nummer van 12/09/2012 door

‘Where The Bluebird Flies’ van Thousand

Soms kun je gewoon niet kiezen

Soms kun je gewoon niet kiezen. Twee schitterende versies van hetzelfde schitterende nummer, zo verschillend als twee zijden van dezelfde munt, de dag en nacht van hetzelfde etmaal, de vanille en chocolade van hetzelfde pak dubbelvla. De Parijse singer/songwriter Stéphane Milochevitch – oftewel Thousand – kreeg het voor elkaar om mij in tweestrijd te doen verkeren, door de liedjes die hij normaal gesproken ingetogen speelt met louter zijn akoestische gitaar, zijn stem en enkele achtergrondzanger(es)s(en), op zijn EP Tous Les Jours juist op te nemen met drumcomputers, synthesizers, samples en meer opsmuk. Voor het eigenwijze nummer ‘Where The Bluebird Flies’ is het allemaal om het even; dit nummer shinet in elke omgeving, of het nu een mariakapel of een drugsfeestje is. It doesn’t matter how far you go.

Versie A: de kerk

#365 Thousand – Where the blue bird flies (Acoustic Session)

Zo naakt en puur als maar kan zingen Milochevitch en vier van zijn vrienden in een kringetje de mooiste harmonieën. Dit is slechts een van de inmiddels al meer dan 400 exclusieve sessies die op de Franse muzieksite Le Cargo prijken, maar het is absoluut een van hun beste. Talloze malen verzet omdat Thousand per se met een koortje wilde zingen, en omdat het per se in een kerkje moest zijn. Die vonden ze klaarblijkelijk, inclusief vreemd blauw kerstboompje op het altaar waar ik persoonlijk mijn ogen maar niet van af kan houden. Maar het resultaat bleek het wachten waard: direct wanneer de eerste samenzang invalt op 1:09 staat het kippenvel meters hoog op je armen. Een mooiere versie van ‘Where The Bluebird Flies’ kun je je niet indenken. Toch?

Versie B: de studio

Thousand – Where the Bluebird Flies – InterSessions

Weinig verschil in de eerste paar seconden. Een gitaartje, en weer die kenmerkende lage, voor een Fransman bijna accentloze kraakstem. “It doesn’t matter…” maar dan een synthesizer. Een gortdroge beat valt in, evenals een stoïcijns dempende elektrische gitaar. De harmonieën zijn minder groots en daardoor minder bevredigend. Maar de studioversie moet het hebben van iets heel anders: het dromerige gevoel van de prachtige productie. Hoewel er veel meer instrumenten aan te pas komen, voelt deze variant juist leger dan de Cargo-sessie. Even kaal en bijna even kitscherig als het muziekje onder de disclaimer die je vroeger altijd moest uitzitten als je een gehuurde VHS van de videotheek wilde bekijken. Je weet wel, die met die lila balk met die veel te lange tekst. Zelf vind ik dat een erg fijne referentie, want het vult mijn hart met nostalgie naar het eind van de jaren 80 en het begin van de jaren 90. De studioversie had dan ook niet misstaan op de soundtrack van een film als Drive. Dat is vooral de verdienste van de synthesizers en de veel te majeurderige aanvullende melodieën, omdat ze dat heerlijke gevoel oproepen. Zo’n gevoel dat ik eigenlijk nooit kwijt wil raken. Of verruil ik het toch voor de goddelijke koortjes van Thousand en zijn kompanen in de kerk?

Tags: , , , , ,

-->