nummer van 22/12/2012 door

‘Waitin’ Round To Die’ van Townes van Zandt

Een absoluut non-event, maar toch…

Townes van Zandt – Waiting around to die

“Als zo’n bultrug op het strand in Ethiopië aanspoelt, eten ze die gelijk op.” Dat zei Henk Jan Ormel vanochtend op Radio 1. Ex-Tweede Kamerlid Ormel (CDA) blikte vanochtend op de radio terug op het afgelopen jaar. Het was een bewogen jaar, helemaal voor een politicus wiens partij het aantal zetels drastisch zag dalen en zelf niet eens meer op de kandidatenlijst voor het nieuwe parlement werd gezet. Opvallend dus dat Ormel gelijk die bultrug er bij haalde.

Terugkijkend op 2012 denk ik zelf in eerste instantie aan de volgende steekwoorden: gedoogexperiment, Obama, EK2012, nivelleren, Samsom, schaatsen, Aung San Suu Kyi, Syrië, Haren, pesten, grensrechter en Marianne Vaatstra.

Hilarisch

Johanna op de zandplaat de Razende Bol.

Maar natuurlijk ook aan die arme aangespoelde bultrug op die zandplaat voor de kust van Texel. De eilandbewoners peinsden er niet over de onfortuinlijke walvis te fileren en stukje bij beetje mee naar huis te nemen, zoals Ormel suggereerde wat de Ethiopiërs er mee zouden doen. Nee, met man en macht werd zelfs geprobeerd het beest weer diepere wateren in te slepen. Met weinig resultaat. De bultrug was te groot en te zwaar. In de wereldzeeën een voordeel, maar als je aanspoelt op een zandplaat zorgt dat er voor dat langzaam maar zeker je organen bezwijken onder het gewicht. De walvis was waarschijnlijk al zwakjes, die spoelt niet vanzelf aan. Des te absurder de bijna hilarische reddingspoging en het inlevingsvermogen in de toestand van het dier. Maar de eenzame Johanna – geef het een naam en het wordt persoon – muurvast op de zandplaat in de Waddenzee, haalde het meest barmhartige in ons naar boven.

Daar ligt die zandplaat dus, links tussen Den Helder en Texel.

In de NRC stond een relativerend stukje: de bultrugpopulatie groeit als kool, het is een non-event, als het beest al gered wordt sterft het snel wegens verzwakking, en op andere plekken op de wereld spoelt ook wel eens een bultrug aan om er dood te gaan. Helemaal mee eens. Al die emotionele argumenten waarmee de meningen van doorgewinterde en verstandige biologen ondergesneeuwd raakten, deden me de haren overeind staan.

Wachten

Maar toch. Het komt niet vaak voor dat zo’n groot dier recht voor onze ogen langzaam sterft. En door al die prachtige beelden van speelse walvissen uit Planet Earth en Life hadden die beesten sowieso al mijn sympathie. Ik had niet de illusie dat Johanna gered kon worden, zodat ze dankbaar met haar staart kon zwaaien en een euforische fontein de lucht inspuit. Net als in de film. Nee, maar toch vond ik het op een gegeven moment een beetje zielig. Veel dieren kruipen weg, uit het zicht, als ze hun einde voelen naderen. Maar Johanna lag daar, alle camera’s en ogen op haar gericht, te wachten op haar dood.

The Be Good Tanyas – Waiting Around to Die

Tags: , , , , ,

-->