan bij heeft gedragen. Zijn carrière begint bij The International Submarine Band, maar komt serieus van de grond wanneer hij, slechts 19 jaar oud, wordt gevraagd David Crosby te vervangen bij The Byrds. Prompt schrijft hij de albumklassieker Sweetheart of the Rodeo mede op zijn naam. Eeuwigheidswaarde-gewijs kan hij zich dan al van de wereld af spuiten, maar gelukkig wacht hij daar nog even mee, want met Byrds-bassist Chris Hillman richt hij niet veel later The Flying Burrito Brothers op. En stiekem vind ik het werk wat hij met die band heeft gemaakt het sterkste.

Nog genoeg te ontdekken

Gram Parsons was naar mijn bescheiden mening op z’n best als co-writer. Het met Chris Hillman geschreven ‘Christine’s Tune (aka Devil in Disguise)’ is de openingstrack van het debuut The Gilded Palace of Sin. De muzikale achtergronden van beide songschrijvers komen hierin volledig tot hun recht. Swingende soulrock ‘n’ roll en sixtiesrock waarin de gevoelige country-snaar precies goed geraakt wordt. Dat laatste letterlijk in de melodieuze, cleane pedal steel-partijen, maar het instrument wordt evengoed genadeloos door een fuzzbox getrokken, met een scherp contrasterend psychedelisch effect als resultaat. Als bassist trok de energiek groovende sound van Chris Ethridge ook al vanaf de eerste luisterbeurt mijn nadrukkelijke aandacht. En natuurlijk zetten Hillman en Parsons de voornaamste troef van The Byrds, de harmonieuze meerstemmige vocalen, ook bij hun nieuwe project in.

Na The Gilded Palace of Sin maakt Parsons nog een album met The Flying Burrito Brothers. Daarna houdt hij het bij die band voor gezien. Later neemt hij nog twee legendarische albums op met Emmylou Harris,  te weten GP en Grievous Angel, om nog voor het verschijnen van laatstgenoemde plaat te komen overlijden, op 19 september 1973. Vaste blogger Gijs Wilbrink en gastblogger Jeroen Houben haalden hier eerder en geheel terecht nummers aan van dat album, respectievelijk ‘Love Hurts‘ en ‘Return Of The Grievous Angel‘. Zowel de muzikale nalatenschap als het levensverhaal van Gram Parsons zijn meer dan de moeite waard om een avondje uitgebreid in te gaan grasduinen. Genoeg spectaculair en ontroerend materiaal te vinden op het web om je eigen documentaire mee samen te stellen.

Tags: , , , , , , , , , , ,

2 Responses to “‘Christine’s Tune (aka Devil In Disguise)’ van The Flying Burrito Brothers”

  1. Ron van Hal zegt:

    Mooi en bevlogen geschreven 'Nummer van de Dag' van de Leo Blokhuis van E-town.

  2. 'Her world is full of jealousy and debt' – geweldige zin, maar ik google net de lyrics en het blijkt 'doubt' te zijn – beetje bummer :( Ik vind zo goed hoe ze de harmonieën met maar twee stemmen doen door telkens slim te verschuiven. Aangezien ze hard links en rechts gepanned zijn moet je maar eens 1 kant luisteren, dan hoor je wat ze doen. Leuk stuk, Leo!

Leave a Reply

-->