nummer van 23/09/2012 door Bart Nijssen

‘Halo Of Flies’ van Alice Cooper

Schokkende ontdekking van een shockrocker

Bart Nijssen gaf zo’n 13 jaar geleden de Loud-sectie van Kindamuzik.net vorm, belandde daardoor bij het Belgisch/Nederlandse blad Rock Tribune waarvoor hij nu alweer zo’n elf jaar actief is en schreef ook nog een poos voor Aardschok. ‘In het echt’ is hij marketing-, relame- en salesadviseur, maar in zijn dromen bestaat hij uit gelijke delen He-Man, Aimee Echo, Scott Weiland en Alice Cooper.

Alice Cooper – Halo of Flies original studio version.

Op het moment dat ik werd geboren, stootte domineeszoon Vincent Furnier – alias Alice Cooper – met zijn shockrock al een paar jaar tegen het zere been van conservatief Amerika. Zijn carrière was al zeker acht jaar onderweg en zijn grootste successen had hij op dat moment eigenlijk al ver achter zich liggen. Successen die ontstaan waren, kort nadat Alice en kompanen zo ergens rond 1969 door Frank Zappa uit een garage waren geplukt waar ze stonden te spelen. Het betrof hier dus letterlijk een garageband, die zich had vernoemd naar een naar het schijnt zeventiende-eeuwse heks. Midden jaren zeventig nam frontman Vincent Furnier na het uiteenvallen van de band overigens de (band)naam Alice Cooper definitief over en ging solo verder. Mijn eerste kennismaking met de beste man – al wist ik toen nog niet zeker of ik nou met een man of vrouw van doen had; hij klonk als een vent, maar haar naam was vrouwelijk – was ergens in 1989, toen hij een hit scoorde met de potige en melodieuze hardrock van ‘Poison’. Het was een groot hitsucces (één van zijn laatste écht grote successen, zo bleek later) en wat ik toen nog niet wist, was dat zijn beste en meest succesvolle jaren op dat moment dus eigenlijk al zo’n vijftien tot twintig jaar achter hem lagen. Ook in 1991, toen hij opnieuw redelijk mainstreamsucces scoorde middels ‘Hey Stoopid’, was ik me daar nog totaal niet van bewust.

TDK SA-90 en een potlood

Alice Cooper intrigeerde en albums als Trash en Hey Stoopid maakten overuren in mijn allereerste cd-spelertje, dat ik van mijn eigen spaarcenten had gekocht. En ik was nieuwsgierig naar de oorsprong van de muziek, de historie, de achtergrond. Internet bestond nog niet en dus zat ik eind 1991 klaar met een taperecorder (voor de duidelijkheid: ook cd-rw’s waren nog geen gemeengoed; een TDK SA-90 en een potlood waren all you needed) om die twee voor mij onbekende Alice Cooper-tracks uit de Top 100 Allertijden aan de magneetband toe te vertrouwen. Maar wat een deceptie was dat! Allereerst kwam – op nummer 68 – ‘How You Gonna See Me Now’ voorbij. Een pianoballade van de ergste soort. Was dit óók Alice Cooper? Pas jaren later ben ik het nummer gaan waarderen, met name toen me duidelijk werd dat het eigenlijk gaat om een emotioneel schrijven gericht aan zijn vrouw en geschreven vanuit de afkickkliniek, de plaats waar Alice Cooper eind jaren 70 verbleef om van zijn enorme drankprobleem af te komen. En natuurlijk na het zien van die prachtige verhalende clip met dat ietwat trieste einde, die ik overigens pas jaren later, nadat internet wél gemeengoed was geworden, te zien kreeg:

Alice cooper How You Gonna See Me Now

En toen, 42 nummers later – op positie nummer 26 om precies te zijn – gebeurde er iets wonderlijks. Mijn eerste kennismaking met ‘Halo Of Flies’. Een compleet ander nummer dan die pianoballade van een paar uurtjes terug. En ook heel anders dan die potige hardrock van de periode rond 1990. Maar wel van dezelfde artiest. Alice Cooper bleek een man met veel gezichten, zowel muzikaal gezien als in het dagelijks leven; naast shockrocker was hij immers domineeszoon. En jaren later werd hij naast overtuigd christen ook golfer. Zijn carrière begon met experimentele, soms zelfs Beatlesque nummers en verliep via shockrock (midden jaren 70) en bombastische poprock (eind jaren 70) naar discorock (begin jaren 80), hardrock (eind jaren 80), grungerock (midden jaren 90, door een samenwerking met Chris Cornell) en zo uiteindelijk weer terug naar zijn roots aan het begin van dit millennium. Het is niet voor niets dat recent het album Welcome 2 My Nightmare is verschenen, het vervolg op één van zijn grootste successen, Welcome To My Nightmare uit 1975.

