nummer van 20/08/2012 door

‘Good time’ van Donnie & Joe Emerson

rock ‘n’ rollboertjes met dromen

Donnie and Joe Emerson – Good Time

Ik kan me niet herinneren dat mijn ouders ooit dwars hebben gelegen over de wilde plannen die ik met mijn bands heb gehad. Voor één optreden van een minuutje of twaalf effe snel op en neer naar Frankfurt rijden, zonder werkvergunning toeren door Amerika en dus moeten liegen aan de grens, bewust optreden voor een appel en een ei omdat je lage prijzen belangrijker vindt dan er iets aan over houden… ze vonden het allemaal prima. Je hoort namelijk ook wel verhalen over ouders die de rock ‘n’ rollfantasie van hun kinderen maar niks vinden. Aan de tegenovergestelde kant van het spectrum zit Don Emerson, misschien wel de meest steunende vader in de wereld.

Don Emerson is een boer die tot op de dag van vandaag zijn eigen boerderij runt in een klein dorpje met een fantastische naam, Fruitland. Jaren geleden was het een gigantisch bedrijf. Gelukkig hielpen Dons zonen Joe en Don, Jr. hem na schooltijd met allerlei klusjes. De broers hielden er na school- en werktijd nog een hobby op na. Ze speelden in het schoolorkest. Vader Emerson was niet blind. Hij zag de liefde voor muziek bij zijn zoons groeien als kool. “Als mijn jongens muziek willen spelen, dan zal ik hen daar in steunen”, dacht Don, Sr. en hij maakte een deal met Joe en Donnie. School en taken mochten niet verwaarloosd worden en ze moesten zich focussen op het schrijven van eigen nummers.[1] In ruil daarvoor bouwde de boer een repetitieruimte/opnamestudio voor zijn zoons. “Bedankt pa!”

Droom vol dromen

Joe en Don gingen als bezetenen aan het schrijven. Het waren de jaren zeventig. Punk en disco kenden hun hoogdagen, maar de Emersonbroers leefden in een cultureel wasteland. Een paar uur verderop had The Sonics garagerock gestalte gegeven en Seattle, waar Jimi Hendrix vandaag kwam, lag ook maar op vijf uur rijden, maar de Emersons kwamen Fruitland niet uit en moesten het doen met de spaarzame muziek die ze op tv en de radio hoorden. Het resultaat van hun jamsessies, hun eerste en enige langspeler Dreamin’ Wild, is daarom een wat bizarre, eclectische lo-fimix van funky soul, bubblegum pop en yachtrock. De schoolgenootjes van Donnie en Joe hadden maar weinig oor naar het eigen werk en de lp, die vader Don had laten drukken en zelf had verspreid bij platenwinkels in de buurt –maar niet zover als Seattle, verkocht slecht. Desondanks gaf Don, Sr. de hoop om de droom van zijn zoons te realiseren niet op. Hij nam een tweede hypotheek op de boerderij en kocht met het geld prime time reclametijd op een lokaal kanaal om het album te promoten. Hij bouwde zelfs een openluchtpodium op zijn landgoed. Capaciteit: driehonderd toeschouwers. Compleet met kassa en snackbar. Het mocht echter niet baten. Dreamin’ Wild sloeg niet aan en de ambitieuze plannen van de Emersons werden opgeborgen.

Blijven dromen

Hopelijk trekken Donnie en Joe nu meer volk dan in ’79

De dromen leven echter nog steeds, want zowel Joe als Donnie spelen nog in een band, zei het met een bescheidener toekomstperspectief. Vader Don boert nog steeds verder om zijn erf in Fruitland, al is zijn bedrijf nog maar een schijntje van wat het dertig jaar geleden was. Maar spijt, dat heeft hij niet. Zijn zoons niet steunen, dat zou pas zonde zijn geweest. Gelukkig is er eerherstel voor de Emersons. Enkele jaren geleden ontdekte ene Jack Dee de langspeler van Joe en Don Emerson in een platenbak ergens in het al even afgelegen Montana. Dee spoorde de broers op en kocht de resterende platen op. Hij gaf de plaat aan iedereen die interesse had en hypete de band eindeloos. Dreamin’ Wild kwam ook bij de heren van het fantastische Light In The Attic Records terecht en zij brachten vorige maand het album heruit op cd. De vinylversie volgt volgende maand. Kijk hier naar de korte documentaire die het label maakte ter ondersteuning van de release.

  1. [1]Schoolbandjes speelden nagenoeg allemaal covers.

Tags: , , , , , , , , ,

-->