nummer van 11/09/2012 door

‘Davidian’ van Machine Head

Mijn meest gekoesterde muziekmoment uit de 90’s

https://youtube.com/devicesupport

Ik geloof niet dat er veel bands zijn die bij de eerste kennismaking zo’n indruk op me maakten als Machine Head met het debuutalbum Burn My Eyes. Sterker nog, de eerste keer dat ik ‘Davidian’ hoorde is zonder twijfel een van mijn meest gekoesterde muzikale momenten uit de jaren negentig. Je kunt het je nu nog nauwelijks voorstellen, maar toen ik veertien was bestond er dus nog een programma op MTV dat over metal ging. En dan niet een halfuurtje met vijf reclameblokken, maar gewoon drie volle uren met nieuwe clips, live shows en interviews. Vanessa Warwick was met haar Headbangers Ball mijn blonde baken van wijsheid in de wereld van hardrock en metal en werd zo verantwoordelijk voor een flink deel van mijn platenkast.

Vanessa Warwick

Op het puntje van m’n ouders’ driezitsbank

Iedere zondagavond stond de videorecorder weer ingesteld voor een nieuwe aflevering, die ik vervolgens op maandag na school bekeek. Ik verslikte me even in m’n chips en cola toen Vanessa de clip liet zien van een nieuwe band uit Oakland, Californië. Het waren nou niet direct de cornrows van zanger/gitarist Robb Flynn die indruk maakten,  maar in de eerste minuut gebeurde er al genoeg om me op het puntje van m’n ouders’ driezitsbank te krijgen. De overdonderende drumroffel waarmee Chris Kontos het nummer inluidt bijvoorbeeld en de onheilspellende riff die vervolgens door gitarist Logan Mader wordt ingezet. Mijn Pantera-hart ging al onmiddellijk sneller kloppen, maar tegelijkertijd besefte ik me dat dit ook niets nieuws en unieks was.

Zoals bijvoorbeeld de versnelling die op 0:46 wordt ingezet. Kontos laat de adrenaline met iedere kick van zijn dubbele basdrum sneller stromen en de gitaren verraden alvast dat er een eerste climax aan gaat komen. Aanvankelijk denk je nog dat het de drum fill is waarmee Kontos je vanaf 1:01 om de oren slaat, maar dan trekt Flynn op 1:04 eindelijk zijn scheur open. Een oerkreet die de perfecte belichaming is van de energie die de muzikanten maar met moeite in toom kunnen houden. Die controle laat Flynn wel horen in het eerste couplet, dat op 1:38 wordt afgesloten met een slogan die tot op de dag van vandaaag bij metalfans een pavloviaanse reactie oproept: een vuist in de lucht en het keihard meebrullen met “LET FREEDOM RING WITH A SHOTGUN BLAST!”

Een mantra en een explosie

Na een instrumentale break klapt het tweede couplet er net zo hard in. Eigenlijk al genoeg om als metalliefhebber dolgelukkig van te worden, maar Flynn en de zijnen hebben nog veel meer in hun mars. Zoals de solo die op 2:56 wordt ingezet. Aanvankelijk diffuus vanwege de slide die wat over de gitaarhals dwaalt, maar vanaf 3:08 vastberaden en vlijmscherp. Dan begint de band op 3:20 eindelijk naar de ultieme climax toe te bouwen. De drums razen weer onverbiddelijk voort terwijl het “Scarred” van Flynn een steeds luider wordend mantra blijkt. Zodra bassist Adam Duce deze woorden begint af te wisselen met een woest “Pour the salt in the wound!”, ontploft het nummer op 3:39 met een daverend  “Unscarred!”. Te intens voor een abrupt einde, dus laat Machine Head nummer met een slepende riff die meer dan een minuut duurt rustig aan doodbloeden. Ik wist niet hoe snel ik daarna de trein moest pakken om bij Sam Sam Music in Zwolle de plaat op het metalzoldertje op te pikken.

Tags: , , , , ,

-->