nummer van 19/10/2012 door

‘Home’ van Sheryl Crow

De muziek is onschuldig

Sheryl Crow – Home

Dus Rabobank stopt met sponsoring van de wielersport. Wow. Laat ik vooropstellen dat ik weinig kaas heb gegeten van wielrennen. Dat ik er niet uitgesproken van houd, maar er evenwel geen energie voor kan opbrengen om het te haten. Neutraal als ik ben over de meest besproken sport van de afgelopen maand, dacht ik tijdens de berichtgeving over Het Grote Schandaal omtrent Lance Armstrong dus ook maar aan één ding. Nou ja, aan één iemand: Sheryl Crow. De Amerikaanse singer-songwriter, die tussen 2003 en 2006 een relatie met de wielerman had en zelfs nog een tijdje zijn verloofde was. De meeste kranten waren Armstrongs relatie met Crow ook niet vergeten, dus er zijn de afgelopen tijd meerdere mensen aan de goedlachse zangeres herinnerd. Niet om haar muziek, maar omdat ook zij van betekenis zou kunnen zijn in de zaak tegen haar voormalige geliefde. Dat valt natuurlijk te betreuren, maar ik kan niet doen alsof ik er niet ook van smul. Toch pleit ik ervoor dat de muziek onschuldig blijft, wat er ook gebeurt.

Geheime boodschap

Ik dacht, ik mag dan wel weinig snappen van de wielersport, maar dat is geen reden om niet meer naar Sheryl Crow te luisteren. En zo geschiedde. Het duurde ongeveer een half uur totdat ik me weer enigszins verveeld richting Spotify wendde. Het handjevol hits dat ik ooit tot vervelends toe draaide beklijft niet meer. Misschien omdat ik niet echt luisterde, maar onbewust iets spraakmakends probeerde te horen. Ik volgde vooral haar stem en de teksten die ze zong. Ging dit stukje over Lance? Deze zin misschien? Verveling sloeg om in spanning en voor ik het wist scande ik songtekst na songtekst, uit de tijd dat de tortelduifjes het met elkaar deden. Kon ik er iets uit ontfutselen? Een geheime boodschap misschien, een inside joke die nog steeds een grijns op de gezichten van Crow en Armstrong tovert? Iets als “He loves his needles… I love him too, that’s why we went shoppin’ for a tattoo”? Ondeugend, zo’n zin die een eigen leven gaat leiden in de roddelbladen. Maar onschuldig, want op geen enkele manier hard bewijsmateriaal te noemen. Ik vond het niet, in geen enkel liedje.

Eerlijk

Wildflower (2005) is het album dat Crow aan Armstrong opdroeg, en het is ook meteen haar minste plaat. Crow vertelde destijds in een interview dat Armstrong het album sterk heeft beïnvloed. Hij zou haar klankbord zijn geweest, door dik en dun hebben gesteund.

“It was really a nice kind of dialogue we had about songs,” she said. “Just the fact that he could sit and listen to my songs and feel like he could be honest about what he thought, and he would ask questions, I’ve never had that experience, where I played something for someone I was involved with. It was kind of daunting.” [1]

Zie het voor je, Sheryl en Lance keuvelend op de bank over een nieuw nummer, waar ze zich toch een beetje onzeker over uitlaat. Lance half naar de televisie starend, alsof hem wordt gevraagd of het jurkje dat ze draagt haar te dik maakt. Just the fact that he could sit and listen to my songs and feel he could be honest about what he thought. Could be honest about what he thought. Could be honest. Honest. Misschien had Lance écht eerlijk moeten zijn, dan hadden wij niet met dat stomme album gezeten.

Home

Sheryl moet op haar beurt nu ook eerlijk zijn, dan kan het echte verhaal weer in mooie nieuwe liedjes worden verwerkt. Liedjes zoals ze die begin jaren negentig maakte. Een geheel andere luisterervaring valt je namelijk ten deel bij Crows eerste platen. Debuut Tuesday night music club uit 1993 sloeg commercieel gezien niet meteen aan, maar herbergt wonderschone nummers als ‘Run Baby Run’, ‘Leaving Las Vegas’ en, oh man, ‘Can’t Cry Anymore’, een liedje waarin een drugsverslaafde figureert. (Het is 1993 en Lance is nog niet in zicht.) (Sheryl heeft dan al wel wat met junkies.) (Maar wie niet, destijds.) Haar zelfgetitelde tweede album Sheryl Crow (1996) raad ik evenzeer aan, met parels als ‘A Change Would Do You Good’, ‘If It Makes You Happy’ en, natuurlijk, ‘Home’.

‘Home’, die prachtige ode aan de geborgenheid van thuis, van vroeger. Er klinkt een zekere nostalgie in door, maar ook lichte teleurstelling. De clip is fenomenaal, Sheryl op haar sexyst. Ik zie liefde, eerlijkheid en loyaliteit. Uiteindelijk weet ik als wielerleek maar één ding zeker: aan Sheryls muziek valt niets te wijten.

  1. [1]Bron.

Tags: , , , , , , , , , ,

-->