nummer van 26/09/2012 door

‘Blue Velvet’ door Bobby Vinton

Wel heel erg obvious

https://youtube.com/devicesupport

Twee weken na het niet geheel onverwachte nieuws dat Lana Del Rey stopt met muziek maken, verscheen enkele dagen geleden een nieuwe H&M-reclame waarin we de zangeres toch weer zien en horen zingen. Dat is niet het enige opmerkelijke aan de reclame. Wat nog veel meer opvalt, is de moeite die het kledingbedrijf heeft gedaan om zoveel mogelijk David Lynchiaanse taferelen in de twee minuten durende commercial te verwerken.

https://youtube.com/devicesupport

Wauw, déjà vu. Je krijgt als kijker zoveel herkenbare dingen te zien en te horen dat je je direct afvraagt of David Lynch misschien iets van doen heeft gehad met de totstandkoming van deze beelden. Maar nee hoor, de regisseur blijkt ene Johan Renck, een Zweedse filmmaker die we kunnen kennen van videoclips voor onder meer Madonna, New Order en Beyoncé. Waarom dan zo’n duidelijke ripoff, met zo’n staat van dienst? Of haal ik mij dit allemaal in mijn hoofd? Ik denk toch zeker van niet. Bewijs.

De rare setting

De kleuren, de vervreemde manier waarop iedereen in de video uit zijn ogen kijkt, die bizarre personages (van de wenende man in kostuum tot de drie Lana-kloons op de bank), het geheel doet allemaal erg Lynchiaans aan. Het was even wachten op de typische potsierlijke gordijntjes die in bijna elke van zijn films in een decor verwerkt zijn, maar op 1:33 kunnen we ze spotten. Lana op een bank in een vreemde kamer met een hypnotiseur. Afgezien van dat laatste moest ik direct aan de serie Twin Peaks (1990) denken.

De dwerg

Aan het eind van de reclame zien we een klein mannetje in een chique pak de kamer binnenwandelen. Opnieuw, Twin Peaks.

De ontmaskering

De lilliputter trekt de stekker van de platenspeler uit het stopcontact en ontmaskert Lana, die de hele tijd alleen maar stond te playbacken. Woest word je uit de betovering van het liedje gerukt en land je met beide benen op de grond. Maar toch blijft de sfeer vreemd. Dit alles exact zoals in deze scène met Dennis Hopper en Dean Stockwell.

Blue Velvet

En natuurlijk het meest obvious: het nummer dat Lana playbackt, ‘Blue Velvet’. Zoals de gelijknamige film van David Lynch. Dit maakt alles goed: de andere verwijzingen worden zo overduidelijk, dat je eerder van een eerbetoon gaat spreken dan van plagiaat. Bovendien is het geheel in ieder geval smaakvol gedaan. De beelden zijn prachtig, de shots zijn net ongemakkelijk genoeg, en Del Rey vertolkt het nummer perfect. Zo perfect, dat het meteen drie dagen in je hoofd zit en je gaat snakken naar het origineel. Of nou ja, niet het origineel, want die schijnt vertolkt te zijn door ene Ray Mason op een modeshow in Boston in 1950 waar niemand meer iets van weet, maar dan in ieder geval de meest memorabele versie die we in de originele film zagen. Bobby Vinton. Minstens zo perfect.

Tags: , , , , ,

-->