nummer van 29/11/2012 door

‘I Typed For Miles’ van Jets To Brazil

één echte gave plaat van Blake

Jets To Brazil – I Typed For Miles

Het is 2010, herfst, en ik ben in Brooklyn en zit met een PBR voor de tv als mijn gastheer thuiskomt van zijn werk. Hij is opgewonden en kan nog maar net zijn jas uitdoen voordat hij losbrandt: “Blake Schwarzenbachs nieuwe band, Forgetters, speelt vanavond in de Knitting Factory. Daar móeten we heen.” Nou snap ik volkomen dat verreweg de meeste mensen hier geen boodschap aan hebben. Wie is die Blake, hoor ik ze zelfs denken. Maar om het enthousiasme van mijn gastheer te begrijpen, moet ik uitleggen dat er hele volksstammen indie en punk kids (het begrip kids mag je ruim nemen, mijn gastheer liep al tegen de dertig) in vervoering raken als de naam Blake Schwarzenbach valt. Hij is namelijk het vermeende genie achter Jawbreaker, een belangrijke punkband die een brug sloeg tussen punk, indie en mainstream rock. En die groep ‘kids’ vereert Jawbreaker en Schwarzenbach, zoals een wat grotere groep om onduidelijke redenen bijvoorbeeld The Smiths en dan vooral Morrissey vereert. Vandaar de opgewonden stemming in het appartement aan Waverly Avenue die dag.

Blake Schwarzenbach

Jawbreaker? Nah, nee

Even laat ik me meeslepen. Natuurlijk gaan we daar heen, denk ik. Die vent is legendarisch. Maar ineens besef ik dat ik eigenlijk maar één plaat écht goed vind van Schwarzenbachs hand, niet eens eentje van Jawbreaker waar ik al helemaal geen bal aan vind. En als ik dan hoor hoeveel de entree is en me herinner dat er nog wat blikken bier in de koelkast liggen, ebt mijn enthousiasme snel weg. Op de computer luisteren we nog snel even naar een nummer van de band, als laatste argument. “Nah, nee.”

Terug naar 1998. In mijn kast staan de cd’s Dear You (1995) en Bivouac (1992) van Jawbreaker. In de magazines die ik in die tijd lees, wordt gedaan alsof dit de allerbeste platen ooit zijn. Maar ik kom er maar niet in. De gitaren klinken lelijk, het slome tempo staat me niet aan en de melodieën vind ik niet zo speciaal. Ook zijn hese stem komt niet echt tot mij door. En dan is er dat trucje, dat voor de niet-gitaristen misschien een beetje moeilijk uit te leggen is, maar ik doe het toch: je neemt een ritme met een groove en de gitarist speelt (veel distortion) bijvoorbeeld een E-akkoord, maar eerst een octaaf hoger om in de groove dan naar het lagere E-akkoord te vallen. Je krijgt dan een groovend ritme met maar één akkoord dat alleen in octaaf verschilt. Vreselijk. Dat klinkt bijna als vanzelf gezapig. Zodra ik dat hoor, krimp ik een beetje ineen. Ik vind dat zo ontzettend kut. Kortom: Jawbreaker deed het dus niet voor me.

Er rijmen geen woorden op ‘orange’.

Jets To Brazil dan wel?

Maar in 1998 komt Schwarzenbach met een nieuwe band en een nieuwe plaat. Ik begin er niet aan, denk ik als ik de jubelende besprekingen lees. Jawbreaker snapte ik ook niet. Weken later sta ik ergens op een concert bij de platenbakken. Iemand wiens muzieksmaak ik hoog heb zitten, staat naast me als hij ineens die plaat uit de bakken vist: “Heb je die al? Jets To Brazil, de nieuwe band van die gast van Jawbreaker. Echt goed!” Ik schud van nee, niet omdat ik de plaat nog niet heb, maar omdat Jawbreaker niet echt een toverwoord is voor me. Ik leg hem mijn gereserveerdheid uit. Hij kijkt alsof hij vuur ziet branden, maar haalt dan zijn portemonnee tevoorschijn en rekent de plaat af. Ik wil alweer verder lopen, maar dan geeft hij mij de plaat. “Luister er nou maar eens naar.”

Met frisse tegenzin zet ik uiteindelijk later die week de Jets To Brazil-plaat op. Orange Rhyming Dictionary (1998) heet-ie. Na nog geen minuut denk ik gelijk te krijgen als Schwarzenbach zijn wahwah-pedaal nogal ver indrukt. Maar ik zet door, dat ben ik degene die me de plaat gaf wel verschuldigd. En al gaande de plaat word ik ontvankelijker, dit is geen Jawbreaker. Het klinkt donkerder, toegankelijker, beter gedoseerd, spannender, doorleefd, intelligenter.

Toch verkocht

Bij het voorlaatste nummer ben ik dan uiteindelijk toch verkocht. ‘I Typed For Miles’ heet dat liedje. ‘Heart Shaped Box’-achtig die intro, denk ik als het voor de eerste keer hoor. En als 18-jarig jochie ben ik erg onder de indruk van het beeldende taalgebruik over een verloren man die maar niet verder komt in zijn leven. Hij wordt verbeeld als een schrijver die ondanks zijn middelmatigheid moet blijven schrijven om beter te worden, om over een gebroken liefde heen te komen. Zijn enkels heeft hij vastgebonden aan zijn schrijfstoel, zodat hij niet van zijn schrijfmachine weg kan. Hoe het liedje muzikaal klinkt, heb je inmiddels kunnen horen.

De latere platen van Jets To Brazil wisten me niet meer zo te raken als Orange Rhyming Dictionary deed in 1998. De plaat draai ik nog steeds wel eens, een keer of twee, drie per jaar, en heeft mede vanwege zijn nostalgische waarde maar weinig aan kracht ingeboet. Maar spijt dat ik niet naar dat concert in de Knitting Factory ben gegaan? Nah, nee.

Vooruit, dit nummer van Jawbreaker vind ik wel erg goed:

https://youtube.com/devicesupport

Tags: , , , , , , , , ,

-->