nummer van 27/10/2012 door

‘The Cold Part’ van Modest Mouse

Het kan somber zijn en het kan licht zijn

Modest Mouse – The Cold Part

I wish I could hit upon a pleasant track of thought, a track indirectly reflecting credit upon myself, for those are the pleasantest thoughts, and very frequent even in the minds of modest, mouse-coloured people, who believe genuinely that they dislike to hear their own praises.

Een intieme gedachtespinsel van iemand die moeite heeft unpleasant thoughts uit haar hoofd te krijgen: Virginia Woolf. De passage is afkomstig van haar boek The Mark on the Wall en was wat Isaac Brock, Jeremiah Green en Eric Judy, de oprichters van de band Modest Mouse, inspireerde hun muzikale formatie een naam te geven. Zonder de komma. De literaire referentie is somber en licht tegelijk en als dat een kleur was, dan zou het precies de kleur zijn die Modest Mouse omschrijft. Voor vandaag, met ‘The Cold Part’, is het somber. Heel somber zelfs. De violen beginnen en alles stopt.

‘The Cold Part’ staat op het album The Moon and Antarctica dat in 2000 via Epic Records uitkwam.[1]. Het was de eerste plaat die Modest Mouse onder een groot label uitbracht en fans waren uiteraard bang dat het afscheid met hun kleinere label ook meteen het einde zou zijn van het geluid dat ze gewend waren van Modest Mouse en waar ze van hielden. Brock verzekerde hen dat de band nog nooit zoveel tijd had doorgebracht met het zoeken naar originele geluiden. En inderdaad, bij de release van de plaat was niemand teleurgesteld: de Modest Mouse-stijl was alleen maar verfijnder geworden en de nummers nog sterker dan die op voorgaande platen. Luisteraars konden in de nummers de typische gebogen gitaar- en zangnoten van Brock terughoren en binnen de plaat iets vinden voor iedere gemoedstoestand; de pleasant track of thoughts en less pleasant track of thoughts.

Gek genoeg was het Brock zelf die het geluid van het album uiteindelijk niet meer kon verdragen: niets zou klinken zoals het had gemoeten — een mening die hij niet verborgen hield voor de media. Hij remasterde het album en bracht het in 2004 weer via Epic uit, zonder financiële hulp van het label, dat ervan uit ging dat het moeilijkdoenerij van de artiest was. Natuurlijk.

So long to this cold, cold part of the world
So long to this bone-bleached part of the world
So long to this salt-soaked part of the world

Over de betekenis van de tekst van ‘The Cold Part’ wordt op internet heftig gedebatteerd: een persoonlijk afscheid of het einde van de wereld? De speech van een toekomstige president van Antarctica die zijn presidentschap neerlegt wegens het overlijden van de wereld door global warming? Wie weet. Het is een wonder dat er überhaupt nog teksten en zanglijnen op de plaat staan: tijdens de plaatopnames had Brock de pech op een dag door een groepje jongeren omsingeld te worden in een parkje en op zijn kaak gehoekt te worden. Kaak gebroken. Een week in het ziekenhuis. Brock wist niet of het er van zingen nog zou komen. Vandaar alle instrumentale stukken op The Moon and Antarctica. Die heel erg mooi zijn. Bedankt, gebroken kaak?

Over naar het licht: bekijk hieronder een live-versie van ‘Paper thin walls’, ook afkomstig van The Moon and Antarctica.

https://youtube.com/devicesupport

  1. [1]De titel van het album is geïnspireerd op de beginscene van de film Blade Runner, waarin de zin “Farming the Oceans, the Moon and Antarctica” op de voorkant van een krant te zien is.

Tags: , , ,

-->