nummer van 11/08/2012 door

‘Fools’ van The Dodos

Volle vaart vooruit

The Dodos – "Fools" (Official Music Video)

In 2008 stond ik vooraan het podium van Paradiso te wachten op het voorprogramma van de avond: The Dodos. Een jongens die naast me stond zei “Ze zijn zo goed, he?” Ik knikte vol overtuiging van ja en antwoordde dat dit al de tweede keer was dat ik ze zag. “Oh, wanneer waren ze dan nog in Nederland?” Ik wist het eigenlijk al, hij nog niet; we waren niet over hetzelfde aan het praten. “Nee, ik ben hier voor de Dodos”. Hij was er, logisch, voor de hoofdact. Toen ik dat zei, viel de hele zaal plotseling stil. Alle aanwezigen draaiden hun ogen naar mij toe en daarna hun hele hoofd. Na me een aantal tellen aan te staren, staken ze tegelijkertijd langzaam hun rechterwijsvinger naar mij uit, terwijl ze schuifelend naar me toe begonnen te bewegen en sommigen hun tanden begonnen te laten zien. Gelukkig begonnen The Dodos net op dat moment te spelen en werd de aandacht van me afgeroepen. Ik weet het niet meer precies, maar zo ging het ongeveer.

The Dodos bestaat sinds 2005 uit Meric Long en Logan Kroeber, twee muzikanten die elkaar ontmoetten via een gemeenschappelijke vriend. Long was in die tijd bezig als singer/songwriter en was vooral aan het zoeken naar een eigen stijl, iets van hemzelf. Kroeber speelde destijds voornamelijk in metalbands en was bovendien getraind in de Ewe drumstijl (een West-Afrikaanse drumstijl die gespeeld wordt in Ghana, Benin en Togo). Kroeber was de springerige drummer waar Long op had gewacht en Long de gitarist die in zijn spel ruimte kon maken voor Kroebers onuitputtelijke drumritmes.

Samen versmelten de twee krachten zich tot één. Longs melodieën zijn zacht, zijn mooie jongensstem vriendelijk en kalm, maar het is duidelijk dat zowel Long als Kroeber vooral zin hebben om zich uit de naad te werken. Long speelt snel, repetitief en lang (hij gebruikt zijn lange nagels om snel te kunnen tokkelen), terwijl hij het in zijn hoofd koel genoeg moet houden om zijn teksten met kalmte en rust uit te kunnen spreken (de mooie schreeuwen daar gelaten). Kroeber slaat, onvermoeibaar, op alle randen en vellen van zijn drumstel, vanaf de eerste tel van een nummer tot de laatste. Een basdrum heeft hij niet, wel een tamboerijn dat aan zijn voet vastgetapet zit. Daarbij zingt hij tijdens live-optredens ook een aantal tweede stemmen. Het geluid dat de twee muzikanten op het podium produceren is indrukwekkend, superstrak en vol verse energie van twee jonge honden die nooit meer willen stoppen. Beste voorprogramma wat je maar zou kunnen wensen, zou ik zeggen. Ik ben de avond van het concert in 2008 levend thuis gekomen.

Inmiddels zijn The Dodos twee platen verder, met A Time to Die (2009) en No Color (2011). Long en Kroeber lijken een klein beetje gekalmeerd te zijn, maar doen niet minder hun best:

The Dodos – Companions

Tags: , , , , ,

-->