nummer van 13/11/2012 door

‘Sacred Sands’ van Allah-Las

De retro voorbij

Allah Las-Sacred Sands

Ik hou evengoed van oude als nieuwe muziek, maar van hedendaagse bands die doen alsof we opnieuw in de sixties leven heb ik meestal niet zo’n hoge pet op. Ik snap het best hoor, dat je als muzikant hunkert naar die magische sfeer. Maar als je met alle moderne technieken je best gaat doen om iets wat geweest is opnieuw te maken, gaat er vaak ergens iets mis. De sfeer van die platen is zoveel meer dan alleen de studio waar het met de technieken en beperkingen van die tijd is opgenomen. Het is meer dan de juiste gitaren en vintage versterkers en ook al schrijf je goede liedjes, dan ben je er nog niet. Vaak levert het een onbevredigende spagaat op, met één been twijfelachtig in het verleden en het andere net zo onzeker in het nu.

Psychedelica met een suikerlaagje

Toch is er dit jaar een aantal platen uitgekomen dat overduidelijke invloeden uit de afgelopen decennia succesvol in een nieuwe release wist te gieten. De Dylanesque songs van Jake Bugg, de met 90’s alternativiteit overgoten plaat van PAWS, de broeierige r&b van Nick Waterhouse, ze verrasten me allemaal. Net als het onlangs verschenen self titled debuutalbum van Allah-Las, dat volstaat met doodeenvoudige maar oh zo pakkende melodietjes die doen herinneren aan de jaren zestig. Gezegend met een aantrekkelijke laag psychedelica om het zoete oppervlak wat meer diepgang te geven. Ik vraag me sindsdien alleen wel steeds af waarom het Allah-Las wel lukt om hun inspiratiebronnen geloofwaardig te brengen en zoveel andere bands niet.

Misschien wel omdat drie van de vier bandleden al jarenlang werkten bij Amoeba Music, één van de beste en grootste platenzaken in Los Angeles. In de opslagruimte van de beroemde winkel zagen ze stapels afgedankte platen voorbij komen, die allemaal gretig nageplozen en beluisterd werden. En zoals het goede muzieknerds betaamt, werd van alle favoriete platen exact uitgezocht welke apparatuur er gebruikt werd. Niet direct met de bedoeling het geluid na te bootsen want bandambities waren er nog helemaal niet, maar om de muziek te kunnen doorgronden en beter te begrijpen. Uiteraard werd die kennis later wel gebruikt bij het opnemen van de debuutplaat.

Zorgvuldig afgewogen productie

Een andere reden voor de geslaagde sound van Allah-Las is wellicht ook wel de al eerder genoemde Nick Waterhouse. Die liet op zijn dit jaar verschenen album Time’s All Gone al horen precies te snappen hoe je het geluid van vervlogen tijden zonder knullige gekunsteldheid naar het heden kunt halen. Drummer Matthew Correia speelde ooit tamboerijn in één van Waterhouse’ bands en wist ‘m zo te interesseren voor zijn nieuwe band Allah-Las. Geen overdreven uitvergrotingen van kenmerkende productietruukjes uit de jaren zestig, maar een mooi warm en bescheiden geluid dat straalt als een zonnetje, waarbij zijn stempel op het prachtnummer ‘Sandy’ misschien wel het duidelijkst is.

Allah-Las – Sandy

De liefde voor surfmuziek is misschien wel het voornaamste dat me wat betreft Allah-Las over de streep trok. Hoeveel bands durven het tegenwoordig nog aan om op hun debuutplaat maar liefst twee instrumentale tracks op te nemen? Wat mij betreft een gouden greep, want als vierde nummer is ‘Sacred Sands’ het perfecte moment om je in de sfeer van de plaat trekken. De eerste drie nummers laten de Californische zon al aardig schijnen, maar ‘Sacred Sands’ laat zelfs die laatste kleine wolkjes nog oplossen. Geen zang die je afleidt, maar drieëneenhalve minuut aan heerlijke lome melodieën om je mee te nemen naar het wereldje waar Allah-Las van droomt. Hopelijk is het live net zo goed als op plaat, maar dat zullen we volgende maand wel zien als de band voor een paar shows naar Nederland komt.

Tags: , , , , , ,

-->