nummer van 14/08/2012 door

‘Blew’ van Strung Out

Het komt nog steeds net zo hard binnen als twaalf jaar geleden

Twee weken geleden las ik op de website punknews.org een interview met Jordan Burns, drummer van de Amerikaanse punkrockband Strung Out. Hoewel de laatste twee albums van de band uit Simi Valley, Californië me niet meer echt konden boeien, heb ik twee oudere platen helemaal stuk gedraaid in de jaren negentig. Suburban Teenage Wasteland Blues uit 1996 en het in 1998 uitgebrachte Twisted By Design waren jarenlang niet uit m’n discman te slaan. Aanleiding voor het interview was een aangekondigde tour waarbij die twee albums twee maanden lang iedere avond volledig gespeeld zouden worden. Een droomtour waarvan helaas nog geen Europese data zijn aangekondigd. En eigenlijk ook een tour waarvan ik liever nog had gezien dat een andere release centraal had gestaan, namelijk de ep The Element Of Sonic Defiance uit 2000.

Orkaan door m’n speakers

Want hoeveel ik die twee andere platen ook geluisterd heb, de indruk die The Element Of Sonic Defiance de eerste keer maakte is na al die jaren eigenlijk nauwelijks minder geworden. Suburban en Twisted koester ik na al die jaren nog steeds en roepen zeker nog altijd meer op dan alleen nostalgische gevoelens en mooie jeugdherinneringen. Maar ik kan me maar een paar momenten herinneren dat ik letterlijk met open mond voor het eerst een nieuwe cd luisterde en The Element Of Sonic Defiance weet die herinnering nog regelmatig levendig terug te roepen.

Wat was het dan waardoor die ep zo’n impact had? Eigenlijk vooral het feit dat ik voor het eerst in jaren iets vernieuwends in punkrock hoorde. Dat zal meer te maken hebben gehad met de bands die ik luisterde dan wat er daadwerkelijk in het punkrockwereldje plaatsvond, maar dat doet er niet toe. Binnen mijn strikte dieet van Amerikaanse en Zweedse skatepunk was het in ieder geval een frisse wind op volle orkaankracht die door mijn speakers jaagde. En dat gold eigenlijk voor alles wat met die release te maken had.

Het oog van de storm

Dat begon al met het door zanger Jason Cruz ontworpen artwork, dat een opvallend futuristisch uiterlijk had. Het lettertype dat zo op een affiche voor een sciencefictionfilm had gekund en een openingsnummer met de titel ‘Mission To Mars’ deed me afvragen of dit soms een conceptplaat was. Iets wat nog versterkt werd door de sample tijdens de intro van het nummer; een fragment uit een oude tv-show over gammele ruimteschepen. Maar het geweld dat vervolgens over me uitgestort werd, sloeg alle verwachtingen aan diggelen. Jordan Burns was op eerdere platen ook al een indrukwekkend technische drummer maar leek ineens nog harder, sneller en virtuozer te slaan. Ook gitaristen Jake Kiley en Rob Ramos hadden op Twisted By Design al voorzichtig blijk gegeven van hun liefde voor metal, maar trokken het gas ineens zo veel harder open. De eerste indruk schreeuwde het overduidelijk uit: alles mocht op deze release en Strung Out was niet van plan daarbij twijfelend achterom te kijken naar de meer dan 300.000 albums die ze met hun twee vorige albums hadden verkocht.

Een favoriet nummer uitkiezen bleek nog knap lastig, toen ik de ep de afgelopen week weer eens volop draaide. ‘Jackie-O’ zou een goeie kanshebber zijn, maar die stond als ‘Jacqueline’ al eens op een verzamelaar als demoversie en geldt dus niet echt als een nieuwe track. Het drijvende ‘Razorblade’ gaat me ook aan het hart, evenals het onheilspellende ‘Savant’. Maar als ik er toch een moet kiezen, dan ‘Blew’. Opvallend genoeg het meest rustige nummer van de ep, maar naar mijn idee het onbetwiste middelpunt van The Element Of Sonic Defiance. Het oog van de storm waarin de band zijn oude gewoontes het meest loslaat. De typische,  donkere sfeer van de ep is hoorbaar in de gitaarakkoorden, waarbij Cruz niet zingt als iemand die in de put zít, maar gebroken op de bodem ervan ligt. Op de achtergrond klinken onverstaanbare conversaties die de beklemming alleen nog maar ongemakkelijker maken. Des te mooier is het contrast met de refreinen, waarin de gitaren volle akkoorden laten horen en Cruz klinkt alsof hij na een lange, zware klim eindelijk weer boven de grond komt. Een klim die na twaalf jaren nog even slopend klinkt als de eerste keer dat ik ‘m voor me zag tijdens het luisteren naar ‘Blew’.

Tags: , , ,

-->