nummer van 30/08/2012 door

‘Yatton’ van BEAK>

De zoveelste kronkel in Geoff Barrows brein

De carrière van de Engelse Geoff Barrow begon in de Coach House Studios in Londen, waar hij als tape operator meewerkte aan het album Blue Lines van Massive Attack. In de vrije uurtjes mocht hij zelf wat aanklooien in de studio, waar hij de basis legde voor de muziek die later de doorbraak van Portishead zou betekenen. Inmiddels zijn we 21 jaar verder en ondanks het succes van de band helaas ook pas drie studioalbums. Iedere plaat weliswaar even indrukwekkend maar ondanks die kwaliteit kan Portishead niet bepaald een productieve band genoemd worden. Dat ligt niet zozeer aan het arbeidsethos van Barrow, of eigenlijk misschien ook juist wel. Als het op Portishead aankomt streeft hij namelijk een akelige perfectie na, waarbij hij niet over één nacht ijs gaat. En dat hij zich daarnaast bezig houdt met talloze side projects komt het schema van de band uit Bristol natuurlijk ook niet bepaald ten goede.

Het laatste wapenfeit van al die nevenactivteiten draagt de titel >>, het tweede album van zijn band BEAK>. Een interessant project, want om te breken met zijn werkwijze bij Portishead, stelde Barrow een aantal regels op voor het debuutalbum uit 2009:

1. Alles moest in één ruimte opgenomen worden
2. Er mochten geen overdubs gebruikt worden, dus alles moest live en tegelijkertijd ingespeeld worden
3. Alles moest in minder dan twee weken geschreven zijn

Interessante richtlijnen, die uiteindelijk een even interessant resultaat opleverden. Ondanks de beperkingen klonk het album in al zijn minimale grimmigheid namelijk verrassend samenhangend. Voor het tweede album ging Barrow nog een stap verder door het zelfs in één middag op te nemen. Onvoorstelbaar in een tijd waarin bands soms maanden in de studio vertoeven, maar wie openingstrack ‘The Gaul’ hoort, kan zich snel voorstellen dat hier geen majors met grote geldzakken voor in de rij staan. Het wringt, schuurt en beneemt je bijna de adem, zo ongemakkelijk klinkt het bij tijd en wijle. Wie die eerste proef overleeft, wordt daarna wat warmer onthaalt met ‘Yatton’, dat met een rechtlijnige beat en even hoekige baslijn al een stuk comfortabeler in het gehoor ligt. Er wordt wat inspanning gevraagd van de luisteraar, maar dan levert >> ook absoluut een intrigerend kijkje in Barrows muzikale meesterbrein op. Het is slechts een zoveelste zijpad in zijn muzikale loopbaan, die door de jaren heen al veel moois heeft gebracht. Enkele hoogtepunten:

Portishead

De band die de term trip hop mede gestalte gaf, opgericht in 1991 en vernoemd naar het havenstadje waar Barrows opgroeide. De band toert momenteel nog steeds op het in 2008 verschenen album Third, maar Barrow is ondertussen al wel begonnen aan de opvolger. Wat niet betekent dat we die binnenkort al kunnen verwachten, want volgens de man zelf zou dat nog gerust tien jaar kunnen duren. Grapjas.

Portishead – Wandering Star Live On Jools Holland 1994 (Second TV Appearance) good quality

The Horrors

Zonder twijfel één van de bands die mijn Portishead-honger tussen de albums door het meest wist te stillen. Geoff Barrow produceerde de plaat Primary Colours uit 2009 en zijn hand is onmiskenbaar aanwezig, evenals de inspiratie die zijn aanwezigheid de bandleden gaf.

The Horrors – 'Sea Within A Sea'

Quakers

Een krankzinnig project, waar Kris eerder al over schreef. Een hiphopcollectief met meer dan 35 leden die tezamen 42 nummers opnamen en die uitbrachten op twee schijven. Barrow stond onder het alias Fuzzface als producer achter het project, samen met de Australische producer Katalyst. Explosief als een staaf dynamiet met een te kort lontje, dat Barrow op onvoorstelbare wijze onder controle weet te houden.

Quakers – Fitta Happier (Official Video)

Tags: , , , , , , ,

-->