Voortekenen van een rockepos

Maar niet alleen Alice bleek veel gezichten te hebben. Datzelfde gold namelijk voor dit ‘Halo Of Flies’. Het lang uitgesponnen nummer dat geïnspireerd werd op de James Bond films (let maar eens op de teksten: “I’ve got a watch that turns into a lifeboat”) en de progrock van King Crimson, was een soort van rockepos à la Queens ‘Bohemian Rhapsody’ (dat overigens pas vier jaar later verscheen) en is daarmee eigenlijk niet direct representatief voor het werk waarmee Alice Cooper daadwerkelijk bekend werd. Natuurlijk waren er al eerder tekenen dat de band tot het schrijven van een dergelijk nummer in staat was. Op Love It To Death, het krachtige succesalbum van de band uit 1971 met hits als ‘I’m Eighteen’ en ‘Is It My Body’, waren al eerste sporen van dergelijk ingenieus songschrijverschap te vinden. Denk aan het ruim negen minuten durende en later door het Zweedse Entombed nog ingekorte ‘Black JuJu’ (zie video onder) of het jaren later ook door The Melvins bewerkte ‘The Ballad Of Dwight Fry’, dat naadloos overging van ‘Second Coming’ in albumafsluiter ‘Sun Arise’, en dat tegenwoordig nog steeds in de setlist van Ome Alice terug komt (de scène met de dwangbuis). Maar echt bekend om dit soort werk stond Cooper in die tijd zeker niet.

Entombed-Black Juju

Korte tijd later zette ik nieuwe stappen in de intrigerende zoektocht naar de man en zijn historie. Te beginnen bij het Greatest Hits-album van Alice Cooper. Om tot een werkelijk s-c-h-o-k-k-e-n-d-e ontdekking te komen. Een ontdekking die net zo schokkend was als het nieuws dat de man die hét grote voorbeeld werd voor artiesten als Marilyn Manson en Rob Zombie zijn heil in het geloof had gevonden: één belangrijke track ontbrak namelijk op het album. Het nummer dat een jaar eerder nog op nummer 26 stond in de Top 100 Aller Tijden. Hoe was dit mogelijk? Hoe kon het in godsnaam dat ‘Halo Of Flies’ niet voorkwam op dit schijfje? Ik was toen nog zo naïef om te denken dat een Greatest Hits-plaat geen trucje was van een platenlabel om nog even te cashen op een artiest, maar daadwerkelijk de grootste hits zou bevatten. Na enig speurwerk werd het me duidelijk. Alice Cooper heeft iets met Nederland. En Nederland heeft iets met Alice Cooper. En met ‘Halo Of Flies’ in het bijzonder. Radio-dj Lex Harding bleef de albumtrack steevast op de vaderlandse radio draaien en had beloofd hier mee door te gaan, totdat ‘Halo Of Flies’ toch echt op single zou verschijnen. Harding zweepte de populariteit van het nummer enorm op en het label zwichtte. Maar alleen in Nederland. Want een track van 8:12 zou nooit echte hitpotentie hebben. Het liep anders. Het nummer haalde hier de top 10. Positie 5, om precies te zijn. En daarnaast de Top 100 Allertijden, zelfs dertig jaar later nog. De carrière van Cooper omvat inmiddels een historie van ruim veertig jaar en zo oud is ook ‘Halo of Flies’ inmiddels. Maar aan impact heeft het nummer na al die jaren nauwelijks ingeboet.

Tags: , , , , , , , , , , ,

6 Responses to “‘Halo Of Flies’ van Alice Cooper”

  1. Ron van Hal zegt:

    Mooi en liefdevol geschreven Bart, en tof om 'Halo' weer eens te horen.

    • Bart Nijssen zegt:

      Thanks, Ron! Much appreciated! Ik had graag ook geschreven over Billion Dollar Babies, Desperado (over Jim Morrison) of over Ballad of Dwight Fry (doe ik nu stiekem ook een beetje ;)), maar het beste persoonlijke verhaal heb ik toch bij Halo of Flies, wat natuurlijk ook een briljant nummer is en voor Alice-begrippen behoorlijk bijzonder. Heel af en toe speelt ie het live (of een deel ervan), maar enkel in Nederland natuurlijk :)

    • Ron van Hal zegt:

      Tof en vergeet 'Only Women Bleed' vooral ook niet!

  2. Bart Nijssen zegt:

    Ik heb Alice trouwens een paar jaar geleden telefonisch mogen interviewen. Ik had een kwartier de tijd en de eerste 5 minuten gingen over de gekneusde rib die hij de avond ervoor had opgelopen. Meneer Spraakwaterval was tijdens één van zijn shows in botsing gekomen met een zombie :)

Leave a Reply

-->