nummer van 25/11/2012 door Pieter-Jan Symons

‘Waterpoort’ van Dans Dans

Supertrio vermengt Monk en Sun Ra met Blind Lemon Jefferson en Morricone

Het is weer een tijdje geleden, maar we hebben weer eens een gastblog van een zuiderbuur. Pieter-Jan Symons is muziekredacteur van de Belgische krant De Morgen en schrijft voor het metalblad Rock Tribune. Verder is hij elke zondagochtend te horen op het lokale Antwerpse radiostation Centraal met Woke Up This Morning, waar hij zijn favoriete blues de revue laat passeren. Pieter-Jan maakt ook zelf muziek. Zijn old school crossover trashband Borod 666 noemt hij zelf “het muzikaal equivalent van een gekkenhuis, met songs die uitsluitend gaan over spek, Jägermeister, Duitse mädels en thrash.”

Dans Dans – Waterpoort

Laat je niet misleiden door de groepsnaam die vanwege z’n semantiek bij de iets meer vertroebelden van geest associaties met jolig klutsende riverdance-kleinkunst of nederlandstalige technofolk zou kunnen oproepen. In welk genre breng je Dans Dans dan wél het beste onder? Waar het al moeilijk is om ‘gewone’ bands (de bands en muzikanten die zich niet op de letter focussen op een specifiek genre, dan toch) te categoriseren, is het haast onmogelijk om dit trio onder één noemer te plaatsen. Zelfs wanneer je meerdere noemers aan mekaar plakt (jazz-blues-rock-…) zal er bij Dans Dans altijd een elementje zijn dat je onterecht niet meeneemt in je beschrijving. Doorgaans wordt er een compromis gevonden in ‘garagejazz’. En dat houdt steek, tot op zekere hoogte. Want ‘jazz’ durft het niet zo jazz minnende publiek al eens af te schrikken, en om Dans Dans te kunnen smaken hoef je absoluut geen jazzliefhebber te zijn. Integendeel. De drie Belgen steken zodanig veel andere invloeden en invalshoeken in hun muziek dat jazzpuristen het gevaar lopen dat hun hoofd ontploft. Kort samengevat: als u zo iemand bent wiens honger naar muziek nooit gestild lijkt te kunnen worden (hoe hard u ook probeert) en u laat zich al eens gewillig meevoeren met songs die noot per noot de grenzen verleggen, dan is de kans groot dat Dans Dans het beste is dat u dit jaar te horen gekregen hebt.

De debuutplaat van Dans Dans werd uitgebracht in een gelimiteerde oplage van 500 stuks

Maar uit welk magische krocht is dit trio dan zo plots komen opzetten? ‘Plots’ is nogal veel gezegd als je even bekijkt om welke drie muzikanten het hier precies gaat. Dans Dans is het geesteskind van de geniale (een adjectief dat vaak onterecht gebruikt wordt, hier is het een understatement) gitarist Bert Dockx die u hoort te kennen van zijn band Flying Horseman (dat overigens dit jaar met Twist een al even uitzonderlijk mooie plaat uitbracht) en de beloken theaterscores die hij voor onder andere P.A.R.T.S. componeerde. Bassist van dienst is de singer-songwriter Fred ‘Lyenn’ Jacques, Lyenn voor de vrienden (Fred voor de betere vrienden). Lyenn bracht de afgelopen jaren onder zijn eigen naam een plaat (The Jolity Of My Boon Companion) en een EP (Vowels Fade First) uit en kon schoon volk als gitarist Marc Ribot en multi-instrumentalist Shahzad Ismaily strikken om z’n sluipende, slepende en slopende songs van wat extra donkere muzikale kleur te voorzien. Momenteel tourt hij als bassist van de begeleidingsband van Mark Lanegan de wereld rond en in zijn vrije tijd trekt hij al eens naar New York waar hij ‘zo eventjes tussendoor’ wel eens in de repetitieruimte van Ornette Coleman belandt. Achter de drums zal u dan weer Steven Cassiers herkennen. Cassiers maakt momenteel grote sier met de pop noir/cabaretesque gospel van de Antwerpse band Dez Mona, terwijl hij in het verleden al de vellen beroerde bij General Mindy en deel uitmaakte van de begeleidingsbands van Toots Thielemans en Jack van Poll. Gezien hun successen in hun solo- en nevenprojecten kreeg Dans Dans al snel de stempel ‘supergroep’ opgedrukt. Maar waar een supergroep in de meeste gevallen verre van zo goed klinkt als het op papier lijkt, is Dans Dans véél meer dan de som van zijn delen.

