nummer van 22/11/2012 door

‘Lovesong’ van The Cure

Waarom klinkt het nou zo echt?

Ik wou dat ik kon zeggen dat ik dit nummer nooit gebruikt heb om op springen staande relaties te redden, of om prille liefdes met deze zweem van romantiek net dat zetje te geven. En het zal jeugdige naïviteit zijn geweest, maar ik was er oprecht van overtuigd dat het liedje een subtiele hint was, voor de fijnproever die voorbij de schitterende melodie durfde te luisteren. Lange tijd dacht ik met afgrijzen terug aan die verschillende keren dat ik het nummer opzette voor een meisje en hoopte haar er iets mee te vertellen. Nog steeds wel, maar ik kan er ook wel om lachen. Mijn ‘subtiele hint’ die waarschijnlijk als een aambeeld op hun tenen viel. Ik denk dat ik mijn gezelschap heb onderschat, vroeger.

‘Lovesong’ was de derde single van Disintegration en was een groot succes.

Want zeg nou zelf, ‘Lovesong’ is allesbehalve subtiel. Als het al niet de opsomming is hoe thuis, compleet, vrij en schoon zanger en componist Robert Smith zich voelt als hij bij haar is, dan zorgt het eindeloos herhalende “I will always love you” er wel voor dat de boodschap niet verloren gaat. Maar hoe recht voor zijn raap het nummer ook is – behalve de tekst is de structuur en het akkoordenschema ook redelijk eenvoudig ­–  het liedje klinkt niet platvloers en cliché. Of doorspekt van naïeve kalverliefde zoals alleen bakvissen van nog geen twintig klinken die in plaats van levenservaring en talent grote corporaties achter zich hebben staan om ze een kontje te geven naar de hogere regionen in de hitparades.

Echt voor altijdt

Dat het nummer oprecht klinkt en geen plaatsvervangende schaamte oproept vanwege de simpliciteit en de eindeloze love you’s heeft denk ik een simpele reden. Robert Smith was namelijk al rond de 30 toen hij het nummer opnam voor de plaat Disintegration (1989). En dat niet alleen. Hij schreef het nummer een jaar eerder en speelde het voor zijn kersverse vrouw Mary Poole met wie hij in 1988 trouwde. Het was zijn huwelijkscadeau. En om het nog zoeter te maken; de twee kennen elkaar al sinds hun veertiende en dansten snel daarna voor de eerste keer samen (David Bowie’s ‘Life On Mars’ stond op). Tot op de dag van vandaag zijn ze samen. Het lijkt er op dat Smith, toen hij op het einde van zijn twintiger jaren de regels “I will alway love you” schreef, precies wist wat hij voelde en hoe hij het uit wilde drukken. Zo mooi mogelijk, zo direct mogelijk en zo duidelijk mogelijk.

Poole en Smith, sinds hun 14e samen.

Kromme tenen

En dat hoor je wanneer je ‘Lovesong’ draait. Het heeft niet de klank die de woorden hebben van de mensen die te pas en te onpas hun eeuwige liefde aan elkaar verklaren, terwijl ze met een schuin oog naar de tv kijken of aan de telefoon snel het gezeur van hun geliefde af willen kappen.

Lange tijd dacht ik met afgrijzen terug aan die verschillende keren dat ik het nummer opzette en Smith iets liet vertellen wat ik totaal niet begreep. Ik kon het liedje niet meer aanhoren. Kromme tenen als de herinneringen ineens weer boven kwamen drijven. Maar inmiddels kan ik er ook wel een beetje om lachen en kan ik ‘Lovesong’ horen voor wat het is: gewoon een schitterend nummer.

Tags: , , , , , , , , , ,

-->