nummer van 29/08/2012 door

‘Dancing In The Moonlight’ door King Harvest

Ook het origineel mag er wezen

King Harvest – Dancing in the Moonlight

Ie-der-een kent dit nummer, maar uiteraard vooral door de uitvoering van eendagsvlieg Toploader (een band moet nu eenmaal een naam hebben), zo’n typische cover die zo overtuigend is gedaan dat het niet eens in je opkomt om te controleren of het überhaupt wel een cover is. Zonde, want afgezien van het minder herkenbare introthema heeft King Harvest een aantal duidelijke pre’s boven de moderne versie:

  • de snellere, funky feel (ondanks het feit dat de drummer eigenlijk helemaal niks funky’s doet);
  • zanger Dave “Doc” Robinson die af en toe vergeten lijkt hoe je het woord “everybody” uitspreekt en er voor de lol maar “everybodow” van maakt – zie 0:27, 0:48, 1:17, 1:59. Serieus, HOE BIZAR is deze uitspraak? Arja deed een poging om dit te verklaren: “Was dit niet een Canadese band ofzo?” Nee, de band werd weliswaar opgericht in Parijs, maar bestond louter uit bonafide Amerikanen. Is het een dialect? Ik betwijfel het, want Robinson spreekt het woord in de refreinen wel fatsoenlijk uit, dus dit kan bijna alleen maar een aangemeten slang zijn om cooler te klinken. Een beetje zoals Jacqueline van Krezip altijd schaapachtig “bèèèè” zong in plaats van “be”;
  • wederom Robinson en de puntgave timing van zijn rijm. Luister vanaf 1:06 eens hoe de woorden “fight”,  “tight” en “delight” telkens op een andere tel van de maat komen. In de cover is dit rücksichtlos gladgestreken. Dood- en doodzonde;
  • de harmonieën in het refrein. Prachtig gemixt, iedere stem heeft karakter en het geheel klinkt precies even gezellig als de taferelen die in de tekst besproken worden.


Morrison, Costello, Minnelli

Op internet heerst de hardnekkige mythe dat Van Morrison en Elvis Costello ook zo hun eigen versies van ‘Dancing In The Moonlight’ hadden, aangezien in de tijd van Napster de versie van King Harvest nog wel eens de verkeerde digitale tags meekreeg en de track dus onder de verkeerde artiestennaam werd verspreid. Noch Morrison, noch Costello heeft ooit een cover van dit nummer opgenomen. Een cover die overigens nog de moeite van het beluisteren meer dan waard is: de soulstamper van Liza Minnelli!

Americanapioniers

King Harvest werd in 1970 opgericht, in Parijs dus, door een groep Amerikaanse expats. Nadat men het vrij snel eens was over de bandnaam, vernoemd naar The Bands ‘King Harvest (Has Surely Come)’, was het direct ook duidelijk wat de muzikale koers ging worden: een gezellige mix van country, folk en een snufje rock, net als hun grote voorbeelden. Het liedje ‘King Harvest (Has Surely Come)’ was toen amper een half jaar oud. De band (King Harvest dus, niet The Band) was hiermee een van de eerste americana-bands, tenminste als je bij het hanteren van die term er net zoals Wikipedia van uitgaat dat bands uit het americanagenre geïnspireerd zijn door The Band. Want wie was er nou eerder bij dan een half jaar na uitkomen van The Bands belangrijkste album?

De oorsprong van ‘Dancing In The Moonlight’

Afijn, genoeg gewaagde statements. King Harvest had nogal last van bezettingswisselingen en bevatte op een bepaald ogenblik zelfs drie toetsenisten, waarschijnlijk bang dat er twee kwijt zouden raken. Een van hen was Sherman Kelley, de man die de groep verblijdde met ‘Dancing In The Moonlight’, een nummer dat hij aanvankelijk had geschreven voor zijn eerdere band Boffalongo maar dat zijn potentieel nooit ten volle had benut. Op een bepaalde manier is de versie van King Harvest dus ook weer een cover. Ik hoor het je denken: “Wat krijgen we nu!” Ik weet het, het spijt me. Had je er net vrede mee dat deze ultieme feelgood song niet van Toploader was en dat je het origineel had gevonden, blijkt het toch weer nét even anders te zijn. Berust je in de gedachte dat je vanaf nu niet twee, maar zelfs drie versies hebt om bij te swingen. Want ook het origineel (ja, dit keer echt) van Boffalongo mag er wezen.

Dancing in the Moonlight Boffalongo

Tags: , , , , , , , , ,

-->