nummer van 04/09/2012 door

‘Flaggin A Ride’ van Divine Fits

Compact en to the point

Divine Fits – Flaggin A Ride

Het stempel supergroep dat Divine Fits meekrijgt is mij wat te overdreven. Vinden de bandleden zelf ook trouwens. Hoeveel mensen zullen immers laaiend enthousiast worden als ze horen dat de band bestaat uit Dan Boeckner, Britt Daniel en Sam Brown? Vooruit, hun respectievelijke bands Wolf Parade, Spoon en New Bomb Turks zullen weliswaar wat meer belletjes van herkenning doen rinkelen, maar garanderen nog geen stormloop naar de platenzaak. Maakt ook niet uit, want met het debuutalbum A Thing Called Divine Fits is de nieuwe band daar prima zelf toe in staat. Of op z’n minst een flink aantal downloads dan.

Bandje beginnen?

We kunnen ook gelijk het idee overboord gooien dat het hier een kortdurend project betreft. Tenminste, niet als het aan Divine Fits zelf ligt. Toen Britt Daniel hoorde dat Dan Boeckners Wolf Parade op zijn gat lag, stelde hij direct voor om samen een band te beginnen. Na het heen en weer sturen van wat muziek, waarbij Daniel wat muzikale ideeën aandroeg en Boeckner er vervolgens in zijn keukentje overheen zong, begon het idee vastere vormen te krijgen. Nu de debuutplaat er is zal er ook getoerd gaan worden. Vooralsnog alleen in de States, maar het kan niet lang duren voor de band naar Europa komt. Divine Fits zou in ieder geval niet misstaan op het affiche van Le Guess Who lijkt mij zo.

Maar goed, die debuutplaat dus. Uit sinds vorige week en gewoon in zijn geheel op de website van de band te beluisteren. Ik postte de link afgelopen weekend op Facebook, wat gelijk al enthousiast werd onthaald door een New Bomb Turks-fan. Mooi, maar met die rauwe Amerikaanse punkband heeft de muziek van Divine Fits niets te maken. Misschien ergens een vaag new wave-lijntje in de verte, maar dan heb je het ook wel gehad.  Nee, Divine Fits legt zich vooral toe op compacte liedjes die maar weinig tijd nodig hebben om tot de verbeelding van de luisteraar te spreken. En daarin weten ze nog verrassend veel afwisseling te leggen.

Gelijk op scherp

‘Flaggin A Ride’ is het nummer dat er daarbij voor mij gelijk uitsprong. Een gortdroge baslijn, of eigenlijk alleen maar een zichzelf herhalende noot, luidt het nummer in. Nadat de beat er op 0:03 bij invalt, sta ik gelijk op scherp. De spanning is er en wekt direct nieuwsgierigheid naar wat er nog meer komen gaat. Die vraag wordt op 0:07 beantwoord door een gedempte gitaarlijn, aangekleed met een delay-effect. De zang begint op 0:19 nog enigszins lijzig en dromerig, maar slaat om in het refrein op 0:41. “Can’t you see me wavin’, I’m flaggin a ride” klinkt, met een rauwe scheur in de stem die een lichte wanhoop verraadt. Na het tweede refrein bouwt een akoestische gitaar compleet met castagnettes even een rustmoment in, om vervolgens vanaf 2:14 over te vloeien in een instrumentale groove die zelfs wat goed vermomde bluesinvloeden laat horen. Allemaal zaken die op het eerste gehoor niet eens op hoeven te vallen, want zo logisch en onweerstaanbaar klinkt Divine Fits. Gewoon lekker luisteren, da’s eigenlijk genoeg.

Tags: , , , , , , ,

-->