nummer van 21/12/2012 door

‘La Leyenda Del Tiempo’ van Camarón de la Isla

Flamenco, een beetje nuevo

https://youtube.com/devicesupport

Je hebt zojuist geluisterd naar de allereerste elektrische bas ooit gebruikt in een flamenco-stuk.

Verschenen op het album La Leyenda Del Tiempo (1979) van Camarón de la Isla, de bekendste flamenco-zanger van de 20e eeuw, werd deze bas gezien als de officiële breuk met de traditionele flamenco en de start van de flamenco nuevo. Een vernieuwing die niet meteen met open armen ontvangen werd; in 1979 brachten boze en teleurgestelde zigeuners hun Leyenda del Tiempo-platen terug naar de winkel. Er werden tussen zijn jaar van uitgave en de dood van Camarón minder dan 6000 exemplaren van de plaat verkocht. Zoals al zo vaak eerder is gebeurd, en nog veel vaker zal gebeuren, kwam de waardering pas jaren later.

Gewaardeerd om La Leyenda Del Tiempo of niet, in zijn tijd was Camarón de la Isla (echte naam: José Monge Cruz) de grootste ster aan de Spaanse hemel. In duo met meestergitarist Paco de Lucia was hij het symbool voor de Zuid-Spaanse zigeuners en hun hoog-emotionele en passionele muziek. Camaróns rauwe flamenco-stem kwam als dikke tranen van pijn en trots bij luisteraars aan. In 1992 verloor Spanje één van zijn grootste flamenco-zangers aan longkanker. Er waren meer dan 100.000 mensen aanwezig op de begrafenis.

Naast het feit dat het album La Leyenda Del Tiempo op muzikaal vlak een nieuwe richting in ging, was deze plaat in zijn geheel een moment van vernieuwing voor Camarón. Hij nam de ruimte dingen op zijn manier te doen. Hij ruilde zijn vaste producer (Paco’s vader) in voor een nieuwe (Ricardo Pachón), genoot van de ontspannen sfeer in de studio (vlees-braderijen, vrienden en muzikanten die in en uit kwamen lopen) en openbaar drugsgebruik (het werd zijn eerste kennismaking met heroïne). Hij liet ook wat zware dingen achter zich liggen, zoals het idee dat flamenco geen moderne productie kon zijn. De elektrische bas, de snelle drumpartij, een warm jaren 70-geluid in flamenco; waarom niet? De achternaam die hij gekregen had en nu al jaren droeg werd geschrapt, het was een nieuw begin. Vanaf nu heette hij Camarón, y basta.

Maar de grootste vernieuwing voor La Leyenda Del Tiempo was misschien wel dat Camaróns muzikale compagnon Paco geen gitaar meer zou spelen op dit album, omdat zijn eigen zeer succesvolle solo-carrière teveel tijd innam (en hij ook een beetje op zijn tenen getrapt was om het feit dat Camarón voor een nieuwe producer had gekozen). De beurt was nu aan Tomatito, één van Paco’s leerlingen, die Camarón beetje bij beetje zou vormen tot nog een gitaartovenaar. Half verbitterd zou Paco later zeggen dat hij het album La Leyenda Del Tiempo goed vond, maar de moderne elementen onnodig. Echt hard werd het nooit. Want ook al speelt Paco zelf niet op het album, hij is er, via Tomatito, heel goed op te horen.

Om het magische duo te eren, hieronder een video van beide mannen, op hun hoogtepunt.

Camaron de la isla & Paco de lucia – Bulerias

Tags: , , , ,

-->