nummer van 30/09/2012 door Koen Verhelst

‘Kissing The Beehive’ van Wolf Parade

Een gefrustreerde beginner

Sinds hij Kid A van Radiohead hoorde als veertienjarige is hij verslingerd aan muziek. Hij schrijft regelmatig concertrecensies voor LiveXS en luistert zoveel mogelijk. Dat gaat van noise en shoegaze tot IDM en americana. Vandaag aan het woord: journalist Koen Verhelst.

https://youtube.com/devicesupport

Je besluit te gaan studeren op een christelijke hogeschool. Zelf ben je ‘christelijk opgevoed’, zoals dat heet. Echt veel weet je er niet van. Je bent een beginner, maar wel een geïnteresseerde beginner.

Een religie wordt vaak bezien als een groot, eenvormig blok. De woordkeus in het nieuws verraadt dat al: de moslimlanden, vervolgde christenen. Maar van binnenuit is het uitzicht heel anders. Het woord ‘god’ betekent voor geen twee personen hetzelfde.

Als beginner word je probleemloos opgenomen door de gevorderden. Mensen zijn warm en gastvrij naar je. Je maakt vrienden voor het leven. Aan de mensen ligt het niet. Ze willen weten waarom je nog een beginner bent, al zullen ze dat woord nooit gebruiken.

Ondanks de goede bedoelingen word je recalcitrant. De achterstand zélf maakt je recalcitrant en misschien zelfs rebels. Want je hebt geen zin om mee te doen met de wedstrijd ‘Wiens Bijbel is Het Meest Beduimeld’. Dus je stopt God weg in een hoekje van je hoofd en je luistert naar muziek.

Muziek die helemaal niet zo ongewoon is, maar die niemand op je christelijke hogeschool kent. Als je ingeroosterd staat voor de dagopening, neem je eigenwijs een heidense songtekst mee. Maar een die wel door kan gaan voor religieus. Zo schijterig ben je ook wel.

Maar thuis, op je studentenkamer, luister je naar de kwaaie bands. Grillige gitaren belijden je frustratie met de onverschillige HEERE. En hij maalt er niet om. Want je probeert het wel, contact leggen, maar het enige dat tot stand komt is teleurstelling.

Op hun eerste album, Apologies to the Queen Mary (2005) zong de Canadese band Wolf Parade over de plannen van God: “Now we’ll say it’s in God’s hands, but God doesn’t always have the best goddamn plans, does he?” Dat vond je toen je het voor het eerst hoorde te cru. Maar alles went. Ook loze beloftes en harde songteksten.

Als het tweede album uitkomt, precies in de tijd van frustraties, raakt het je als een mokerslag. At Mount Zoomer (2008) is, afgezien van een meesterstuk, een essentieel album voor je. Wolf Parade is een van de weinige bands die oprecht heel kwaad kan klinken. Geen puberale vernietigingsdrang zoals in metal of schreeuwerige, gedateerde politiek zoals in de punk. Echt kwaad zijn. ‘Kissing The Beehive’. Een storm van verontwaardiging, machteloosheid én strijdlust. Een bitter pamflet dat juicht: kom maar op, ik kan je aan! En ook: rot maar op, ik heb je niet nodig! “Still, we need nothing of his bitter hand.”

De belangrijkste zin is nog wel deze: “I wish I could believe in who you are.” Want dat wens je elke dag als beginner. Die hoop houd je altijd. De getergde uitroepen van “Fire in the hole, fire in the hole” staan voor jou symbool voor het moment dat je besloot dat je voorlopig wel zonder God kan.

Het zal je een zorg zijn of de band er inderdaad deze bedoeling mee had. De teksten van frontman Spencer Krug zijn soms zo cryptisch dat ze voor velerlei uitleg vatbaar zijn. Maar de geciteerde zinnen zijn voor jou zo duidelijk dat het eigenlijk niet veel uitmaakt wat de schrijver ermee bedoeld heeft. Het heeft jou in elk geval geholpen om je woede een klank te geven. Want slaande kelderdeuren lossen niets op, muziek wel.

Tags: , , , , , ,

-->