nummer van 28/12/2012 door Arja van den Bergh

‘Crazy People’ van The Boswell Sisters

De harmonieën kwamen vanzelf

Boswell Sisters – Crazy People

De familie Boswell was een muzikale familie. Vader Alfred en moeder Meldania waren excellente zangers en al snel zou blijken dat ook dochters Martha (1905 – 1958), Connie (1907 – 1976) en Helvetia (1911 – 1988) het talent van hun ouders hadden geërfd. Een paar jaar voordat de familie naar New Orleans vertrok, kreeg Connie echter een ongeluk. Ze was nog maar drie jaar oud toen ze gedeeltelijk verlamd raakte. Meldania besloot op dat moment dat haar dochter geen slachtoffer van haar eigen leven zou zijn. “I couldn’t play hopscotch (hinkelen, red.),” zei Connie ooit in een interview, “so Mom started me on cello.” Ook haar zusjes kregen op dat moment een instrument toegewezen. Alledrie werden ze geschoold door een Duitse muziekprofessor in New Orleans, Otto Finck. Martha koos de piano, Connie had haar cello en Helvetia, ‘Vet’ voor intimi, leerde vioolspelen. Herr Finck regelde concerten voor de meisjes, wiens aandacht voor klassieke muziek na een tijdje begon te verslappen toen er meer interessante muziek bleek te bestaan. En zo kwam het dat Vet de banjo in huis nam, Martha naast piano ook saxofoon leerde spelen en Connie niet alleen uitblonk in cello, maar na verloop van tijd ook in het spelen van piano, gitaar én saxofoon.

Het spelen van een of meerdere instrumenten mocht dan wel vanzelfsprekend zijn voor de zusjes Boswell, zingen was iets dat ze al helemaal makkelijk afging. Zeker samen. Er wordt beweerd dat de gezusters in verschillende hoeken van het huis konden beginnen met zingen; zodra ze elkaar hadden getroffen zong niemand van hen ook maar één noot vals. Het waren hechte zusjes, als identieke tweelingen die elkaars zinnen afmaken. De harmonieën kwamen vanzelf. Ondertussen bleven ze luisteren naar de geluiden die de bars en clubs in hun buurt vulden; gospel en blues. De grootste inspiratiebron voor Connie, die de liedjes voor The Boswell Sisters hoofdzakelijk zou arrangeren, was Mamie Smith. Maar ook Louis Armstrong betekende veel voor de groep die midden jaren 20 inmiddels een bekende act was geworden in New Orleans. In 1925 namen ze dan toch echt hun liedjes op dankzij Victor Records. Het duurde even, maar in 1928 liet vader Alfred de meisjes uiteindelijk ook alleen op tour gaan, wat hen in Los Angeles een fulltime baan bij radiostation KFWB opleverde. Dankzij radio werden The Boswell Sisters écht beroemd, door er hun eigen vorm van New Orleans jazz te zingen. Ook ontmoetten ze aan de westkust Harry Leedy, die hun manager werd en zich uiteindelijk Connies echtgenoot zou gaan noemen.

Het was 1931 en het ging goed met de muzikale zusjes. Ze werden gevraagd bij CBS, op Broadway, en Connie kreeg zelfs de ruimte om aan haar eigen solo-carrière te werken. The Boswell Sisters waren zo populair dat er binnen een jaar acht groepen waren gevormd met het doel hen te imiteren – vijf blank, drie zwart. Ook een zangeres die we allemaal kennen als ‘The First Lady of Song’ had The Boswell Sisters, en met name Connie, hoog zitten. ”My mother brought home one of her records, and I fell in love with it. I tried so hard to sound just like her”, aldus de enige echte Ella Fitzgerald. Ook zei ze over haar heldin: “Who influenced me? There was only one singer who influenced me. I tried to sing like her all the time, because everything she did made sense musically, and that singer was Connie Boswell.”[1] Halverwege de jaren dertig, toevallig rond de tijd dat Ella doorbrak, besloten de zusjes te stoppen als trio. Connie (later omgedoopt tot ‘Connee’) bleef als solo-artieste succes hebben bij Decca Records.

Martha en Vet hebben er vanaf het begin alles aan gedaan om Connies verlamming te verbergen voor publiek. Weinig mensen hadden door dat Connie niet kon lopen en alleen per rolstoel vervoerd kon worden. Hieronder, in 1946, zit ze op een barkruk en draagt ze een lange jurk om haar benen (en de kruk) te bedekken. Het wekt de schijn van een vrouw die staat; Connie geloofde dat het publiek zo meer op zijn gemak was en haar op deze manier eerder zou accepteren. Zelfs als ze door twee jongemannen naar de kruk werd gedragen schopte ze met haar linker- en rechterbeen om te suggereren dat ze wel degelijk kon lopen. Maar lopen was het enige dat deze briljante zangeres en muzikante écht niet kon.

Connee Boswell – Stormy Weather (1946)

  1. [1] Bron.

Tags: , , , , , , , , ,

Leave a Reply

-->