nummer van 26/08/2012 door Job Tichelman

‘Con Te Partiro’ van Andrea Bocelli

Een onweerstaanbare melodie, verzet is zinloos

Wie een beetje thuis is in het Nederlandse metalwereldje, heeft Job Tichelman ongewtijfeld al eens op het podium gezien. Met zijn band Greyline bracht hij al twee albums en een split-lp met Otis uit en speelde hij op talloze podia en festivals. Daarnaast is Job werkzaam als copywriter en vandaag voor één dag als gastblogger op Nummer van de Dag.

Andrea Bocelli- Con te Partiro

Een broeierige zomeravond. Als haringen in een vat staan en zitten tien jongens in een kleine Groningse studentenkamer. Ze drinken halve liters huismerkbier en het staat er blauw van de rook en meisjes zijn er niet. Als alle blikken later die avond leeg zullen zijn, gaan ze met z’n allen naar de Vera Swingavond. Er wordt muziek gedraaid en veel over muziek gepraat. Over de laatste Pitchforkhypes, over de nieuwe Beach House en hoe goed het optreden van Bon Iver laatst was. Sommige gesprekken lijken op een wedstrijdje in het opnoemen van zoveel mogelijke goeie nieuwe platen. De paar aanwezige metalheads beginnen maar weer eens een discussie over welke van Mastodon nou eigenlijk het beste is.

Punkrock en smartlappen

Rond blik bier nummer vijf zetten de jongens die het dichtst bij de computer zitten punkrock uit de jaren negentig op, zoals wel vaker gebeurt. Een reis terug naar middelbare scholen, skateboarden en pitjes bouwen. Traditiegetrouw volgt daarna een blokje met zogenaamd grappige Nederlands- of zelfs Friestalige nummers. Van een volkszanger die zijn stad Leeuwarden bejubelt, van een sociale werkplaatsklant die over een vrouw op een scooter zingt en verder nog een zooitje smartlappen. Allemaal onder luid gelach en jolig meezingen.

Als na ‘Ga Maar Weg’ van Jannes een orkest statig zijn eerste noten inzet, kijken veel jongens verbaasd naar het beeldscherm. Daarop zien ze een man met stoppelbaard en gesloten ogen achter een microfoon staan. Het is Andrea Bocelli die op het punt staat het eerste couplet van zijn grootste hit ‘Con Te Partiro’ in te zetten. ‘What the fuck zet jíj nou op?’, vraagt iemand. ‘Let op, dit gaat prachtig worden’, zegt een jongen met een zwarte hipsterkuif, kennelijk de verantwoordelijke voor deze opmerkelijke wending. Als de Italiaanse tenor − vooral populair onder bejaarde vrouwen − zwierig begint te zingen, lachen de meeste jongens vooral. Dan volgt het refrein. Op veel gezichten verschijnt een spoor van herkenning. De zwarte hipsterkuif en een klein, pokdalig mannetje zingen luidkeels mee. Ze kennen alleen de eerste drie woorden; de songtitel. De rest lallen ze. Vol overgave. De anderen giechelen vooral. Aarzelend haakt een paar anderen aan bij de tweede helft van het eerste refrein.

Jan de Tsjech

Dan komt er een mollige jongen met donkere krullen binnenvallen, vergezeld door een couchsurfer. Een Tsjech met bergschoenen, afritsbroek en een paardenstaart die, zo zal een paar minuten later blijken, Jan heet. Ze kijken verbaasd naar de zingende jongens, die niet de indruk wekken te zullen stoppen met zingen. Jan ziet dat een voorstelrondje er nog even niet inzit en begint gelijk uit volle borst mee te doen. De achterblijvers kijken elkaar aan, halen hun schouders op en vallen dan ook in. Alle twaalf − verlegen of niet − zingen ze op hun allerbest mee. Blikken bier worden even niet meer naar monden gebracht, peuken krijgen grote askegels en niemand kijkt nog melig of spottend. Een enkeling heeft zelfs vochtige ogen. De hele kamer wordt gevuld door de tekstloze melodie van dit Italiaanse liefdeslied. Bij het laatste refrein resoneren de raampjes van de studentenkamer helemaal in hun kozijnen.

In een paar minuten tijd zijn twaalf jongens met stuk voor stuk een verantwoorde muzieksmaak gaan inzien dat de melodie van ‘Con Te Partiro’ simpelweg schitterend is. Bijna iedereen is gevoelig voor melodie. Als je een deun mooi vindt, ontkom je daar als je eerlijk bent met geen mogelijkheid nog aan. In welke vorm je die melodie ook giet; een Nederlandstalige smartlap, Euro House of glamrock, het blijft een mooie deun. Hetzelfde geldt voor de twaalf jongens met ‘Con Te Partiro’. Echte ouwe wijvenmuziek, maar om die melodie kunnen ze niet heen. Iedereen die de onweerstaanbare werking van een mooie melodie − in welke vorm dan ook − erkent, kan voortaan zonder schroom van allerlei heerlijke nummers op platte radiozenders genieten. En dat is een zegen.

Tags: , , , , ,

-->