nummer van 02/09/2012 door Tjeerd van Erve

‘Caffeine Or Me’ van Karate

Een ode aan het zwarte goud

Gastblogger Tjeerd van Erve schrijft onder andere voor NU.nl en Gonzo (Circus) over muziek, met een rare voorkeur voor het ondergrondse. In zijn vrije tijd geeft hij geschiedenis en maatschappijleer op een middelbare school. Maar bovenal is hij vader, partner en koffieverslaafd.

Karate – Caffeine or Me?

Koffie en ik, wij gaan al een jaar of twintig samen. Steeds intenser, steeds hechter en met steeds verder gaande gevolgen. Ik kan me nog goed de eerste bak koffie herinneren. Uit school was ik met Daan de Beer naar zijn huis gegaan. Dat deed je vroeger, zonder je ouders iets te laten weten bij een ander langsgaan. Geen probleem ook, als je maar voor etenstijd thuis was en niets deed wat verboden was. Maar goed, ik was dus bij Daan waar we niets deden wat verboden was en zijn moeder bood koffie aan. Niet dat wij koffiedrinkers waren, maar thee moest ze eerst zetten en koffie had ze. Beu van alle sloten thee die ik tot dan toe had gedronken zei ik ja en mixte het zwarte goedje met de nodige koffiemelk en meerdere blokjes suiker – net zoals Daan deed – en goot het grauwe, grijsbruine en dampende drankje naar binnen.

Koffie, koffie en nog eens koffie

Vond ik het lekker? Ik weet het niet meer, waarschijnlijk keek ik erbij zoals ik nu kijk wanneer ik een bak koude koffie achterover giet, omdat het immers zonde is om het weg te gooien. Wat ik wel weet is dat koffie en ik vanaf die dag zijn begonnen aan het opbouwen van een langdurige relatie, waarin we elkaar nodig hebben. Nou ja, elkaar… ik vooral haar nodig heb. ’s Ochtends om wakker te worden en om de darmflora op gang te helpen (werkt over het algemeen het beste in combinatie met een sigaret), voor het eerste lesuur om écht wakker te worden, tijdens het eerste lesuur omdat de eerste kop leeg is, in de pauze omdat ik immers niets anders drink, tijdens elk lesuur tegen de droge mond, soms wel twee mokken en voor dat ik naar huis ga om niet in slaap te vallen in de auto. De hele dag door dus, aan het eind van de dag opgeteld ongeveer twee kannen, soms drie.

Geen gezonde relatie, ik weet het. Een uiterst ongezonde relatie zelfs, zo laat mijn maag bij tijd en wijle weten. Een relatie die zich met name heeft versterkt in de jaren dat ik de late en de nachtdienst werkte bij een groot distributiecentrum hier in Tilburg. Dezelfde jaren dat ik Karate leerde kennen. Dat was tijdens een late dienst op de zaterdagavond. Ik had het geluk dat ik buiten op de heftruck mocht werken, wat inhield dat ik mijn eigen radio ter beschikking had. Kunst was dan om de juiste truck uit te kiezen, die met de radio die ook Studio Brussel ontving. En die had ik die dag. God zij gezegend, want het was die dag dat ik Karate voor het eerst hoorde; in het avondprogramma van Studio Brussel. Eén nummer, maar dat was genoeg voor mij om in de week daarop het debuut te bestellen, het beste wat ik in 1996 heb gedaan.

Bandfoto’s, nooit het sterkste punt van Karate.

Onderdrukte agressie

Van dat titelloze debuut zou eigenlijk elk nummer wel voor Nummer van de Dag in aanmerking kunnen komen. ‘Gasoline’, ‘What Is Sleep’, ‘Untitled’, ‘Bad Tattoo’ of ‘Every Sister’ zijn stuk voor stuk geboren klassiekers die om onfortuinlijke en mij geheel onduidelijke redenen nooit tot volwassen en volgroeide klassiekers zijn uitgegroeid. De unieke mix van slowcore en hardcore op een jazzy fundering is mij in ieder geval tot op de dag van vandaag blijven boeien. Ook toen de nadruk meer naar de jazz verschoof in de drie opvolgende platen en de ruwe rand wat verdween, raakte Geoff Farina met zijn kraakheldere gitaarspel en zijn teksten soms aan mijn leven.

Maar er is maar één nummer dat werkelijk op mijn lijf geschreven lijkt. ‘Caffeine Or Me?’ heeft niet alleen een titel die mijn vergevorderde koffieverslaving dekt, de trage slepende opbouw, de dynamiek, de erupties en de goede minuut die het trio neemt om het nummer in feedback af te sluiten (live soms zelfs uitgebouwd tot vijf of tien minuten); werkelijk alles klopt. Het geheel is geladen met een onderdrukte agressie, geboren uit teleurstelling en onbegrip in een wereld die net de andere kant op lijkt te willen. Emoties die ik als vroeg-twintiger geheel begreep, uitgedrukt in woorden die ik haast zelf zou kunnen hebben geschreven. Hoe vaak heb ik niet tussen mijn tanden mee gesist met Farina, wanneer hij zong: “I would beat you up if I could/Make me feel like a boy again/You make violence feel so good/Like it should, like it should”. Een vreemde zin voor een geboren pacifist, maar ik was noch ben een boeddhistische monnik en dus ook niet gespeend van enige woede. Karate weet echter met ‘Caffeine Or Me’ bij mij die woede er geheel uit te beuken, vooral met de cynische doch bloedserieuze vraag die de kern van het nummer vormt en ik met elk refrein dan ook weer hartstochtig meeschreeuw: “Is this me or caffeine? Caffeine? Caffeine!”

Tags: , , , ,

-->