nummer van 05/09/2012 door

‘Hard Luck Guy’ van Eddie Hinton

De eeuwige pechvogel

Eddie Hinton – Hard Luck Guy

Aretha Franklin, Wilson PickettThe Staple Singers, Percy Sledge … Grote soulnamen met zo mogelijk nog grotere soulhits. De namen van de blanke mannen die deze hits voor de artiesten opnamen, inspeelden en in veel gevallen zelfs schreven, doen een stuk minder belletjes rinkelen. Van 1967 tot 1971 vormde Eddie Hinton samen met Roger Hawkins, Jimmy Johnson, Barry Beckett en David Hood de Muscle Shoals Rhythm Section, waarmee zij hit na hit op de band slingerden.[1] Hun officieuze bandnaam was The Swampers, zoals ze worden genoemd in ‘Sweet Home Alabama’ van Lynyrd Skynyrd:

Muscle Shoals has got the Swampers
And they’ve been known to pick a song or two
Lord, they get me off so much
They pick me up when I’m feelin’ blue

Psychische problemen

Alles wat de mannen aanraakten veranderde in goud, zonder dat ze last kregen van beroemdheid en alle nadelen die daarbij komen kijken. De absolute droom voor een muzikant, zou je zeggen, een situatie waar je dolgelukkig van zou moeten worden. Maar gitarist Eddie Hinton niet. Eddie Hinton was een hard luck guy. Muzikaal briljant, maar psychologisch continu met zichzelf in de knoop. Niet dat hij zijn gebrek aan faam betreurde, integendeel, toen gitarist Duane Allman zijn korte loopbaan in Muscle Shoals beëindigde om The Allman Brothers Band op te richten en Hinton vroeg als tweede gitarist, sloeg deze het aanbod vriendelijk af omdat hij het zo naar zijn zin had in de studio. Nee, de man had serieuze psychische problemen die, zoals zo vaak, helaas niet aan één oorzaak te wijten zijn.

Vreemde snuiter

Natuurlijk hielpen de drank, de drugs en het feit dat hij meer dan één keer dakloos werd niet. Maar los van externe factoren was Eddie Hinton volgens veel van zijn collega’s van zichzelf al een vreemde snuiter. Zo schijnt het dat hij op een dag besloot dat zijn bijnaam The White Otis Redding niet genoeg was en dat hij eigenlijk niets liever wilde dan klinken als Mavis Staples (wie niet). Nogal ambitieus, want stel dat het hem als blanke man al zou lukken om zwart én vrouwelijk te klinken, dan nog zou hij nog dat kleine probleem moeten overbruggen dat Mavis Staples een van de beste zangeressen uit haar tijd was. Maar Hinton was vastberaden. Hij sloot zich een weekend lang op in de badkamer van de studio, waar hij op de grond lag te kermen, wauwelen, janken, schreeuwen en af en toe te zingen. Toen hij eindelijk eruit kwam was hij er klaar voor om een Staple Singers-cover op te nemen. Het resultaat? Verbluffend.

Wat was Eddie Hinton een geweldige muzikant! Als zanger, maar ook als gitarist. Producent Jerry Wexler zag hem ooit akoestische licks uitwisselen met Bob Dylan. Hij herinnert het zich als volgt:

How strange and wonderful, then, to remember Bob Dylan and Eddie Hinton as soul brothers – two poets, one world-renowned, the other known only to a few friends, neighbors, and fans, both riveting artists, both brilliant

Solo-artiest

Gelukkig voor ons hoeven we niet alleen collega’s die de man achter de schermen mee hebben gemaakt op hun woord te geloven, maar bracht Hinton ook zelf platen uit als solo-artiest. De belangrijkste daarvan is zijn debuut Very Extremely Dangerous uit 1978, volgens kenners een van de beste soulplaten ooit door een blanke gemaakt. Waarom is dat album dan niet wereldberoemd? Hinton had weer pech: twee weken nadat Very Extremely Dangerous na lang lobbyen eindelijk werd uitgebracht door een platenlabel, Capricorn Records, ging dat label failliet en werd zijn plaat verdoemd tot de obscuriteit. Veel pogingen tot vervolgalbums faalden doordat ze nooit voltooid werden of simpelweg niet konden tippen aan het debuut. In 1995 deed hij een goede poging met een verzameling songs waar ook ‘Hard Luck Guy’ tussen zat. Zijn stem was rauwer dan ooit tevoor en het materiaal was intens als altijd. Hij nam er basisversies van op, maar voor hij aan de puntjes op de i kon toekomen, stierf hij aan een hartaanval in zijn moeders huis. De eeuwige pechvogel werd 51 jaar.

Say, you wanna hear a sad song?
Oh, about somebody’s love that’s gone wrong
Say, you feel you wanna cry?
Well come on to me then
I’m a hard luck guy

  1. [1]Bassist David Hood is de vader van Patterson Hood, zanger van de Drive-By Truckers die naast twee Hinton-covers ook een eerbetoon aan de man opnamen: ‘Sandwiches For The Road’.

Tags: , , , , , , , ,

-->