nummer van 18/08/2012 door

‘Into Giants’ van Patrick Watson

soms heb je lowlands nodig

'Into Giants' by Patrick Watson

Utrecht, Le Guess Who festival, drie jaar geleden. Patrick Watson, ieders favoriete falsetto-indiezanger, deed mijn thuisstad aan en ik ging niet. Ik had namelijk geen idee wie de man was. Wacht nog even voordat je me een sukkel noemt, je krijgt namelijk nog meer munitie.

Op hetzelfde festival speelde eerder die week ook Fucked Up, ieders favoriete Canadese hipsterherrieband. Daar was ik wél bij, althans zo ongeveer, want ik had het dermate slecht naar mijn zin dat ik halverwege het optreden wegsneakte en de mogelijkheid om buiten sigaretjes te roken verkoos boven de broeierige EKKO. Ik bleef daar lang genoeg om het eind van het concert te missen, zelfs lang genoeg om te ervaren hoe Fucked Up-zanger Damien zich buiten adem door de deuropening naar buiten liet vallen. We raakten aan de praat, over hun plannen om een kerstsingel op te nemen en hoe het is om in Canada in grote zalen te spelen en in Europa in kleine punkhollen. Een klein mannetje met halflang donker haar voegde zich bij ons. Ook hij bleek Canadees, bleek Damien te kennen, en bleek bovenal erg beleefd en bescheiden. Had ook veel verstand van muziek. Zo veel zelfs, dat ik hem vroeg of hij zelf toevallig ook muziek maakte. “Jawel hoor, een beetje”, was het antwoord, waarop ik de gelegenheid aangreep om uitgebreid uit te weiden over mijn eigen bandjes en verder nauwelijks geïnteresseerd was in zijn muzikale aspiraties. Hij bleek dus achteraf Patrick Watson. Je mag me zo ongeveer nu een sukkel noemen.

Drie jaar verstreken waarin vrienden, familie en zelfs vriendin regelmatig probeerden me aan de Watson te brengen. Mijn ontvanger stond uit. Geen antenne. Niet dat ik zijn muziek uitgesproken lelijk vond, maar het kwam gewoon niet binnen. Laatst deed zich dan eindelijk een situatie voor waarin ik wel moést. De Recensiekoning, ieders favoriete allesrecensent, zou op Lowlands gaan optreden en ik zou mee mogen als roadie. Enige voorwaarde: dat ik met Ruben (RuSt) meeging naar het concert van Patrick Watson. Nu ben ik een sukkel, maar dit ging ik niet weigeren. Gisteren was dat bewuste concert, zoals iedereen waarschijnlijk wel weet. Het werd de grootste verrassing van de dag, en zoals het er naar uit ziet, misschien wel van het hele festival.

Dit mede dankzij het schitterende ‘Into Giants’, waarbij Watson met een select groepje bandleden rondom een microfoon vooraan het podium ging staan. “Precies zoals The Band“, riep ik enthousiast naar Ruben. En warempel: ze zongen even mooie harmonieën als het origineel. Maar dat was niet de enige troef van het nummer. Toen ik al lang en breed overtuigd was door het mooie refrein en de manier waarop Watson en zijn kompanen muziek maken, liep iedereen weer terug naar zijn instrument voor het tweede deel (er was blijkbaar een tweede deel). De muziek zwelde aan, de harmonieën werden voller en nóg mooier. Ruben wees naar de trompettist. “Dat trompetje, die gaat het ‘m zo doen.” Nog geen twee maten later begon de sympathieke toeteraar aan zijn bijdrage van het nummer. En inderdaad: dat deed het ‘m. Binnen vijf minuten was ik compleet verkocht; Patrick Watson is een muzikale grootheid. En dat had hij me drie jaar geleden al kunnen vertellen als ik hem de kans had gegeven. Dom.

Bovenstaande video bewijst dat de band niet alleen op Lowlands meesterlijk was: ze flikken het trucje gewoon keer op keer. Alleen de trompettist ontbreekt, dus die houd ik lekker voor mijzelf.

Tags: , , , , , ,

-->