nummer van 17/10/2012 door

‘Take This Bottle’ van Faith No more

Billy Gould, de stille maar onmisbare motor

Faith No More – Take This Bottle

Ik heb voor de grap wel eens gezegd dat ik op dit blog makkelijk iedere maand over Mike Patton zou kunnen schrijven. Over zijn explosieve experiment met The Dillinger Escape Plan, de audiopornografische waanzin van Fantômas, de muzikale speeltuin van Mr. Bungle waar hij als een hyperactief kind rondrent of het toch altijd wat ondergewaardeerde Tomahawk. Wees gerust, ik zal jullie niet maandelijks gaan lastig vallen met de fratsen van Patton, maar het geeft aan hoe groot mijn liefde voor zijn werk is. Ik heb me tot nu toe met slechts één stuk over Patton behoorlijk ingehouden, dacht ik zo. En hoe gaaf al die bands ook zijn, het moest toch maar eens tijd worden voor een stuk over zijn grootste band.

Billy, met voor de verandering Mike eens op de achtergrond

Andere keer weer, Mike

Toen ik gisteren alle platen van Faith No More weer eens voorbij liet komen, besefte ik eigenlijk pas dat Mike Patton wel genoeg aandacht had gehad. Bladerend door de credits van de verschillende albums drong zich het gevoel op dat één man eigenlijk altijd in de schaduw had gestaan van Mike Patton en andere opvallende bandleden als gitarist Jim Martin en drummer Mike Bordin. Oké, toetsenist Roddy Bottum staat nu ook niet bepaald altijd in de spotlights, maar de rol van bassist Billy Gould is evengoed vaak onderbelicht gebleven.

Er zijn redenen genoeg om Gould eens de eer te geven die hij verdient. Allereerst natuurlijk omdat hij één van degenen was die de band in 1981 oprichtte tijdens zijn studie in San Francisco. Maar ook om dat loden basgeluid in ‘Epic’ en zijn invloed op het geluid van de band door de jaren heen. En vergeet ook niet waar een groot deel van de gitaarpartijen op Angel Dust vandaan komen. Jim Martin liet zich tijdens de pre-productie maar weinig zien, zodat Gould uiteindelijk veel van het gitaarwerk schreef en in sommige gevallen zelfs opnam. Sowieso is Gould (mede)verantwoordelijk voor een groot deel van de muziek op het album, maar dat geldt in grotere mate nog wel voor het werk op King For A Day… Fool For A Lifetime.

Listige eenvoud

En dat is gelijk ook mijn favoriete Faith No More-plaat en de reden dat ik Gould minstens zo dankbaar moet zijn als Patton. Volgens velen een te wisselvallige plaat die het niet haalt bij Angel Dust, maar voor mij juist dankzij die afwisseling een spannend album dat me zeventien jaar later nog niet verveelt. De sublieme smoothness van ‘Evidence’, de gestoorde gekte van ‘Ugly In The Morning’ of de onweerstaanbare punkrockvibe in ‘Digging The Grave’, ik kan er geen genoeg van krijgen. Al bij de eerste keer dat ik de plaat hoorde was ‘Take This Bottle’ een van de favorieten. Muzikaal geheel van de hand van Gould, met wat hulp bij de tekst van Patton. Op zich een vrij standaard ballad, die door de bewerking van Gould toch een typisch Faith No More-nummer is geworden.

Het couplet doet op zichzelf nog niet zoveel bijzonders vermoeden. Gitaar en bas kabbelen gemoedelijk voort, terwijl Patton zingt over een onbereikbare liefde met wie het in het hiernamaals dan maar goed moet komen. Niks aan de hand, tot een E-mineur akkoord de sfeer onverbiddelijk naar beneden trekt op 0:55. De donkere wolken laten geen straaltje zonlicht door en Patton zwelgt ineens in zelfmedelijden. Dat kruipt dankzij het pianootje dat op 1:14 zijn intrede doet voorzichtig wat richting romantische melancholie, maar keldert vervolgens op 1:31 weer even hard de diepte in. Die strijd herhaalt zich vervolgens, versterkt door slidegitaar, strijkers en bedeesde achtergrondkoortjes. Wanhoop en dromen wentelen zo gekmakend om zich heen, waarmee een ogenschijnlijk eenvoudige ballad alsnog een prachtnummer wordt.

Tags: , , , , , , ,

-->