nummer van 18/10/2012 door

‘This Ain’t No Picnic’ van Minutemen

Alle onnodige ballast afwerpen en doelen halen

Minutemen – This Ain't No Picnic

‘Take that, Hüskers’, staat er snerend in de hoes van Minutemens derde album Double Nickels On The Dime (1984). Eerder dat jaar hoorde de band namelijk de opnames van Hüsker Dü’s aanstaande plaat Zen Arcade. De twee bands waren goed bevriend, toerden samen en zaten op hetzelfde label SST. Zen Arcade verraste Minutemen. Niet alleen omdat het een fantastische plaat was, maar meer nog vanwege de omvang. Het zou een dubbelalbum worden, ongehoord voor punkrockers in die tijd. Hoewel Minutemen al genoeg materiaal op band had staan voor een nieuwe plaat, besloot het trio de uitdaging aan te gaan met hun vrienden in Hüsker Dü. Snel schreven ze een extra plaat aan materiaal en doken de studio in. In juli kwamen beide dubbelplaten uit. “Gezonde competitie”, noemde Minutemen-bassist Mike Watt het later. En die sneer in de hoes? “Ik wilde laten zien dat zij ons op het idee hadden gebracht een dubbelalbum te maken.”

Het verhaal over Minutemen is even mooi als tragisch. In het kort: drie jongens uit San Pedro, Californië vinden elkaar in hun liefde voor geschiedenis, politiek, muziek en een potje pogoën in een donker punkhol. Watt en zanger/gitarist D. Boon bestoken elkaar met feitjes over oorlogen uit de boeken die ze in hun vrije tijd verslinden. Drummer George Hurley surft liever dan dat hij een boek leest en ontbeert die feitenkennis, maar hij was een jongen uit San Pedro met dezelfde achtergrond en ideeën over hoe je een band moet runnen. Minutemen is gebaseerd op vriendschap, en dat is de mooie kant van het verhaal. Maar aan de band komt een vroegtijdig einde als D. Boon in december 1985 verongelukt tijdens een auto-ongeluk. Journalist Michael Azerrad tekende het verhaal over de band prachtig op in zijn boek Our Band Could Be Your Life, dat iedereen die van muziek houdt moet lezen.

MTV Award

George Hurley, Mike Watt en D. Boon (1985)

Van Double Nickels… een dubbelplaat maken, was niet de enige grens die werd verlegd. Voor een van de liedjes op het album, ‘This Ain’t No Picnic’, werd zelfs een muziekvideo gemaakt. Eveneens onontgonnen terrein voor veel bands in de omgeving van Minutemen. “Maar wij deden het”, aldus Watt in Our Band Could Be Your Life. En ze hadden een goede reden: “Het idee was om mensen naar onze shows te krijgen. We hadden de wereld in twee categorieën opgesplitst: of je deed een optreden, of je deed er alles aan om mensen naar dat optreden te krijgen.” Het maken van de video viel in de laatste categorie en kostte slechts 440 dollar. MTV – dat indertijd net begonnen was met het vertonen van video’s van indie acts – nomineerde de clip zelfs voor een prijs. Helaas verloor Minutemen.

‘This Ain’t No Picnic’ is een typisch voorbeeld van hoe D. Boon zijn muziek zag. Watt en hij schreven bijna alle nummers, waarvan Boon voornamelijk de hitjes met teksten die makkelijk mee te blèren zijn tijdens een optreden. Zijn teksten waren vaak direct en sloganistisch. Tot ergernis van Watt, die zijn teksten liever wat complexer maakte. Toch is de directheid van Boon één van de ingrediënten die Minutemen bijzonder maakt. Net als dat voorbeeld van hoe ze de wereld zien: optreden, of reclame maken voor dat optreden. Dat was het vizier van Minutemen. Alle onnodige ballast proberen af te werpen en doelen stellen die haalbaar zijn, ze halen en dan weer nieuwe doelen stellen. En dat op hun eigen voorwaarden. Sommigen noemen het simplistisch, maar ik zou het eerder puur noemen.

Double Nickels On The Dime (1984).

Frustraties

In ‘This Ain’t No Picnic’ schrijft D. Boon de frustraties van zich af die hij oploopt bij zijn saaie en geestdodende baan bij een handelaar in auto-onderdelen. Behalve de monotone dagen die zich aaneen rijgen, mag hij van zijn baas tijdens het werk niet naar jazz en soul luisteren op de radio. “Nigger shit”, krijgt hij als antwoord op het waarom. Boon was boos maar kon het vaste inkomen niet missen en zette zijn frustraties om in een liedje.

Double Nickels… wordt tegenwoordig gezien als een van de belangrijkste en meest innovatieve platen uit de Amerikaanse underground van de jaren tachtig. Net als Zen Arcade. De twee platen breken op hun eigen manier met de stilistische beperkingen van hardcore en punk. Van Hüsker Dü weten we welke kant ze daarna zijn opgegaan. Van Minutemen niet. Na het dubbelalbum komen er in 1985 nog wel een ep en lp uit. De lp is een beetje een vluggertje, vindt ook de band, en staat vol met covers. Maar tegen die tijd lukt het bijna om rond te komen van de muziek en zijn ze naar eigen zegge op weg naar een nieuwe stijl. Een nieuwe plaat moet fenomenaal worden, is het idee. Maar jammer genoeg is die tijd de band niet gegeven.

Tags: , , , , , , , , , , ,

-->