nummer van 04/11/2012 door Maarten Blokzijl

‘Retrovertigo’ van Mr. Bungle

Onze gastblogger van vandaag is 34 jaar en woont in hartje Amsterdam. Muzikaal is ‘ie wel, maar hij heeft zich nooit de blaren op vingers of lip geoefend om heel goed te worden op een instrument. Daarom speelt hij weinig verdienstelijk viool, percussie, klarinet en tenorsaxofoon. Hij heeft een harde schijf vol mp3’tjes, maar zet het liefst een cd op. Zijn tijd wordt vooral opgeslokt door twee prachtige dochters en een prachtige vrouw, en hij stort zich vol overgave op zijn baan als researcher bij het geschiedenisprogramma Andere Tijden van de NTR/VPRO. Laatste concert? Primus in Eindhoven, 1 april 2012. Aan het woord: Maarten Blokzijl.

Mr. Bungle – Retrovertigo Music Video

‘Oh, en we moeten ook naar Mr. Bungle, dat is een band van Mike Patton, weet je wel? Van Faith No More.’

We zijn met vrienden op het festival Pukkelpop in Hasselt en het schema van de dag wordt besproken. Ik weet dat Jur dol is op Faith No More, maar zelf hou ik er niet zo van. Dus zonder al te veel verwachtingen ga ik mee en dat werkte in eerste instantie behoorlijk bevreemdend.

Midden op een groot podium staat Mike Patton met een soort samplekast voor zijn neus en wel vier verschillende microfoons. De band er omheen ziet er fantastisch uit, maar ik kan me ze niet goed meer voor de geest halen. Patton, haar strak achterover, zonnebril, sikje. Hij steekt de microfoon soms bijna achter in zijn keel. Ik hoor heel veel onbestemde geluiden, af en toe grappig, met lekker swingende stukjes, en soms een glimp van de enorme vocale kracht van Patton. Die man heeft een strot voor tien. En dan bedoel ik ook echt tien mensen. Hij kan hard, zacht, hoog, laag, keel, buik, en kopstem.Wat je noemt een stemkunstenaar. En daar doorheen drukt hij dus steeds op knopjes om zijn stem te vervormen, samples te starten en wat dan ook. Wij kijken elkaar verbaasd, lachend en ook onder de indruk aan. Ik had nooit zoiets gehoord en ik ken nog steeds geen band die er op lijkt.

Eén nummer, ‘Retrovertigo’, is mij meteen bijgebleven. Al heb ik de titel later wel even op moeten zoeken, want dat is er niet een die blijft hangen natuurlijk.

Silver Eyes

Mike Patton en zijn Mr. Bungle hebben iets verhevens.

Het nummer begint met rustige akkoorden en hoog, zacht gezang. De tekst? Ik heb echt nooit enig idee gehad, iets over “silver eyes”. Af en toe pakt Patton een distortionmicrofoon. De hele band zingt mee. Pas na een minuut komt er een vervormde drumbeat in. We staan allemaal met onze handen heen en weer te zwaaien, dit is een toegankelijke melodie, lieflijk, sierlijk. Dan een soort klokkenspelgeluidjes.

Een kleine crescendo… en BAM. Dit paar muzikanten heeft ergens een schuif open gezet, want we voelen de luchtdruk van de boxen als een windvlaag over onze T-shirts rollen. Letterlijk weggeblazen door een enorme geluidswal. Alle registers open, grootse, zware drums, orgel, gitaren, veel vocalen en dan die grote strot van Patton. Weer dat “silver eyes”, verder een totaal onbegrijpelijke tekst. Maar ik heb overal kippenvel. Ze hebben mij veroverd. Ik sta te dansen op swingende stukjes, te springen op hardere stukken. En die Patton is hartstikke gek en steengoed. Niet alleen zijn samplebox lijkt een flipperkast, het hele repertoire van de band is een flipperkast. Abrupt van hard naar zacht, van snel naar langzaam. Toegankelijk naar noise, polka natuurlijk ook. En dat allemaal met veel humor gebracht. Niet met grapjes, maar in de contrasten, de afwisseling. De over the top meezingstukjes. Folk, hardrock, opera, you name it.

Kunst

Nou, ik ben geen muziekrecensent of kunstcriticus, maar de muziek van Mr. Bungle heeft wel iets verhevens. Kunst. Het is niet helemaal comfortabel, op het eerste gezicht raar, schurend en als een flipperkast. Even een tip: als je nieuwsgierig bent geworden, luister de cd dan niet één keer, maar laat alle gekke sprongen een beetje op je inwerken.

Retrovertigo

Ik moet hier natuurlijk een nummer uitkiezen als nummer van de dag, en dat is dan wat mij betreft ook ‘Retrovertigo’, maar ga vooral een heel album luisteren. California is denk ik het meest toegankelijk. En op YouTube vond ik ook een heel live-concert uit het jaar dat ik ze zelf ook zag. Altijd een slap aftreksel natuurlijk, een registratie van een live-concert, maar je kan je misschien wel indenken hoe ze mij hebben ingepakt.

Mr Bungle – Bizarre Festival (Full Show) – August 19th 2000

Op de cd klinkt het allemaal perfect. Die heb ik grijs gedraaid. Bij menig groentensnijsessie of afwas stond ik mee te brullen. De stukjes waarvan ik de tekst een beetje wist, steeds zoekend tussen kop- of keelstem. Overslaande stem, het maakt niet uit. Die Patton haal ik nooit, maar hij zingt wel aanstekelijk. En dan af en toe een polka door de kamer.

Jammer genoeg is mijn vrouw nog niet overtuigd en snij ik mijn groente nu zonder. Maar als ik alleen in de auto zit, gil ik mee en trommel ik polka’s op mijn stuur. En “silver eyes”? Volgens de tekst blijkt hij “sell the rigts” te zingen.

Ach ja.

Tags: , , , , ,

-->