nummer van 31/10/2012 door

‘Nothin But Time’ van Cat Power

Leest u even mee, Bob Lefsetz?

Cat Power – Nothin But Time (with Iggy Pop)

Het nieuwe album Sun van Chan Marshall/Cat Power is alweer twee maanden uit. De meningen varieerden van “geniaal!” tot “helemaal niet wat ik verwachtte, een beetje mager.” De meest stuitende reactie die ik las kwam van een man die ik normaal gesproken wel redelijk kan volgen: de überkritische Bob Lefsetz. Vroeger werkte hij bij grote platenmaatschappijen, maar tegenwoordig schrijft hij iedere dag een open brief over de muziekindustrie. Aan wie het maar wil lezen. Van zijn nieuwsbrief van 11 september moest ik een beetje overgeven in mijn mond:

Who did Cat Power blow to get all that publicity? One thing I love about these records by critical darlings is they come and go in an instant. Anybody talking about Fiona Apple anymore? No, that was two months ago! And the only people talking about Cat Power’s album are members of the press corps. There’s no buzz, no virality, just old men manipulated by a sexual being and a cadre of women getting behind a bizarre form of girl power. Come on, Cat Power got her chance. She failed. Is she really that different from Lana Del Rey?

Paranoïde

Allereerst het ongegeneerde seksisme. “Who did Cat Power blow to get all that publicity?” Bobs dwarse scheet lijkt weinig te maken te hebben met het feit dat muzikale hypes soms wat teveel tijdelijke aandacht krijgen van critici. Nee, Bob heeft er vooral problemen mee wanneer het gaat om aantrekkelijke vrouwen. Om zijn punt te versterken maakt hij een bizarre vergelijking tussen Cat Power, Fiona Apple en Lana Del Rey. Los van het gegeven dat Marshall al een te lange carrière in het undergroundcircuit heeft om als eendagsvlieg bestempeld te worden, vraag ik me vooral af hoe Bob ooit tot deze conclusie is gekomen. De man is paranoïde geworden. Een invasie van knappe vrouwen zou de muziekindustrie komen verzieken met hun matige platen, en als flinterdun bewijs neemt hij een singer/songwriter uit de jaren 90, een succesvolle en veelzijdige indiester en een nieuwkomer met een prima stem, maar helaas niet zulke goede songwriters om haar heen. Een bij elkaar geraapt zootje.

Cat Power, Fiona Apple, Lana Del Rey

Stront in de oren

Maar mijn grootste verontwaardiging is nog wel dat een criticus met zo’n status af en toe zo’n gigantische lading stront in zijn oren kan hebben. Wat je van Sun als album vindt kan me eerlijk gezegd niet zoveel schelen, het is nu eenmaal een plaat die zelfs de grootste Cat Power-fan eventjes moet laten bezinken, maar als je dan toch voornemens bent het album publiekelijk niet goed te vinden, voeg er dan altijd een “maar” aan toe. ‘Nothin But Time’. Als je deze elf minuten lange droomvlucht niet op zijn minst op waarde weet te schatten, dan is het wat mij betreft uit. Daar is het gat van de deur. Want dit liedje heeft zoveel moois, het verdient zoveel meer dan afgedaan worden als het product van een mooie vrouw die iemand heeft moeten “blowen” om überhaupt een beetje aandacht te krijgen. Luister naar dit duet met Iggy Pop en besef hoe belachelijk de insinuatie alleen al is. Hoe misselijkmakend.

Vergezocht

Met één uitspraak uit Bobs bewuste brandbrief ben ik het wel eens: “With the barrier to entry so low, with anybody able to make a record, the concept of a critic’s darling, one who wasn’t that good to begin with, is passe. Just like the critics themselves.” We zouden eens wat vaker onze ogen dicht moeten doen om te verdrinken in prachtige muziek, in plaats van te luisteren naar vergezochte theorieën van een oude man. Ga ervoor. Of, in de woorden van Chan Marshall: “It’s up to you to be a superhero.”

Tags: , , , , , , , , ,

-->