nummer van 14/10/2012 door Lars van der Werf

‘Bonnie and Clyde’ van Lulu Gainsbourg & Scarlett Johansson

Met papa op boevenpad

Deze dichter en schrijver uit Rotterdam geeft binnenkort, samen met kunstenares Loes van Delft, een kinderboek uit bij uitgeverij Maestro. Daarnaast staat hij erom bekend oude blues en allerlei andere curiosa te verzamelen. Tussen alle bedrijvigheid door zag hij kans een gastblog te schrijven over een wel erg spraakmakend duo. Aan het woord: Lars van der Werf

Lulu Gainsbourg & Scarlett Johansson – Bonnie and Clyde

Toen Lulu amper twee jaar was (1988), besteeg hij voor het eerst de bühne. Misschien ongewild. Het was het enorme podium van de Zénith de Paris, het Ahoy van Parijs. Een galmbak. Niet gebouwd voor de eeuwigheid. Lulu’s vader, één van Frankrijks grootste artiesten ooit, Serge Gainsbourg, gaf er tegen het eind van zijn turbulente bestaan op aarde een reeks veelbesproken concerten. Het zal er ongetwijfeld naar Gitanes-sigaretten en sterke drank geroken hebben.

Lulu Gainsbourg

Papa Serge was daar volgens sommigen op zijn top en volgens anderen al lang een “bittere alcoholist” (Catherine Ringer, 1986), maar echt om aan te zien was het voor de meesten sowieso al niet meer. De verschijning Gainsbourg ademde drank, rook en verval. Het was sentiment in een blauwe spijkerblouse. Klassiekers als ‘La Javanaise’ zong het publiek uit volle borst mee terwijl Serge het grootste gedeelte mompelend afdeed met een sigaret. Ik, een liefhebber, vind het prachtig. Hoe dan ook. Maar toen ik het laatst liet zien aan een meisje dat Gainsbourg niet kende, klonken er kokhalzende geluiden. Ik heb het meisje de deur gewezen.

Terug naar de Zénith. De kleine Lulu hobbelt die avond wat aarzelend in het spotlicht richting zijn vader tijdens de intro van een nummer dat zijn vader voor hem gaat zingen. Een licht gênante situatie. De (zoals altijd) aangeschoten Serge probeert het verlegen ventje te laten stampen met z’n voeten en omarmt hem stevig, zoals dronken mensen dat doen, met een sigaret tussen zijn gele vingers. Lulu zal zich er niet zo veel meer van herinneren. Hopelijk. Maar daar is het begonnen voor hem. Vanaf daar was er voor Lulu (volgens mij) geen weg terug. Lulu zou ook de muziek in.

Z’n vader blijft een fenomeen. Meer en meer wordt Gainsbourg een legende. Een briljant geacteerde biopic en de daardoor hernieuwde aandacht dragen daar aan bij. Lulu is niet legendarisch. Lulu niet. Maar Lulu heeft wel een beetje van papa’s charisma. Het onverwoestbare charisma. En hij doet het ook constant met mooie vrouwen, net als papa. En, bovenal, Lulu ging dus ook in de muziek. Niet lang na die verlegen momenten op het podium met zijn vader, begon Lulu piano te spelen en later deed hij het conservatorium. Zijn vader is dan al lang dood. Maar dat was te verwachten.

En nu, 22 jaar na die avond in Parijs, brengt Lulu de liedjes van zijn vader met een geheel album. Dit najaar komt het uit in de Verenigde Staten en het verscheen al eerder in Europa. En één van de liedjes op dat album springt er in het bijzonder uit. Een liedje dat bij vandaag past. Zijn vader zong het met de oogverblindende Brigitte Bardot. Lulu met een schone van deze tijd: Scarlett Johanssonn. En niet onverdienstelijk. ‘Bonnie and Clyde’ heet het. Een liedje over het beruchte jonge Amerikaanse roversechtpaar uit de jaren 30, welk uiteindelijk bijna heroïsch omkwam in een hinderlaag van kogels. Een tijdloos romantische vertelling die zweeft binnen de door Gainsbourg opgetekende melodie. Lulu’s versie schept bij de eerste klanken meteen al een heerlijke sfeer. Tijdloos. Hoe harder je het draait, heb ik gemerkt, hoe meer het werkt. Lulu mag dan geen Serge zijn, Lulu kan wel net als zijn vader een ruimte vullen. De mysterie die zijn vader in zijn stem kon hebben, heeft Lulu ook. Zet dit liedje maar op als de schemering valt en laat het je even meevoeren. Een jongen die het boevenpad op gaat met z’n vader. Dat is het.

Tags: , , , ,

-->