nummer van 25/09/2012 door

‘The Laughing Stalk’ van Wovenhand

Sla de gulden middenweg maar over

Wovenhand – The Laughing Stalk ᴴᴰ

Nee, de eensgezindheid was ver te zoeken op de binnenplaats van De Oosterpoort in Groningen, ruim een week geleden. Wovenhand had net gespeeld op het TakeRoot festival en tijdens het roken bleek dat David Eugene Edwards met zijn band wisselende indrukken had achtergelaten. Ik heb dan ook zelden een concert meegemaakt waarbij de reacties na afloop zó uiteenliepen. De een vervloekte hardgrondig het geluid en de kuren van Edwards, terwijl een ander zijn bewondering maar moeilijk onder woorden kon brengen. Ik had een uur lang vooraan bij het podium staan genieten en behoorde dus tot de laatste categorie. Blijkbaar was vanaf de tribune te zien hoe de zaal langzaam leegstroomde, maar daar kreeg ik tijdens het optreden niets van mee. Wel vraag ik me sindsdien constant af hoe het toch kan dat het concert door het publiek zo verschillend ervaren werd.

Geen ruimte voor subtiliteiten

Dat het geluid niet al te best was, zal ik direct toegeven. De gitaren waren hard, ongedefinieerd en Edwards had moeite met zijn stem het publiek net zo te bereiken als hij tijdens zijn ingetogenere sets vaak wél doet. Dat hij daarbij veelvuldig met een vervormde stem zong, hielp ook niet bepaald. Maar toch, zodra deze man het podium oploopt kan er voor mij eigenlijk maar weinig misgaan. Hij had dan ook al wel een paar steengoede concerten die ik eerder zag om op te teren, met een indrukwekkende show in de Lebuïnuskerk te Deventer als voorlopig hoogtepunt. Edwards op een klein podium voor het spreekgestoelte, terwijl de enorme kerk dankzij de door de kerkramen binnenvallende duisternis steeds kleiner leek te worden.

En ik snap misschien ook wel waar het in Groningen misging. Op Laughing Stalk, de nieuwste plaat van Wovenhand, laat Edwards horen zijn heil tegenwoordig wat meer te zoeken in hardere gitaren. In de titeltrack valt te ontdekken dat dat nog best met de nodige nuance lukt, waarbij de herkenbare donkere wolken van Wovenhand op hun gemak voorbij drijven. Live leek Edwards alleen geen zin te hebben in die balans en moest het vooral donderen. De stoel waar hij normaal op zit bleef backstage en onrustig staand achter zijn microfoon leek het alsof het door het vuur van de show ook onder zijn eigen voeten af en toe te heet werd. Geen ruimte voor subtiliteiten, maar zonder mededogen gewoon alles geven. Met het risico dat die intsensiteit slachtoffers – nou ja, weglopers dan – eist, maar wel vol overgave. Ik ging opnieuw voor de bijl en kan niet wachten tot z’n volgende concert, goed geluid of niet.

Tags: , , ,

-->