nummer van 08/08/2012 door

‘You’re The Reflection Of The Moon On The Water’ van Grant Hart

Over mijn kennismaking met Grant Hart

Grant Hart – You're the Reflection of the Moon On the Water

“So do you guys wanna check out Grant Hart at the Eagle Tavern tonight? I’m sure they’re gonna like you boys there, with your big beards.” Het was lente in San Francisco, we liepen door een drukke, warme winkelstraat en ik lette nauwelijks op de woorden die onze gastheer Jason mijn kant op slingerde. Ik was manisch op zoek naar een rebel flag, de controversiële vlag van de voormalige zuidelijke Amerikaanse staten die sinds Lynyrd Skynyrd ineens weer kan, zelfs cool is geworden. Niet gevonden in heel Amerika, en in de laatste stad die we  aandeden voor het vliegtuig ons weer naar Nederland zou brengen werd ik toch wat wanhopig. “We don’t really have that kind of stuff in California”, had de gastheer mij al verzekerd. Maar ik was stronteigenwijs. En dus stemde ik al zoekend stilzwijgend in met het plan om de voormalige drummer van Hüsker Dü live te gaan zien in een voor mij onbekende kroeg, en liet ik de opmerking over de baarden aan mij voorbijgaan.

Bier voor paupers

Zo bevond ik mij die avond plots in de Eagle Tavern. Op het eerste gezicht een typische Amerikaanse kroeg van het ruige soort. Stikdonker, een klein podiumpje waarop een lokale garageband stond te rammen, een Harley in de hoek, nummerborden met geestige teksten aan de muur, zakdoeken met clichématige opdruk hangend boven de bar (ja, ook de rebel flag). De kroeg had een buitenplaats met planten, banken en kampvuurtjes. Uiterst gezellig. Ik en mijn reisgenoten bestelden een rondje Pabst Blue Ribbon, tot afgrijzen van Jason. Het is bier voor paupers, niet voor kerels met smaak die best wat geld te besteden hebben. Dat soort kerels drinken Heineken, vond Jason. Juist. Langzaam stroomde de kroeg vol. Boomlange kerels, eveneens bebaard, met leren jacks en spijkerbroeken. Hoe kan het ook anders in een biker bar als deze. Vandaar de baardenopmerking. Maar wat waren ze gigantisch! Wij Nederlanders staan te boek als de langste mensen ter wereld, een stereotiep dat door de gedrongen minimensjes die wij in de rest van Amerika tegenkwamen aardig in de hand gewerkt is, maar wanneer men een dergelijk onderzoek naar lengte puur op deze avond in deze kroeg zou afnemen, dan zouden wij letterlijk tekortschieten als vertegenwoordigers van ons thuisland.

Grant Hart

Het klonk waardeloos

Nadat garagerockband nummer drie hun matige set had afgeraffeld werd het tijd voor Grant Hart. Enigszins verlegen slofte hij het podium op, zijn gezicht lijkbleek, zijn armen slap langs zijn lichaam. Een junkie. Hij had geen band bij zich, gelukkig wel een gitaar. Voetje voor voetje schuifelde hij richting de microfoon, sloeg een akkoord aan, begon te zingen en… het klonk waardeloos. Eventjes was ik getuige van het slechtste optreden dat ik sinds de middelbare school – met al haar beginnende bandjes – had gezien. Eventjes, want na drie nummers vond ik het wel mooi geweest en begon ik mijn heil elders in de kroeg te zoeken. Het leek de saaiste avond van onze reis te worden. Enkele minuten later bleek het echter de meest interessante.

Pijn in mijn bil

Geen betere remedie tegen verveling dan hangen aan een bar. Nog maar een biertje dan. Ik keek op mijn horloge; klokslag twaalf uur, de kroeg was inmiddels stampvol. Vrienden nergens te vinden, muziek nog steeds waardeloos. Mijn blik viel opnieuw op de zakdoeken boven de bar. Prenten van doodskoppen, motoren, vlaggen. Pijn in mijn bil. Waar komt dat ineens vandaan? Werd er in geknepen? Nog eens, en hard ook. Ik draaide mij om en keek rechtstreeks in de meest vriendelijke knipoog die ik in weken had gezien. Vanachter zijn baard ontstond een brede grijns. Ik werd het hof gemaakt door een reus. Ik wist niet of ik beleefd moest knikken, glimlachen, ruzie maken of met mijn ogen rollen. Het werd dat laatste en hij begreep de hint. Ik draaide mij weer om naar de bar, keek nog een laatste keer naar de zakdoeken en ineens drong het tot mij door: het zijn onderbroeken. En toen ik opnieuw de zaal in keek: iedereen is hier met elkaar aan het zoenen. “I’m sure they’re gonna like you boys there, with your big beards”, spookte door mijn hoofd.

Gigantische orgie

Ik bewoog mij naar de buitenplaats om mijn vrienden te zoeken. Op een van de gezellige bankjes zat een blanke, magere, kaalhoofdige man gehurkt op een bijna identieke magere, kaalhoofdige man die zwart was. Als een soort yin/yang-teken waren ze in elkaar verstrengeld, buitensmonds tongend met hun handen in elkaars broek bewogen ze heftig op en neer. Ook tegen de muren, bij de kampvuurtjes, zelfs op de grond zaten mannen in elkaars broek, hetzij minder opzichtig. Ik kon niet langer ontkennen dat ik geïntimideerd was door deze plek. Homofobie is mij vreemd, maar vrijwillig blijven rondstruinen temidden van een gigantische orgie is ook weer het andere uiterste. Grant Harts onheilspellende stem sneed door de nacht. “You’re the reflection of the moon on the water, but you’re not the moon.” Ik begreep niets van die tekst. Het werd me allemaal teveel. Ik vond zowel mijn reisgezelschap als de uitgang en amper halverwege de set van de artiest waar we voor kwamen liepen we alweer terug naar ons hotel. Een domper, maar wel een uiterst memorabele.

Geen groot gemis

Deze week dacht ik terug aan de bizarre avond die inmiddels ruim drie jaar achter me ligt. De Eagle Tavern is alweer een jaar gesloten, ongeveer in dezelfde tijd dat Grant Hart zijn laatste optreden gaf. Vooral dat laatste is geen groot gemis, zou je zeggen, maar gisteren zette ik uit pure nostalgie zijn cd Hot Wax eens op en leerde ik iets onverwachts: ‘You’re The Reflection Of The Moon On The Water’ is een fan-tas-tisch nummer. Achteraf had ik er alles voor over gehad om nog eventjes in die twijfelachtige kroeg te blijven en pal voor het podium keihard mee te schreeuwen met die junkie en zijn onbegrijpelijke tekst. Nou ja, alles…

Tags: , , , , , ,

-->