nummer van 13/09/2012 door

‘My Purple Past’ van Deerhoof

Na een valse start toch mijn hart gewonnen

Deerhoof maakte bij mij een valse start. In 2003 speelde de band uit San Fransisco twee keer in de OCCII in Amsterdam. De eerste keer doordeweeks voor maar weinig bezoekers, de tweede keer op een zaterdagavond in een goed gevulde zaal. Wat mij bijbleef van die avonden is gepriegel, moeilijkdoenerij en weinig houvast in de liedjes. Ik werd daar nerveus van. Daarnaast waren er de podiumkunsten van de kleine Japanse zangeres. Gekke dansjes, naar de grond kijken als een klein kind en een geforceerd houterige en introspectieve houding. Sommigen omschreven het als ‘schattig’. Ik vond het irritant.

En ineens is het 2008. In de tussenliggende jaren is mijn muzikale oordeel over Deerhoof wat losgeweken van het rigide standpunt dat ik na het optreden in 2003 heb ingenomen. Sterker nog: in mijn platenkast staan inmiddels The Runners Four (2005) en Friend Opportunity (2007). Ik heb beide platen niet kapotgedraaid, maar wel met veel plezier geluisterd. Op een zaterdag in december dat jaar ga ik voor de eerste keer sinds 2003 naar de band kijken. In mijn rugzak zit nog wel wat scepsis die ik heb overgehouden van de eerdere optredens, maar daar staan die twee platen in mijn platenkast weer tegenover.

Uiteindelijk maalde ik zelfs niet meer om die gekke dansjes.

Fantastisch

Ik kan kort zijn over dat optreden die avond in de Melkweg. Het is fantastisch en een van de beste shows die ik dat jaar zie. Waar dat aan ligt, behalve dat ik iets ontvankelijker ben geworden voor de band? Aan het conventionelere geluid. Nog steeds gek, tegendraads en noisy, maar met veel meer aanknopingspunten voor deze liefhebber van een mooie melodie wiens dieet al sinds zijn tienerjaren bestaat uit rock.

Het gros van de liedjes dat die avond op het podium werd gespeeld – ten overstaan van een flink gevulde Oude Zaal – kwam van Offend Maggie (2008). Daar staat ook ‘My Purple Past’ op, mijn favoriete liedje van de plaat. Het heeft alles wat ik inmiddels leuk vind aan de band. De akkoordenprogressie waarmee het liedje opent is super mooi en had met een ander ritme de basis van een prachtig popliedje kunnen vormen. Maar dat is het niet en dat komt door de gekke drums en de hoekige gitaren. Mooi, maar gek genoeg om het interessant te maken. Daarna (0:18) komt wat ik typisch Deerhoof noem: zang, lieve gitaartjes met een weird randje en nog steeds die atypische drums. Als dan die openingsriff op het eind terugkomt en wordt ondersteund door een meeneuriënde zangeres kun je me opvegen. En wat ik van die gekke dansjes van de zangeres vind, daar in de Melkweg? Ik vond het cool.

Tags: , , , , , , ,

-->