nummer van 30/11/2012 door

‘Irish Blood, English Heart’ van Morrissey

Stampen en zweven tegelijk

Morrissey Irish Blood, English Heart (HD)

Ik snapte collega Johan Vogels wel hoor, toen hij gisteren zijn onbegrip uitte over het feit dat The Smiths en dan vooral Morrissey door een groot deel van de populatie zo vereerd worden. Zelf heb ik een haat/liefdeverhouding met de Britse groep en zijn markante frontman. Sommige liedjes vind ik in één woord adembenemend, zoals het theatrale ‘There Is A Light That Never Goes Out’ uit 1986, waarin de door fans zo liefkozend “Moz” genoemde zanger verklaart dat hij het hemels zou vinden om te sterven naast zijn geliefde, mochten ze toevallig met hun auto een dubbeldekker rammen. Juist.

The Smiths – There is a light that never goes out

Randje buik

Tegelijkertijd krijg ik vaak enorme jeuk van The Smiths. Ik bedoel, Mozzie zingt over een dubbeldekker. Dat is zo verschrikkelijk Brits dat ik er een beetje unheimlich van word. Zo kan ik ook erg slecht tegen tapijt op de badkamer, bruin bloemetjesbehang, droge biscuitjes, dikke bleke meisjes in legging en T-shirt met een randje buik, of voordeuren waarmee je direct de woonkamer van een huis binnenstapt in plaats van een degelijke gang. Gadverdamme.

Schizofreen

The Queen Is Dead

Je merkt: mijn Smiths-luistersessies zijn tamelijk schizofreen. En dus snapt de Mr. Hyde in mij best wel waarom sommige van mijn mede-anglofoben de band pertinent weren. Als ik even heel erg advocaat van de duivel zou spelen, zou ik roepen dat zanger Morrissey gewoonweg te tuttig is. Met zijn bijna opera-achtige keelstem dirigeert hij zichzelf – zwoele handbewegingen incluis – door zijn repertoire, hardop mijmerend over Londen, prins Charles, overleden koninginnen en ander Brits gedoe waar wij vastelanders maar weinig interesse voor kunnen opbrengen. Of misschien vinden de haters de muziek gewoon te zeurderig of monotoon.

You Are The Quarry

Bikkelhard

Welke van bovenstaande bezwaren je ook hanteert, ze gaan niet op bij ‘Irish Blood, English Heart’, het tweede nummer van You Are The Quarry uit 2004. Ja, Morrissey zweeft nog steeds behoorlijk zwoel door het nummer (zelfs zichtbaar in de videoclip), maar hij wordt ondersteund door zo’n ontzettend lekkere ritmesectie dat het allemaal niet veel uitmaakt. Sterker nog, het contrast tussen de stuwende band en Morrisseys kalme stem geeft een unieke sfeer die in zijn repertoire verder nauwelijks te bekennen valt, en daarbuiten al helemaal een unicum is. De jankende gitaren, de bikkelharde drummer en de stormachtige geluiden die Mozzies sound manipulator over de track laat denderen maken ‘Irish Blood, English Heart’ tot een onweerstaanbaar nummer. Stampen en zweven tegelijk.

Twee werelden

In de videoclip houdt Morrissey zich staande in een omgeving die eveneens twee werelden verbindt. In een met deftige ornamenten versierde ruimte zien we een underground-achtig tafereel waarbij de band gelijkvloers met het publiek speelt. Het laat de zanger en zijn band op hun best zien: puur uitgaand van eigen kracht, zonder geforceerde extra verhaallijnen met wollige metaforen. Je krijgt Morrissey in al zijn Morrisseyheid, met alle Britsheid en eventuele tuttigheid van dien. Maar hij ramt het je zo genadeloos door je strot dat je het wel slikken moet. En daar is niets tuttigs aan.

Tags: , , , , , ,

-->