nummer van 09/11/2012 door

‘Nothing Compares 2 U’ door Prince

Niet te vergelijken

https://youtube.com/devicesupport

In de categorie “wist je wel dat dit een cover was?” is ‘Nothing Compares 2 U’ van Sinead O’Connor een klassieker. De coverlovers onder ons hebben dat heerlijke WTF-moment, wanneer je voor het eerst deze ontdekking doet, dan ook al lang gehad. Fijn zijn die momenten. Je hoort een liedje dat je vaag herkent, maar met een andere stem, een ander geluid. Je kunt het niet helemaal plaatsen. Je pijnigt je hersenen, zoekt in alle krochten, en dan weet je het ineens. Je groeit een beetje, wát een ontdekking! Vooral wanneer je je op dat moment in een groepje mensen bevindt die allemaal hun hersenen staan te pijnigen en jij de eerste bent die erachter komt. Zo moet het ook gegaan zijn bij diegenen de uitvoering van ‘Nothing Compares 2 U’ door Prince, die op zijn album The Hits/The B-Sides verscheen, voor het eerst hoorden. Het was toen 1993, drie jaar na de wereldhit die Sinead O’Connor ermee scoorde.

https://youtube.com/devicesupport

The Family

Want Prince is de originele auteur van ‘Nothing Compares 2 U’, hoewel de versie die we van hem kennen pas laat uitkwam. Hij schreef het in al 1985 voor zijn project The Family, een bij elkaar gezocht stel muzikanten aan wie hij de liedjes kon voeren die hij voor zijn eigen repertoire minder geschikt vond. Het nummer werd niet op single uitgebracht en verdween ergens op het enige album dat de band ooit uitbracht, op Princes platenmaatschappij Paisley Park Records. De versie is – zoals veel ontdekkingen in deze categorie – leuk om te horen, maar heeft afgezien van wat extra wrange akkoorden en een hele mooie saxofoonsolo op 2:44 weinig meerwaarde. Zowel O’Connor en Prince deden het later nog eens over, omdat ze wisten dat het beter kon.

https://youtube.com/devicesupport

Waar het bij de meeste coverlovers vaak ook meteen weer ophoudt, is het moment van ontdekken. Ze pochen een beetje met hun nieuwste vondst, lachen er wat bij, draaien het nog een paar keer en zetten het vervolgens weg als “leuk weetje”. Bij de uitvoering van Prince kan dit niet. Deze versie overstijgt het predikaat “leuke cover” (of “leuk origineel”, hoe je het ook wil zien) op zoveel manieren dat het niet meer bij te houden is. Sinead O’Connor maakte de pijn van het gebroken hart destijds zichtbaar met haar mimiek in de schitterende videoclip, bij Prince is het puur de muziek die je even laat stoppen waar je mee bezig bent en vooral laat lúisteren. De iconische riff, die we al hoorden in de Family-versie, komt hier beter tot zijn recht dan elders. Achtergrondzangeres Rosie Gaines steelt de show met haar intense interpretatie. En ook deze versie heeft een dijk van een saxofoonsolo (3:08), eentje die die van The Family direct alweer doet vergeten. Maar ach, als dit liedje ons iets duidelijk probeert te maken, dan is het wel dat je dingen niet teveel naast elkaar moet beoordelen. Laten we het er in ieder geval op houden dat er niets te vergelijken valt met het gevoel dat de ontdekking van een gave cover je kan geven.

Tags: , , , , , , ,

-->