nummer van 20/10/2012 door

‘Monangamba’ van Colette Magny

Het kon haar niks schelen

Colette Magny – Monangamba

“Colette Magny, ze was één van de groten. Ze had een breder bereik kunnen hebben, ze had een groot aura, maar haar eisen waren hoog, zowel voor haar teksten als voor haar muziek. Het waren geen chansonettes. Ze heeft een eigen weg gekozen, voor zichzelf, weg van de franse chansons.”[1]

Dat was Jean Ferrat, een Franse dichter en zanger, gespecialiseerd in het bezingen van de poëzie van Louis Aragon. Net als onze zangeres van de dag, Colette Magny. Eén van de groten.

Zeventien jaar lang werkte ze als tweetalige secretaresse en vertaalster bij de Organization for Economic Cooperation and Development, voordat ze in 1958 een begin maakte in de free jazz met jazzman Gilles Thibaut. Ze trad hier en daar op, in en rondom Parijs, en zong haar eigen materiaal. Dankzij haar stem en podiumpresentatie duurde het minder dan een halve tel voordat haar naam bekend werd. In 1963 kreeg ze in het voorprogramma van tieneridolen Claude François en Sylvie Vartan een volle Olympia (de Franse Amsterdam Arena) stil. Frankrijk dacht een hoogsteigen Ella Fitzgerald gevonden te hebben (zowel qua stem als uiterlijk), maar Magny was niet van plan zich zomaar over te geven aan zo’n ‘klein’ hokje.

Want Magny zag zichzelf niet alleen maar liedjes zingen voor ieders plezier; er was teveel aan de hand in de wereld om er niet over te praten. Magny stond op de barricades, zette zich in tegen sociale ongelijkheden, de Vietnam-oorlog, vocht voor gelijke rechten, vol overgave, altijd. En ze kon zich niet voorstellen daar niet over te zingen. Het was alles of niets: “Als ik niet kan zingen wat ik wil, blijf ik liever stil.”[2]

Haar onstilbare honger naar rechtvaardigheid bracht een zekere hardheid mee die haar weg naar de harten van mensen kon blokkeren. Daar waar ze zich in haar jongere jaren in interviews pessimistisch noemde, gaf ze toe naarmate ze ouder werd “wanhopig te worden” en het niet te kunnen accepteren dat kinderen de wereld in een dergelijke staat zagen. Bronnen over Colette Magny zijn schaars, maar het lijkt erop dat haar publiek soms meer muziek had willen horen en dat Magny’s prioriteiten heel ergens anders lagen. Ze werd ‘de stem van de eeuw’ genoemd en het kon haar niks schelen. ‘Melocoton’, haar eerste singel, kon iedereen nog meezingen, maar uiteindelijk werd Magny het soort artiest dat DJ’s niet meer op de radio konden draaien.

https://youtube.com/devicesupport

Magny maakte twaalf albums, in totaal uiteenlopende stijlen: van platen als Vietnam 67 en Un peuple crève (een volk gaat dood) tot bluesplaten met romige “be my loveydove”-teksten (uit ‘Rock me more and more‘). Free jazz, pop, progressieve rock, blues, alles ging door elkaar. Ze plaatste teksten van Louis Aragon, Victor Hugo en Rimbaud zomaar naast losgeslagen jazz-improvisaties; ze was concessieloos. ‘Monangamba’ is een gedicht van de Portugese dichter António Jacinto over een slaaf op een koffieplantage. “Nee, het is niet de regen, maar het zweet van mijn gezicht dat de velden water geeft.” De dreigende percussie is intens. Magny’s stem (die laatste uithaal…) is fenomenaal.

In de jaren 80 werd het stiller rond haar muziek. Volledig onbescheiden vervloekte ze de pers die haar in een vergeten hoek achterliet toen ze, wegens onder andere een nare rugziekte, Parijs verliet en uit het zicht verdween. “Ik zal die honden die doen alsof ik al dood ben laten zien dat ik nog besta en dingen maak.” Colette Magny maakte tot haar 65e muziek.

Bekijk hieronder Magny’s allereerste televisieoptreden. Laten we haar verjaardag over elf dagen niet vergeten.

Colette Magny – Saint James Infirmary (live)

  1. [1]Bron
  2. [2]Bron

Tags: , , , , , ,

-->