nummer van 24/11/2012 door

‘Hologram’ van These New Puritans

Er was eens…

These New Puritans – Hologram

In 2010 kwam de Engelse band These New Puritans na een min of meer succesvolle eerste plaat met album nummer twee, Hidden. Jack Barnett, die de meeste nummers schreef, leerde noten lezen om muziek te kunnen componeren voor een vol orkest en bracht zo onder andere fagots (dit houten blaasinstrument), Franse hoorns, Japanse taiko drums en kinderkoren samen en vermengde ze met dubsteb-achtige ritmes, veel synthetische geluiden en hoekige Afrika-vibes. Elf zeer diverse nummers. Het werkte niet altijd.

Want hoewel een plaat als Hidden maken heel dapper is en het resultaat ingenieus in elkaar zit, zijn lang niet alle nummers sterk. Het gaat zelfs verder dan dat: Hidden is eigenlijk heel goed gelukt, maar hoe dapper, ingenieus en gelukt het ook is, het zegt nog niet veel over of je zin hebt de plaat na een eerste luisterbeurt opnieuw op te zetten. De nummers op Hidden van het album zoeken (soms iets te agressief) de grenzen van schoonheid en lef op, maar of “de som der delen meer oplevert dan…”, etc… Nee. Jammergenoeg niet. Behalve bij ‘Hologram’ (wat een goede titel ook). Kort, precies, verfijnd en spannend. Van begin tot eind.

Hologram

We vallen middenin een nummer dat al een tijdje bezig lijkt te zijn. Alsof de pianist al een paar maten een lichtelijk valse notenreeks aan het spelen was en we er de laatste paar seconden nog van meepakken. Langzaamaan komen er geluiden bij en evolueert het nummer naar iets dat steeds rijker en interessanter wordt. Barnett: Shut the door, shut the — BAM. Het drumritme heeft je gegrepen, trekt je vooruit en laat niet los. Dit ritme, de tegendraadse piano en Barnetts breekbare praatstem, soms onzuiver laag, dan weer breekbaar hoog, kleden het liedje laag voor laag aan. De ritmiek en klanken van al deze muzikale partijen lopen kriskras door elkaar heen, maar hier (in tegenstelling tot andere nummers op Hidden) heerst evenwicht. De ronde tonen van de xylofoon remmen de pas op 0:55 af en de fagot zorgt voor een klassieke schoonheid die ‘Hologram’ een hoopvolle gloed geeft. Licht aan het einde van de tunnel. Dit klinkt als een sprookje, voor volwassenen. Barnett speelt het spelletje mee en het avontuur hervat op 1:43, als hij een soort geacteerd wanhopige don’t uitroept. De mysterieuze piano-akkoorden vervlechten zich weer met alle andere partijen en, heel subtiel, vullen ze elkaar aan en tillen ze elkaar naar een hoger niveau. Niks barst echt los, alles blijft ingetogen, maar toch is het extreem intens. (Misschien niet zo intens als de meisjes in de clip doen vermoeden, maar toch.) Op 2:10 kiest Barnett precies de goede noot uit om het einde van het nummer aan te kondigen. De xylofoon speelt twee laatste noten en na twee minuten en zeven seconden is het over.

Hoe kan ik het simpel zeggen: ‘Hologram’ is het enige nummer op Hidden dat klinkt alsof het mooi wíl zijn. Net zo mooi en geruststellend als een sprookje met een goede afloop. Het einde.

Tags: , , , ,

-->