Dans Dans – Misterioso (Thelonious Monk) – live @ El Negocito

Bert Dockx. Foto: Geert Vandepoele

Hoewel ze binnen het afgesproken kader blijven, zie en voel je tijdens hun concerten hoe de drie topartiesten tegen mekaar op musiceren. Want hoe weergaloos hun debuutplaat ook mag zijn, live zorgt Dans Dans er voor dat je hart gaat gloeien, je handen klam worden en je hersenen gaan smeulen terwijl ze als een botsbal door je schedelpan heen flikkeren. Hun concerten in kleine Antwerpse cafés waarbij ze het werk van pianist Thelonious Monk vertaalden naar composities voor gitaar, bas en drum zijn niks minder dan legendarisch geworden en de shows waarop ze bijgestaan worden door kunstenaar Wim Lots (die live abstracte tekeningen maakt bij de muziek) zijn als een spirituele en muzikale wedergeboorte. Filmisch, ingetogen, onstuimig, psychedelisch, experimenteel, basic, groots, minimaal, strak, losjes… Dans Dans is het allemaal. Een paradox die tegengestelden met mekaar rijmt. Maar net zo goed een beeldenstormer die klanken en stijlen, die in de regel in mekaars verlengde liggen, op een bloederig conflict lijkt af te sturen – hoewel de strijdbijl bij het slotakkoord steeds wordt begraven, op het nippertje soms. Maar wanneer Dockx een cassettespeler met opnames van Blind Lemon Jefferson of een preek van Sun Ra laat afspelen voor z’n gitaarelement, maak dan dat je je schrap zet, want de kans dat ze je haast letterlijk omver blazen is niet onbestaande. Jazz-stukken beuken zich kapot op de meest psychedelische gitaarlijnen van Jerry Garcia. Groteske bombast à la Morricone stort zich te pletter op lichtvoetige, ingetogen maar toch onverzettelijke zelfbeheersing die knipoogt naar folk. En frivole, opzwepende exotica gaat een tango/slangendans aan met het soort blues waar je spontaan je polsen van wil oversnijden. Nog nooit hoorde ik een band uit zo’n onoverzichtelijke en absurd eclectische melting pot van geluiden en genres zo’n gestructureerd (en dan toch ook weer vrij en met voldoende ademruimte) en gefocust resultaat puren. Dat ze naast al dat geweld ook nog eens over voldoende sereniteit en zelfbeheersing beschikken om zich tijdens de rustpunten te beperken tot geen spatje meer dan het hoogstnodige aantal noten, maakt van Dans Dans een complete band zoals we er nog maar zelden een zagen.

Dit geselecteerde nummer, Waterpoort, is een compositie van Bert Dockx zelf en geldt wat mij betreft als het beste nummer op de plaat. Dat is best indrukwekkend als je even bekijkt van wie er zo nog songs op hun titelloze LP staan. ‘Freedom Suite – Movement 2’ van Sonny Rollins. ‘River Man’ van Nick Drake. ‘El Is A Sound’ en ‘Lanquidity’ van Sun Ra. ‘Misterioso’ van Thelonious Monk. Wel nu: als het dit trio gegeven is om een even indrukwekkende carrière uit te bouwen als voornoemde heren, is de kans groot dat ze in de toekomst met precies die heren in één adem genoemd worden. Beluister de plaat en laat je verbluffen. Ga ze live bekijken en stap na afloop de concertzaal buiten als een ander mens.

Tags: , , , , , ,

-->