nummer van 26/10/2012 door

‘I Can’t Stand The Rain’ van Ann Peebles

Boekentip: Laurence Cole – Deep Soul Ballads

https://youtube.com/devicesupport

The weather gods know better than most that there’s no pleasing folk. It may have taken them six years to answer the Tempations‘ 1967 ‘Wish It Would Rain’ prayer, but when they finally got round to it, here’s Ann Peebles moaning about the sound falling water’s making against her window pane.

Zo begint een van Laurence Coles mooiste beschrijvingen in Deep Soul Ballads, een uitgebreid werk waarin hij zich erop toelegde om de belangrijkste soul- en gospelnummers tussen 1926 en 1976 van passend commentaar te voorzien. Het zijn 248 bladzijden die iedereen die ook maar een beetje nieuwsgierig is naar het genre op zijn boekenplank zou moeten hebben. Hierin leer je het verband tussen Jackie Wilsons ‘No Pity’ en de sociale positie van Afro-Amerikanen midden jaren 60, of herontdek je waarom Nina Simones ‘Strange Fruit’ ook alweer zo kei- en keihard aankomt. Maar zoals de eerste regels al doen vermoeden is zijn artikel over Ann Peebles wat minder belerend en vooral poëtisch van aard.

Misschien kon dat ook niet anders; het nummer hypnotiseert je vanaf de eerste klanken en laat alle ratio verdwijnen. Wanneer je naar Peebles luistert telt er maar één ding: de regen klettert op je raam en het is niets minder dan een marteling. De alsmaar doorgaande plukjes op de gitaar, voorzien van de perfecte dosis reverb, zijn het auditieve equivalent van deze marteling, hetzij een hele fijne. Ze nestelen zich in je hoofd, dwingen je om te luisteren naar Peebles en haar klaagzang. Die regen, die moet ophouden, want die herinnert je aan sweet memories die je juist probeert te vergeten. “Do you remember how sweet it used to be?” Ach, Ann heeft het zo moeilijk. Terwijl ze juist zo gezegend is, aldus Cole:

She also needs to remember how privileged she is. This isn’t a motley collection of rainophobes but Willie Mitchell’s Hi house band who, in the early Seventies, are just about the best studio outfit around. Al Green and O.V. Wright have already benefited from their earthy, hard-nosed grooving, so it’s lucky for ann Peebles the’re free to help her out.

Maar de bandleden – bestaande uit onder meer drie gebroeders Hodge – doen meer dan helpen: ze zijn minstens zo belangrijk als Ann. Het is hun functie om de troon te dragen, waar Peebles zo koninklijk op zit te zingen. Ze geven de muziek precies de juiste balans om haar er met kop en schouders bovenuit te laten steken, maar zonder hun funky drive kwam ze geen steek verder. Zij gaven haar de stem om te mogen jammeren. Lucky girl.

De Hodge-broertjes zijn zelf overigens minstens zo gelukkig: Ann Peebles is een zangeres van wereldklasse. “She’s so darn good that when they hear she’s having a different sort of waterworks problem from the usual teary overflow, they drop everything and come running.”

Peebles en haar band waren niet de enigen die de regen zo irritant vonden dat ze er iets mee moesten doen: Missy Elliotts eigen invulling van ‘I Can’t Stand The Rain’ werd wereldberoemd. Maar ook Tina Turner in 1984, Seal in 2008 en onze eigen nationale marteling Glennis Grace gingen ermee aan de haal. Cole kan kort zijn over deze covers:

“Do you remember”, they all ask, realising too late what they’re up against, “how sweet it used to be?”

Tags: , , , , , , , , , , ,

-->