nummer van 12/12/2012 door

‘Where Do My Blue Bird Flies?’ van The Tallest Man On Earth

Ik was het joch spuugzat

03 The Tallest Man on Earth | Where Do My Blue Bird fly

Ik ben mij bewust van de taalfout in de titel van dit artikel. Hij zat er al toen ik hem aantrof, bijna vier jaar geleden. Een avondje drinken met een goede vriend mondde zoals wel vaker uit in het bekijken van YouTube-video’s. Eerder die week was hij op iets gestuit dat maar in zijn hoofd bleef rondspoken, iets dat hij me per se moest laten zien. Een silhouet van een knap tokkelende Zweed aan een meer. Een paar honderd views, foutje in de titel. Uiterst sympathiek. Hij of ikzelf drukte op play – ik weet het niet meer precies, ik was dronken. Wat daarna gebeurde weet ik nog wél exact: de drieënhalve minuut die volgde waren we stil, muisstil, en we luisterden en we hadden kippenvel en we schoten een beetje vol. De mysterieuze Zweed zong precies onzuiver genoeg, daar waren we het over eens. Het was perfect.

Shallow Grave

Analfabeet

Toen ik een tijdje later het debuutalbum van The Tallest Man On Earth (Shallow Grave, 2008) beluisterde, temperde mijn enthousiasme een beetje. Zanger Kristian Mattson zong iets zuiverder, de liedjes kraakten wat minder. Gelukkig was hij nog steeds belabberd in grammatica, ‘Where Do My Blue Bird Flies?’ was inmiddels tevergeefs gecorrigeerd naar ‘Where Do My Bluebird Fly’. Titel bijna goed, sympathie nog steeds dik in orde. Het lichte Dylangevoel dat me bekroop bij dat ene filmpje aan het meer was nu echter onmiskenbaar aanwezig in ieder nummer van het album, tot de laatste tel van de laatste maat. Vanaf die luistersessie veranderde er iets in mijn relatie met de Tallest Man. Van een extreem naïeve, wereldvreemde, mogelijk analfabete Zweed die per ongeluk prachtige liedjes speelde muteerde hij in een bovengemiddelde folkzanger die precies weet waar hij mee bezig is. Dat was even wennen, maar op zich gunde ik hem het wel.

Spuugzat

Binnen een jaar kwam ook daar een einde aan. Ik had Shallow Grave een aantal keer gedraaid, maar het pakte niet echt. Aangezien The Tallest Man On Earth op dierendag 2009 mijn thuisstad aan zou doen, deed ik in de maand ervoor toch nog enige verwoede pogingen. Dat werkte: de liedjes werden steeds leuker en ik keek iedere dag meer uit naar het aankomende concert in de EKKO, dat met een extra rauw liverandje misschien wel écht zou kunnen gaan overtuigen. Op die bewuste avond werd mijn eerder in dit stuk beschreven beeld van Mattsen als schuchter singer/songwriterwonder echter compleet aan diggelen geslagen, vanaf het moment dat er een charmante in denim gehulde knul het podium op kwam en de zaal platspeelde. Hij deed alles goed. De zang was spatzuiver, zijn voorhoofd glom, zijn haar zat perfect, een overweldigend gejuicht barstte na ieder nummer uit. De meisjes vooraan beantwoordden zijn prachtige ‘Honey Won’t You Let Me In’ met een giechelig “Yes aai wil.” Maar ik? Ik was het joch spuugzat.

Waarom?

Waarom doen wij dit? Ik zeg wij, want ik weet uit mijn directe omgeving dat ik niet de enige ben die een artiest wel eens afschrijft om redenen die niet per se met de muziek te maken hebben. Het is alsof je een muzikant of band helemaal voor jezelf wil hebben, alsof je idolen altijd precies aan jouw beeld en verwachtingen moeten voldoen omdat jij precies weet hoe ze het best tot hun recht komen. In de punkwereld is het een bekend cliché dat de obscure demotape die een band ooit uitbracht altijd het beste is. Beter dan het fatsoenlijk geproduceerde eerste album dat daarop volgt, en al zeker beter dan de ontzettend succesvolle plaat op een mainstream label waarmee ze de top 40 bereiken. Een bizar fenomeen waar ik mij maar al te bewust van ben. En toch kan ik niet anders dan eraan toegeven. The Tallest Man On Earth is voor mij een silhouet aan een meer die niet kan spellen maar wel prachtig kan zingen. Prachtig váls kan zingen. Al speelt hij in een uitverkochte Amsterdam Arena de sterren van de hemel, ik houd het bij dat ene filmpje. Zo. Hand in eigen boezem. En jij? Welke artiest heb jij opgegeven om redenen die eigenlijk niet helemaal te verdedigen zijn?

Tags: , , , ,

-->