nummer van 22/10/2012 door

‘Oh La De Da’ door Humble Pie

Een feestje van De Ziel

Oh La-De-Da – Humble Pie

Eerst even iets over AC/DC. Wat is het verschil tussen Bon Scott (oude zanger) en Brian Johnson (nieuwe, of nou ja nieuwe, de zanger sinds 1980)? Soul. Geloof mij: Scotts fenomenale bijdrage aan klassieker ‘Highway To Hell’ had weinig te maken met hard schreeuwen of zo stoer mogelijk kijken en zijn stem had dan ook meer weg van Aretha Franklin dan van Ozzy Osbourne. Johnson heeft dit minder. Jawel, hij bezit over dezelfde speenvarkenachtige hoge raspstem en hij doet ongetwijfeld even hard zijn best, maar hij mist die schwung. Die vibratie, die body, dat gevoel dat elke lettergreep uit een diepe krocht van het lichaam vandaan komt dat niet met een röntgenscan aangewezen kan worden. De Ziel. Een kwaliteit die in overvloede aanwezig is bij zwarte zangers en zangeressen uit Amerika, maar heel af en toe ook elders gevonden kan worden. In een ander continent, of in een ander genre. En van alle kruispunten die het gigantische muzikale wegenplan ons te bieden heeft is dit een van mijn favorieten: die tussen soul en hardrock. De Australische Bon Scott had hem gevonden, zo ook de Britse Steve Marriott.

Hondsdol

Na jaren trouwe dienst bij The Small Faces liep Marriott op oudejaarsavond 1968 kwaad het podium af om niet meer terug te keren. Hij was het beu, kon zijn ei niet meer kwijt. Het was tijd voor iets nieuws. Peter Frampton bood hem direct de kans om in te haken bij een project. Iets wat keihard zou rocken, in een nieuw soort stijl, heavy metal. Humble Pie. Marriott was als een vis in het water: de kleine man met de gigantische stem greep iedere noot aan om De Ziel voor zich te laten spreken. Het nummer van vandaag, ‘Oh La De Da’, laat horen hoe muziek die zich precies op die kruising tussen soul en hardrock bevindt, het beste klinkt. Als een feestje. Marriott krijst als een hondsdolle baptistische dominee, aandacht eisend van iedere aanwezige in de zaal. “If you feel like you wanna dance, come on”, schalt zijn zwaar overstuurde stem door de luidsprekers. En waag het niet om met je armen over elkaar te blijven zitten, anders komt een van zijn drie bevallige achtergrondzangeressen je halen. Want hoe hard de gitaren ook mogen rocken in ‘Oh La De Da’, dit is vooral een soulfeestje. Hoe kan het ook anders, stiekem is dit een cover van The Staple Singers. Niet zo bekend, want er is alleen maar een live-uitvoering van. Wel een hele goeie. Zoals Marriott laat horen hoe een hardrocker zijn ziel kan laten spreken, gaven de Staples op het festival Wattstax een lesje hard rocken voor soulkikkers.[1] “If you feel like you wanna dance, come on.”

WATTSTAX The Staple Singers – OH LA DE DA

  1. [1]Je kunt de gehele Wattstax-docu nu op YouTube bekijken, Praise the Lord!

Tags: , , , , , , , , , ,

-->